Alper Coşkunçay

ANTİ EMPERYALİST ASANSÖR

2012-01-12T12:37:00.000-08:00

1) Allah’ım bana bugünleri de gösterdiğin için şükürler olsun. Hrant Dink Davası’nda yollar nereye geldi dayandı artık apaçık ortaya çıkıyor. Kısaca Nedim Şener’in cinayetle ilgili soruları çoktan doğrulandı bile. Hatta Yasin Hayal kendisini kullanan emniyetçilerin isimlerini tek tek sayıyor, açın okuyun.
Bizler de bu toprakta bu sokaklarda yaşadık, 12 Eylüller yaşadık, nice cinayet davası gördük, Hrant Dink cinayetinin (tıpkı Malatya rahip cinayetleri ve bir çokları gibi) Türkiye’yi tasfiye ve işgal projesinin parçası olduğunu Hrant’ın ölümünden birkaç gün sonra ekranlardan söyledik, açıp bakarsınız.
Bir de Hrant’ın arkadaşı (kabul edilen) Oral Çalışlar ve Etyen Mahcupyan, Ali Bayramoğulları’nın o günlerdeki yazılarını bir zahmet açıp bakınız.
Başta hayali bir Ergenekon’u hedef alıyor ve tüm yurtseverleri ima ederek yüzlerce suçlama töhmet dolu konuşmalar yapıp yüzlerce yazılar yazdılar.
Bugün ise hava değişti, kaç zaman var ki Hrant’ın bu en yakın arkadaşları artık ‘Ergenekon’ diyemiyor, ancak ‘cemaat de’ diyemiyor.
Ergenekon’a sallamak kolaydı ama şimdi şüpheler cemaat polislerine yoğunlaşınca Ergenekon gibi rahatlıkla üfüremiyor, aksine içine düştükleri acıklı konumdan mı bilinmez inceden inceye davanın hukuki sürecine aşırı titizlikle riayet eden bir çerçevede sıkışıp kalmışlar, gıkları çıkmıyor.
İnsan soruyor bu fazla incelmiş hukuki hassasiyetleri o günlerde (hedef gösterip itham eden yazılarla) habire yurtsever insanlar içeri tıkılırken niye göstermediler. Ve neden o günlerde birbirleriyle anlaşmış gibi aynı yerleri suçladılar aynı boş iddiaları ekranlardan yıllarca sabahlara kadar salladılar.
Yaşları altmışı çoktan geçmiş üstelik yazarlar Ergenekon’un bir ‘kalıp’ olduğunu dün başkalarına bugün başkalarına göre şekillendiğini anlayacak kadar tecrübeleri zekaları yok muydu, yoksa köşelerin ekranların maaşların tadı mı kamaştırıcıydı?
Şimdi Basra harap olduktan sonra, nihayet efeler düze indi, acı gerçekle yüzleştiler ve Ergenekon diyemez oldular, hayır şimdi biz iddia ediyoruz, bir Ergenekon var dün başka bugün başkalarının kullandığı, Hrant cinayetinde de onun parmağı var.
Allah bugünleri de gösterdi şükürler olsun. Ben ise o günlerde ekranda sakın Hrant’ı öldürenler size maaş verenler olmasın diye konuştum. Ancak Hrant’ın hatırasına bir şekilde ipotek koyanlar bizleri ‘cani’ yerine koymakta ve avuçlarının içinde yaşadıkları İslamcı liberal arkadaşlarını da ileri demokrasileri için övmekte pohpohlamakta tereddüt göstermediler, altlarına döşenen yastıklar divanlar koltuklar mı çok güzeldi?
Hepimiz patır patır içeri tıkılalım diye Hrant’ı öldüren şebekenin gölgeleriyle ideolojik dostluklarına toz kondurmadan masum insanları suçlayıp bugüne kadar güle oynaya geldiler.
Geçen zaman içinde ortalığa dökülen binlerce iftira yüzlerce insanı içeri tıktı, hatta bu iftiralardan bir kaçı bana kadar dahi geldi, üstümde öyle bir baskı kurdular ki mesela Ufuk Güldemir, Hrant’ın öldürüldüğü gün Hrant’ı Nihat Genç’in adamları öldürdü diyen bir yazı dahi kaleme aldı. Üstüne mesela Ece Temelkuran gibi geçmişte beni çok iyi tanıyan şirin muhalif yazarlar Hrant’ın ölümüyle ilgili ismimi ( o günlerin rüzgarına kapılıp Genç’in adamları diye ara başlıklar atıp) ima eden yazılar dahi yazdılar. Sessizliğe çekilip bugünleri bekledim, bir gün hesaplaşırız diye.
O hesabı bu birkaç satırla burada kesmek istiyorum, açın o günkü yazılarınızı bir daha okuyun, Hrant cinayetini kimlerin üstüne yıkmaya çalıştınız kimleri ima ettiniz kimleri suçladınız ve Hrant’ı öldüren şebekenin emellerine nasıl alet oldunuz, kudurduğunuz o günlere bir daha bakın.
Hrant’ın öldürüldüğü günün akşamı ekrandan çok duygusal bir konuşma yapmıştım, bir de birkaç gün sonra bu cinayeti Türkiye’yi işgal planı başlatanlar işledi dediğim ikinci konuşma, iki, ve o günden sonra bugüne değin Hrant’la ilgili ailesi rahatsız olmasın diye asla tek cümle etmedim, suskunluğumu şimdi burada bozuyorum.
Hrant benim de arkadaşımdı, onunla İstanbul’un Tahran’ın Şam’ın Kahire’nin Erivan’ın caddelerinde defalarca sabahlara kadar, o, dağılmış nar tanelerini toplarken bugün orta boy bir kitap olacak kadar hatıralar saklıyorum, hatırasına saygıdan çok, hatıralarını bloke edenleri maaşlayan gazetelerden-gazetecilerden iğrendiğim için, bugüne kadar tek kelam etmedim.
Ve Hrant’ın onurunu koruma tekeline alan bu güya arkadaşları Hrant cinayeti sonrası suçladıkları itham ettikleri yurtseverlerden özür dilemedikçe, bu dava mahkemede biter, burada bitmeyecek.
Başta Nedim Şener’e ve sonra Hrant’ın avukatlarına çok şey borçluyuz. Ve ayrıca Türkiye’ye ‘kumpas’ kuran çetelere karşı gazetecilikle bağımsızlık yazarlıkla direndikleri için bugün içerde olan ve bizlerin sesimizi yükseltmelerine yardımcı olan bütün arkadaşlarıma şükran borçluyum. Evet içerdesiniz ama karanlığı kumpasları yıkıp parçalayan sizlersiniz.
Belgesellerde izlemişsinizdir nehrin tersine yukarısına giden balıkların yolunu kesen ayılar, balıkları pençeleriyle avlayıp afiyetle yiyor. Ancak belgeseli sabırla sonuna kadar takip ederseniz, soylarını sürdürecek kadar birçok balığın ayıların pençelerinden kurtulup nehrin kaynağına ulaştığına şahit olursunuz, tıpkı bugün gibi.
Hrant davasının nihayet yırtılıp kumpasın gözükmeye başladığı bugünleri görmek, bizler için iki cihana değer, artık ölmüşüz içeri tıkılmışız, umurumda değil.
Doğru fikir önce samimi dava adamlarını arar sonra sabır ister, ey hayat SEN NELERE KADİRSİN, ey güzel Allahım dünya gözümüzle bize bugünleri gösterdin, sana şükürler olsun..
Şimdi sabırla Ali Bayramoğlu’nun Etyen’in Oral Çalışlar’ın dönüp o günlerde kimleri ima etmiş kimleri suçlamışlar diye dönüp bakmalarını hatırlatmak, boynumuzun namusumuzun borcudur.
Bakalım en yakın arkadaşları Hrant’ın katillerini gerçekten bulmak mı istiyorlar, yoksa, aldıkları maaş uğruna, en yakın arkadaşlarının ölümünü nefret ettikleri bir ideolojinin üstüne yıkmak için kurban verip, karmaşık hukuki süreçleri de bir fırsat bilip, dolambaçlarında kaybettirip unutturmak mı istiyorlar.
Çok acılar çekmiş sevgili eşi Rakel’e de saygıyla bir nazirede bulunmak istiyorum, Rakel hanım, bir bebekten katil yapanları, biraz da liberallerle Amerikan ajanlarının toplantılarındaki tertiplerde gelin birlikte arayalım.
CEMAATİN EŞEKLEŞTİRDİĞİ YAZARLARDAN DEĞİLİZ
2) Yazar Nagehan Alçı’ya Atatürk’e diktatör suçlaması üzerine geçtiğimiz aylarda mizahi bir cümleyle karşılık verdim, elime sağlık iyi ki verdim, yandaş medya, vay Nihat Genç bayan yazarın iffetiyle oynadı diye manşetler attı.
Kaç gündür ODA TV sütunlarında gazetecilerin savunma metinlerini okuyorsunuz. Türk basınının iftihar sayfaları. Ağlayarak gururlanarak okuduk. Bilmem Nagehan hanım da okudular mı? Arkadaşlarımız içeri alındığı günden beri başta karanlık oda, sonra ‘neler var neler, daha kimler alınacak’, sonra orada müstear isimle yazanlar var hepsi birer birer çıkacak yeni dalgalar gelecek diye tehditle iftirayla kaç tane konuşma kaç tane yazı yazdılar.
Özellikle Sait Çakır’ın savunmasını izlediniz Nagehan Alçı hanımefendi, iffetli insanlar, ya iddialarını ispat eder ya da bir cevap verir. Değil gazetecilik insan olmanın namusu bunu gerektirir. İffet diye bir şey varsa savunmalar ortada, buyurun iddialarınızı tekrar edip ispatlayın.
Arkadaşlarımız bir yıldır içerde ve savunmaları işte ortada, şimdi söylüyorum namus ve iffet sahibi insanlar ‘karanlık oda’ iftiralarına ‘müstear gizli isimler yazıyor’ iddialarına bir küçük cevap vermek zorundalar. Mahkeme orada değil, mahkeme ‘beyaz kağıt üzerinde’ burada. Sizin de kaleminiz bembeyaz kağıtlara inanıyorsa elinizde kalem de var, bir yıl tam bir yıl bedavadan salladınız üfürdünüz.
Bedavadan konuşulan Turkcell hattı gibi ‘savcıların hatlarından’ konuşanları ifşa etmek rezil rüsvay etmek boynumuzun borcu olsun.
Tertemiz insanlar hapishanelerde çürürken bir de üstüne vahşi karanlık iftiralar atıp sonra da kahkahalarla eğlenenler! Aylarca usanmadan attığınız iftiraları, ömrümüz oldukça hergün bu sütunlarda kelimelerle haşlayıp haşlayıp kaynatıp başınızdan aşağı dökeceğiz, öyle vur kaç, tutun yakalayın, alın içeri, yok, burası dingonun ahırı değil ve biz de cemaatin eşekleştirdiği yazarlardan hiç değiliz.
3) Ordu, çoktan cemaatin ‘baltalık ormanına’ dönüştü. Bilindiği gibi baltalık orman, ısınmak, yerleşmek ya da tarım yapmak için kesilir. Ve baltalık ormanın ürün randımanı ilk beş-on yıl yüksektir, bire on verim alırsınız ama sonra toprak bir daha iflah olmaz.
Baltayla ormanı açanlar şimdilik sefa günlerini yaşıyor ürün üstüne ürün, cahil kitleye güç gösterisi, Avrupa’ya sivil demokrasi gösterisi, medyaya vesayeti bitiriyoruz dalgası ve Amerika’ya ‘mal senin’ istediğin gibi kullanabilirsin kıyağı.
Hatta AKP iktidarı ve cemaat o denli ürün fazlası demokratik zafer kazandı ki elindeki rekolte fazlasını depolar almıyor nereye harcayacağını da bilmiyor, mesela sırf Uludere’yi örtmek için bir genelkurmay başkanını feda edebiliyor. Yetmedi bu ürün fazlasını zamanı geliyor nutuklarla Orta-Doğu’ya ithal ediyorsun, zamanı geliyor uzun kış gecelerinde meclis kürsüsü tartışmalarında kırıp kırıp yakıp ısınıyorsun…
Ve eskiden Özal’ın şortla askeri teftişini dahi idareli kullanıp uzata uzata yiyip bitiremezlerdi, şimdi elde o kadar çok ürün fazlası var ki, yüzlerce yandaş yazar bu ürün fazlasını her gün köşelerinde bol keseden ‘çar-çur’ edip yine de bitiremeyince, artık spor programlarında dahi ürün fazlasını kırıp yarıp yakmaya başladılar.
Yakında daha on yıl önce kurulmuş Rus Pazarları’nda satılan Rus general paltoları gibi ‘Ordu pazarları’ kurulup kaşık, tencere, levazım, jeep, Bülent Arınç’ın ‘bunlar mı savaşacak.’ nutuklarıyla doldurulmuş kasetleri, Milli Güvenlik Kurulu oturma düzeninin krokileri posterleştirilip satılmaya başlarlarsa şaşırmayalım.
ÇİN HÂLÂ YIKILMADI, MISIR KAYBOLDU GİTTİ
4) Gençler dünyayı öğrenmek istiyorlarsa ilk yapacakları şey, büyük medeniyetlerin tarih sahnesine hangi imkanlarla çıkıp ve sonra neden yok olduklarını sosyolojik ve siyasal ama özelikle Marksist bir bakışla öğrenmek.
Bakın Çin hala yıkılmadı. Ama tarihin en büyüleyici zenginliklerini üreten Mısır ve İnka medeniyetleri kayboldu gitti. Çin’in yıkılmayışının sebebi ‘sömürgeciliğe’ geçit vermeyişi ve hangi şekilde olursa olsun ‘tarımını’ onbinlerce yıldan beri yorulmadan sürdürmeyi başarmasıdır.
Pirinç tarlalarında insanlar yılın her günü çalışır ve tarihin ilk günlerinden beri su kanalları çamuru hergün yeniden insan eliyle düzenlenir. Baksanıza şu dünyanın haline ithali daha ucuz diye Vietnam dahi ‘pirinç ithaline’ başlamış.
On yıl önce ekrandan ülkemiz bağımsızlığını ayakta tutmak istiyorsa pastoral çobanlık yapacak onbin yirmi bin çobana ihtiyacımız var dediğimde bir çok insan götüyle güldü. Ve şimdi doğu vilayetlerinde görüyoruz ‘Gürcü çobanlar ithal edildiğini’.
Yani ekonomimiz hala yerlilere boncuk verip karşılığında topraklarını alan beyaz adam günlerinden bugüne zırnık değişmedi.
Geçen yüzyıllık zaman içinde sadece bankalar gelişti ve boncuk yerini ‘krediye’ bıraktı. Araba al kredi, ev al kredi, peki karşılığında neyi ipotek ediyorsun? Türkiye uçsuz bucaksız arazi genişliğine sahip, her gün satsam desen Hollanda kadar yeri otuz sene de tüketirsin.
Tarım köylü ailelerin elinden şehirli büyük şirketlerin eline geçince kalkınıyoruz sanıp köylüyü de yeşil kartla avutanlar, bugün tam anlamıyla sömürgeci tarımın tuzağına düştüler, ne akıl almaz günler yaşıyoruz, köylünün sütü sudan ucuz, et ise hiç yok.
5) Yeryüzü kültürü içinde ‘tarım’ yapmayı ilk beceren ‘karıncalar’, toprak altında ‘küçük mantarlar’ üretiyorlardı ve mantarların nemini ayarlıyor, dışarıdan çer çöp çalı taşıyıp onları besliyorlardı.
İnsanlığın ‘tarıma’ başlaması teknik dediğimiz, alet yapma becerisiyle başladı. Bugün ‘avadanlık’ dediğimiz şey alet kutusu ya da aletler demek, bu topraklar onbinlerce yıl hafif karasaban tarımını en ilkel aletlerle geçtiğimiz yüzyıla kadar sürdürdü.
1950’li yıllardan sonra tüm dünyada büyük bir tarım devrimi başladı, yeni bir çağ açan avadanlık artık bir karasaban bir orak bir çift öküz değil, el aletleri atıldı ve seri tarım yapan makinelere şahit olduk. Traktör ve biçer döverlerle çok daha az insan çok daha büyük arazilerde yüksek rekoltede tarım yapacaktı.
Ey genç adam, şimdi kendine önce şu soruyu sor, avadanlık bu denli makineleştiği halde neden 1950’li yıllarda olduğu gibi kendi karnını doyuramayan ve sürekli ithal eden tarım politikalarına boğulmuş durumdasınız.
Çünkü, avadanlık yani alet kutusu sadece tarım makineleriyle zenginleşmedi, medya da liberal yazarlar da ‘avadanlık kutusunda’ yerlerini aldılar ve siyasi hükümetlere biçerdöverler gibi hizmet ettiler.
Sömürge tarımı insansız tarlalar demek sömürge tarımı köyleri boşalmış boş arsalar demek.
Sömürge tarımı sadece traktörler biçer döverler getirmedi, medyadaki ‘avadanlık kutusu’nu da onlar getirdi, yazarlarınız onlarca yıldır sömürgecilerin ‘avandanlık’ı gibi çalıştı ve başardılar.
İşte gözünüzün önünde gitti bağımsız cumhuriyet, geldi, aydınlarını yazarlarını hatta askerlerini hapse atıp tutuklayan cici SÖMÜRGE CUMHURİYETİ…
HERKESE BİREYSEL SORUMLULUK DÜŞÜYOR
6) Kardeşlerim, yazmanın çizmenin anlamını yitirdiği bir yere doğru sürükleniyor ülkemiz. Bugünlerde hepimiz siyasal ve sosyal duruşumuzu bir daha gözden geçirmeliyiz. Seçimden seçime oy ver sonra ortadan kaybol, günleri çok geride kaldı. Şimdilik bu hukuk kavgasını gazeteciler ve avukatlar sonuna kadar veriyor, verecek. Ancak herkes artık bireysel sorumluluklarını düşünmek zorunda.
Hemen her hafta sevdiğiniz parti ya da kendinize yakın hissettiğiniz dernek ve sivil kurumlara mutlaka uğramalısınız. Parti ve derneklerde beşer onar arkadaşlıklar inşa etmeli, ülkemizin siyasi durumunu, bizlere bugünlerde hangi görevler düşüyor diye uzun uzun konuşmalısınız.Siyasi partilerin ve derneklerin en ücra kasabalara ülkenin kılcal damarlarına kadar güçlenmesi için ayakta, uyanık ve sorumlu olmalıyız.
Kardeşlerim, bizlere mucize piramitleri inşa edenlerin köleler olduğunu söylediler, bu düşünce yanlıştır, köleleri onlarca yıl üstelik hiyerarşik düzen içinde çalıştırmak imkansızdır. Doğrusu şudur, dünyanın bu en büyük nehri etrafında milyonlarca köylü, her gün ama hergün tarlasının başındaydı, çünkü çekilen suları havuzlarında tutmak olağanüstü bir hiyerarşik organize bir çalışma gerektiriyordu.
Anadolu’da ‘imece’ dediğimizden daha büyük bir organize yapı düşünün. Ve hiyerarşik disiplin içinde çalışmayı öğrenmiş Mısır köylüsü yılda iki ay gibi gönüllü piramitlerde çalışıyor ilk çağların ilkel imkanlarına rağmen nehrin çamurunda on milyonlarca insan karnını bereketle doyurmayı başarıyordu.
Şayet partilerin ve derneklerin her şubesi organize ve disiplinli bir şekilde insanları bir arada tutamaz ise, bunun anlamı, partiler ve dernekler asla ‘siyaset yapamaz’ demektir.
Okulunuzda sokağınızda işyerinizde köyünüzde üç kişi beş kişi mutlaka hiç değilse haftada bir gün kendi aranızda ülkenizin hukuku, siyaseti, tarımı, ekonomisi vs. olup bitenler üzerine birbirinizin yüzüne bakarak birbirinizi tanıyarak bir araya gelebilmeliyiz.
Partiler ve dernekler ‘insanlar’ olmadan ‘insanlar konuşmadan’ ‘insanlar bir araya gelmeden’ asla varlıklarını sürdüremez.
Ve bu denli haksız hukuksuz tutuklamaların bir sebebi de Ergenekon süreciyle başlayan davaların hemen hepsinde ceza verecek yargılayacak belge bulamadılar, bu itibarla, muhalifleri kışkırtıp suç’a sürükleme amacı taşıyor olabilirler, bu yüzden çok dikkatli olacağız.
Şahsi görüşüme göre Amerikan ajanları bir şeyi yanlış hesapladı, o da, onlar şimdiye kadar bu ağır hukuksuzluklar karşısında muhaliflerin çoktan saldırganlaşıp suça bulaşabileceklerini düşünüyorlardı, oysa, muhalif güçler bugüne kadar hukuk düzeni ve sürecinden milim sapmadı.
Yani Amerikan ajanları da şunu artık öğrensin, hukuk sürecine saygımız ülkemizin işgaline sessiz kalacağız anlamını asla taşımıyor, hep birlikte göreceğiz.
Hesaplayamadıkları diğer şey ise, birkaç bin insanı tutuklayarak belki varlığı on-on beş kişiden ibaret bir örgütü bir marjinal yapıyı kökünden kazıyabilirsiniz, ancak, karşınızda muhalefete oy veren on milyonlarca insan var. Milyonlarca insanı ‘tutuklayarak’ durduramaz bitiremezsiniz.
Milyonlarca muhalif insana karşı yapabileceğiniz tek şey, yazıyla tartışmayla fikirle ikna etmektir, Amerikan ajanları Filipinler’den Latin Amerika’ya kadar yüzyıldır yaptığı gibi yine işin kolayını seçti. Beş on savcı beş on satılmış yazar beş on siyasetci beş on medya patronu bulmanın sevinciyle ülkelerine ve bağımsızlıklarına ölümüne düşkün milyonların elinden ülkelerini kopartıp alabileceklerini düşündüler.
Irak’ı işgal edip kaçan, Afganistan’ı işgal edip şimdi Taliban’la bile anlaşma yollarını arayan, Suriye gibi küçücük ülkeye dahi gücü yetmeyen Amerika’nın gerçek başarısı, içerden bolca işbirlikçi bulduğu Libya gibi Mısır gibi Türkiye gibi ülkeler. İşbirlikçiler, istihbarat, cemaat hangi güçlerle gelirse gelsinler örgütlenmiş bağımsız güçler karşısında hiç şansları yok, bizler zihnimizde Allah göstermesin her evden bir kurban verilecek günlerin muhakemesini çoktan tarttık yola çıktık bile, inşallah doğru olmaz süreç gösterecek.
BİR HİKÂYE...
7) Hadi bir de neşeli bir hikaye anlatayım, bir zaman okursunuz.
Ülkemizin en hazin macerası yetişmiş okumuş genç aydınların kafa karışıklığını artık bir hayat stili haline getirmeleridir. Dahası kafa rahatlığı için olmayacak uzun sıkıcı anlamı zor entelektüel bahanelere, hayatlarına kurtarıcı battaniye gibi sarılmaları.Bağımsızlık, üretmek, bölüşmek, çok sadece herkes tarafından anlaşılır soylu kavramlar, gelin görün ki aydınlar marifetiyle su kadar berrak bu kavramları dahi tanıyamaz olduk.
Türkiye solunun dürüstlük adına girdiği saçma sapan ideolojik tünelde havasızlıktan kafa karışıklığından bitkisel hayata girişini utanarak ve kederle izledik.
Bu feci yok oluşu okuyucuya en iyi nasıl anlatırım diye yıllarca düşünür, ertelerim.
Şöyle küçük bir hikaye derdime derman olur sanırım.
Bir Anadolu kasabasında maceralı bir gecenin sabahına uyandığımda alçak tepeler ve uzun tarlalar içinde sırtında kazması yürüyen bir köylü gördüm. Hikayemin ana fikri burada, neden bu kadar basit değiliz, gökler açık, etraf yeşil, yamaçlar boz otlarla kaplı, her şey o kadar apaçık ve anlaşılır ki: üreteceğiz ve bölüşeceğiz.
Adı kalsın Anadolu’nun bir küçük kasabası, ki mazisi sol kültür ve aydınlarının bolluğuyla ünlü, son on yılda büyük bir değişime girdi ve malum AKP’nin doğal saltanat bahçeleri haline dönüştü.
Arabamız beş on dakikalığına mola verdi, çay sigara içip yolumuza devam edeceğiz. Derken
Ankara’dan çok tanıdık arkadaşların da burada olduğunu duyunca ulaşmak için sağı solu arayıp akşamı ettik. Arkadaşlara sürpriz yapıp hiç değilse akşam muhabbeti için bir-iki saatliğine eğleniriz, telefonlarda onlarca yıldır geliriz uğrarız diye verdiğimiz sözlerin hatırına.
Tam o sırada kasabada yazar Nihat Genç’in bulunduğu haberi yayıldı. Sonradan orta büyüklükte bir alışveriş merkezinde tezgahtar olarak çalıştığını öğrendiğim (ki hikayemde portresi tam çizilmemiş gerçek kahramanıdır) bir delikanlı yanıma geldi, sizinle görüşmek istiyor deyip telefondaki kişiyi işaret edip telefonu uzattı.
Yağlı ballı can sarması neşeli curcunalı bir ses, davet için kuzu tandırlardan girdi özenle sakladığı cins şaraplardan çıktı, bu gece misafirimsiniz, bir yere kaçamazsınız, sizi hemen aldırıyorum, bu akşam beraberiz kaçmak yok, diye, ısrar etmeye başladı.
Nezaketle teklifi işimiz acele deyip geri çevirdim.
Kasabayı da alelacele karakalem iki çizikle resmedeyim, sağlı sollu dümdüz tarlalar ve tek tük köy evleri ortasında biçimsizce ve çoğu inşaat halinde iç içe geçmiş elliye yakın dükkan ve binaların olduğu bir yer.
Telefonu kapattığımda telefon davetine şahit olan arkadaşlar, haa o mu, bizim çok sevdiğimiz dünya iyisi ağabeyimizdir, çok kültürlü çok baba bir adamdır, kasabada herkes onun bir hayrını görmüştür, şöyle can bir insan, böyle dünya tatlısı. derken, tezgahtar çocuk (aslında isim bulamadım başka bir şey) yeniden telefonu uzattı, telefondaki ses, emrivaki ‘ayrılmayın yarım saate ordayım’ dedi.
Yapacak bir şey kalmadı, etraftakilerin ‘baba’ dediği adam yarım saate kapıda olacağını söylüyordu ve şimdiden bizi kıskıvrak yakalayıp kafesine tıkmıştı bile.
Yola çıkmayı bir daha erteledik, ne yapalım, sabaha yollanırız, yol arkadaşlarımızdan biri de yakın köylerde bir yakınına uğrayacakmış zaten, neyse, ‘baba’nın arabaya bindik.
Baba, benim boylarda ve yaşta, kır saçlı, bu ücra kasabada (insanı niyeyse şaşırtıyor) şu bol cepli savaş muhabiri yeleklerinden giymiş.
Baba, eski sol hareketlerde bulunmuş bilmediği tanımadığı takip etmediği yok, ne hatıra bitiyor ne çarpıcı eğlenceli geyik çevirmesi, sert üslubu, öfkeli sözleri, kara mizahı, baba bana çok benziyor kimseyi Allah’ını affetmiyor. Ağzından çıkan cümleler hızlı, kabına sığmıyor salyalı tükürüklerle savruluyor heyecanı.
İnsan kendini başka kılıkta görünce içindeki şiir yüksek tepesinden konuşmaya başlıyor. Baba durmaksızın konuşuyor ben içimdeki cümleleri tekrar tekrar temize çekiyorum. İçimdeki koşan çocuğa yetişemedim. Yemek yerken yetişemedim. Konuşurken yetişemedim. Yazarken yetişemedim. Sevişirken yetişemedim. Okurken yetişemedim. Korkuyorum içimdeki çocuk bir an dursa bir daha gelmeyecek en yakınım hayaller. Onsuz çuval gibi boşalacağım. İçimdeki çocuğun ardından gözlerimi ayırmadan koşuyorum peşinden… sonra g.t cebinden buruşuk bir makbuzun arkasına not alıyorum, şiirin ana duygusu bu, sonra toparlarsın.
Baba, Ermeni, Kürt, Kıbrıs’tan bahsediyor olmalı ama benim anladığım o da içindeki çocuğun peşini bırakmamak için henüz bir dakika önce tanıdığı insanın yanında ağza alınmaz ama içinde çok ezilmiş çok dövülmüş küfürler savuruyor.
Yurdun ücra bir kasabasında, bu denli bizden, bu denli yüksek kalitede muhabbet bulmanın sevinciyle yola geç kalışımızı çoktan teselli edip sindirdim bile.
İlk gençlik muhabbetlerinden bugüne nerde ‘muhabbet’ acayip tatlanıp ‘mavraya’ dönüşse ‘lahmacunu eksik’ deriz, yani, muhabbet geyik dört dörtlük, tek eksik lahmacun, anlamında bir deyim.
Baba’ya gecenin bir vakti şu anda burada çok ama çok mutlu olduğumu kendi dilimle anlatmak için ‘lahmacun’u eksik’ dedim. Baba seri konuşarak hafızasını telaşla boşaltmanın derdinde olmalı esprimi anlamadı.
Şimdi (adamı demeyeyim yine) ‘çalışanı’ olduğunu anladığım tezgahtar çocuğa, on km. ötede bir dağ lokantası tarif ederek, bir saate lahmacunlar hazır olur, dedi. Öyle mutlu oldum ki göt cebimden buruşuk başka bir makbuz çıkartıp pencereden karşı dağlara bakıp iki kelime not ettim: ‘şimdi seni yıkayan yağmurların bir damlası da ben olsam.’
‘Baba’ mevzuyu çakızladı, ne yazıyorsun arada bir öyle, dedi. Ne bileyim akşamın bir vakti dağlara tarlalara yağmur yağıyor karayollarının ışıkları sarı otlara vuruyor, insan arabadan inip otlarını öpmek istiyor, pastoral bir duygu değil benimkisi, dudaklarım da ömrü oldukça hatırlasın iftihar etsin bu karanlıkta sapsarı otları bir kaçak gibi gizlice öpüşüyle.
Baba: ‘daha dur gece başlamadı’ dedi ve sanki karşıdan gelen bir arabaya bodoslama çarpıyormuş gibi frene bastı…
İlk iki katı dükkan dört katlı sıvasız bir apartmanın önüne geldik. Apartmanın ilk katının sahibi başka, kendi daireleri üçüncü ve terasın olduğu dördüncü kat, mahkemelik olmuşlar, sonra binaya ilave giriş çıkışlar yaptırtmış baba.
Arabadan indiğimiz yeri de bir satır tasvir edeyim, sabah kalktığında şahit oldum, göz alabildiğince her yanınız upuzun tarlalılık, uzakta dere kenarında kümelenmiş ağaçlıklar ve ilk okul ünite kitaplarındaki gibi basit bir desen güzelliğinde bir köy manzarası, köyde bir iki ailenin yaşadığına dair canlı kanıt birkaç evden yükselen masmavi odun dumanı.
Daha üç-beş dakika geçmedi ‘baba’nın Mahir Çayanlar’dan 68’ten CHP’nin en ücra teşkilatlarına kadar bilmediği tanımadığı bok yok, yatmış çıkmış bir yığın hatıra, bir çoğu da ortak arkadaşımız çıktı.
Saat gecenin onikisine gelmişti. Arkada bıraktığım arkadaşlara haber için telefona sarıldım, bir tuhaflıkla karşılaştım ‘telefon çekmiyor’, baba: ‘burada çekmez’ deyince içime hafiften bir telaş girmedi değil.
Peşinden ‘rakı mı’ votka-tonik mi deyince, paniğim iyice büyüdü. İlk gençlik yıllarından beri votka-tonik içen arkadaşlar erkek argosu içinde sırf eğlence olsun diye gizli eşcinsel dedikodusuna kurban giderlerdi. Bu argo tabirleri sevmezdim ama votka-cin içen çok arkadaşın üstten kot gömlek ya da kot mont alttan ütülü pantolon giymesine şahit olmuş, dedikodular karşısında susmak zorunda kalmışımdır. Rakı’dan sapanları cezalandıran gençlik hurafeleri bunlar, ancak, erkek adamın ne içtiği nasıl giydiği karmaşık zihin haritasını gösterir ve gece yarısından sonra arkadaşlık yapıyorsanız her söz giysisindeki her parça aşırı yaşamsal kritik hale gelir.
Anlattığım hikaye uzun zaman önce değil geçen sene başıma geldi, hayatımda o ana değin görmediğim korkuyla dolu karmakarışık duyguların içine sürüklendim, çünkü beni paniğe sürükleyen bir yığın alamet yavaş yavaş ortaya çıkıyordu. Bir tanesine arabada şahit oldum, kendince bestelediği bir müzik parçasını kasete alıp dinletti, Ahmet Kaya özentisi mi desem komik mi gerçek mi anlayamadım, sözleri şöyle: ‘Dışarda köpekler havlıyor biz merdiven altında sevişiyorduk.’
Üstelik daha apartmanın demir kapısı önündeyiz, bir yandan da habire ballandıra ballandıra, terasa çıkacağız manzarası çok güzeldir bayılırsın, orada ne besteler yaptım, diye konuşuyor. Murat 121 günlerinden kalma hayaller, hayalleri iç yünü patlayıp pörtlemiş oyuncaklar gibi, oyuncakları ağız dayanarak içilen muslukların emilmekten altın sarısına dönüşmüş bakırı gibi. Ve dudaklarında kimin bestelediğini bilmediğim bir özgün müzik teşebbüsü: ‘Şahlanırdı gözleeeeriiii, tökezlerdiiiii sevdaaaaaaaaaamm…’
Bir deste anahtarlık çıkarttı, hafif alkollü olmalı, uygun anahtarı bulamadı, yoruldu pohladı küfretti, moralimi yüksek tutmayı da ihmal etmiyor: ‘Yo yo anahtar burada, bu anahtarların biri ama hangisi.’ .
Gözünü kestirdiği anahtarlarla rastgele kapıyı açamayınca tekrar başka anahtar deniyor, aynı anahtarı bilmeden defalarca boşuna denemiş oluyordu. Ikınacak alnından ter dökecek kadar anahtar deliğiyle boğuştuktan sonra ‘bu böyle olmayacak’ deyip anahtarları sıraya sokup hepsini düzen içinde sokup açmaya çalıştı. Bu çaresiz onbeş-yirmi dakikalık boşlukta, upuzun karayolunun tarlalara doğru uzayan soğuk ışıklarına dalıp ‘hah buldum’ müjdesini vermesini, yazık, mahvoldu güzelim yolculuğumuz. hayıflanmasıyla bekledim.
Film başlamadan, yani içeri girmeden apartmanın krokisini ama önce koridoru da anlatmalıyım, uzun kenarları çok büyük bir dikdörtgen gibi düşünün, yandan binaya eklemlenmiş çok incecik bir koridora girdik, yan tarafı yüzü sokağa dönük dükkan.
Koridorda iki kişi yan yana gidilmiyor, bir ışık ta yok, baba önde ben arkada karda yürür gibi ayaklarımız paletli gibi penguen adımlarla koridorun taa karşısındaki asansöre kadar yürüdük.
Herkes kullanmasın ya da ben yokken birileri çıkmasın diye sadece asansörün bağlı olduğu sigorta kutusunu açtı, şalteri indirir gibi bir hareketle ışıklar geldi asansör lambası yandı.
Asansör hayatım boyunca gördüğüm en dar asansör, sadece bir kişi binebiliyor, bu da uzun hikaye, dükkan sahibi yer vermediği için ve bu koridor girişi de sonradan ekleme olduğu için ‘baba’ çok uğraşıp dar belediye imkanlarıyla inadla icadla(!) bulmuş.
‘Önce sen çık’ dedi, ‘bilmediğim yere nasıl çıkayım’, korkumu güçlükle gizleyerek ‘sen biliyorsun önce sen çık’ dedim, önce baba çıktı, ama yüzüme doğru hafifce eğlenircesine ‘yahu şu şehirli enteller ne kadar korkak oluyor’ demeyi de ihmal etmedi, kudurdum ama gizledim, neyse dağlara gel dağlara türküsü patlamadığına sevinmeliyim.
Demirin betona sürünmesi gibi asansörden gelen sesler, sürtünme değil asansörün demir kabininin betonu kazıma seslerini felaketi önceden kestiren deprembilimciler gibi ince ince dinleyip korkuma takımdan ayrı düz koşular yaptırmaya başladım bile.
Sorun yok, baba yukarı çıktı, koridorda tek başına kalınca, koridordan dışarı sokağa tarlalara doğru bir bakış fırlattım, şimdi gerisin geri şu karanlık tarlaların içine doğru koşup kaybolsam dahi dedim içimden, sonra ben bindim.
Asansörün yukarı çıkışında ilk hamlesi sanki darasını alır gibi eliyle tartan terazi esnafı gibi önce bir hoplattı, ne oluyor demeden ikinci kez asansör kabini yanlamasına duvarlara çarptı, çizgi filmlerindeki gibi kalbim holizonik bir yay gibi kutusundan çıktı geri döndü. O boşlukta ilk hamlem o ona kadar varlığını hiç hissetmediğim gözlüklerime yapışmak oldu, ben neler olduğunu hissediyordum ama gözlüklerim hiçbir şeyin farkında değildi, nedense insan yine de ilk kurtarılacak eşya gibi önce gözlüklerini korumaya alıyor.
Ey okuyucu buraya kadar anladınız ise sizin için de sorun yok, birinci kata kadar çıktık.
Birinci kat karanlık ve kullanılmayan malzemelerin darmadağınık atıldığı çöplük deposu gibi bir yer. Işıklar yanmıyor. Baba, burada bir fener olacaktı diye bir beş-on dakika körebe sağı solu yokladı, bulamadı, ‘önemli değil sakın düşme arkamdan bana tutun takip et’ dedi.
Yahu, dedim, benim bildiğim asansörler birinci kat sonra ikinci kat 3, 4, 5 diye çıkar, bu nasıl cins bir asansör?
Asansör sadece tek kat çıkarıyor, sonra ikinci bir asansör ta koridorun karşı kıyısında ikinci kat’a çıkarıyor, şimdi sağ salim oraya varmaya çalışıyoruz, ey okuyucu burayı da anladınız değil mi, hiç korkmuyormuşum sadece laflıyoruz gibi çaktırmadan konuşarak babayı sorguluyorum, çünkü üçüncü dördüncü katta durumlar nedir hala muamma.
Bir elim baba’nın sırtında çelik kadar sert çadır kumaşından muhabir yeleğinde, sağda soldaki inşaat işi içi sürpriz demir parçalarıyla dolu çuvallara çarpıp, düşe kalka altınokta körler derneği toplantıya gidiyoruz.
Ne zaman ayağımı çarpıp off puff yere düşer gibi olsam hafif serzenişle: ‘yahu hocam buranın merdiveni yok mu güzel güzel çıkardık’ diye artık misafir adabını çoktan aşan ne bu lan ayarında cümleler kurmaya başlıyorum, baba çok sakin, ‘merdiven lafını’ hiç sevmemiş olmalı, geçiştirmek için ‘yukarısı terasın manzarası çok güzel, bir çıkalım görürsün’ diye karşılık veriyor.
Üçüncü kat’a çıkmak için bu sefer aman bir laf işitmeyeyim diye önce ben binip çıktım. Asansör zınk diye durdu, ne göreyim, kapı açılmıyor, panik içinde bağırmaya başladım, aşağıdan korkumu anlamış olmalı, ‘arkana dön, asansörün arkası açılıyor’, evet kapısı tersmiş, soğuk terlerle ohh deyip çıkıverdim.
Daha üçüncü kattayız, dördüncü son kata nasıl çıkacağız henüz bilmiyorum. Buraya kadar iki farklı asansörle çıkmayı başardık. Artık bir daha eski halime yani bu kasabaya geldiğim o masum pastoral yolculuk haline dönemeyeceğim, üstüne artık yolu da bilen sadece baba, artık ne derse nasıl uygun görürse mecburuz ona, ideolojiler gibi önce bir hayalle girersin sonraki katta tıkanır kilitlenir kalırsın ağır ağbiler birkaç makale yazıp yolu sana gösterir.
Baba da laf yememek için olacak apartman içinde boşlukta kattan katta bağrışarak konuşuyoruz, baba: ‘yahu ne yapalım buraları terk etmeyelim, oturmuş bu toprağı bekliyoruz işte.’ diye avaz avaz bağırıyor, kesmiyor olmalı, yeni iddialara ihtiyaç duyuyor: ‘bu kasabada başka asansörlü ev yok, asansörü ilk ben getirdim…’
Yanlış çapraşık yere giden asansör değil, asansörün verdiği imkanları bu denli tersine hatta acıya kedere trajediye hatta utanç dolu suçluluğa dönüştüren bir zihniyetin hikayesini işte bu karanlık boşlukta yazmaya başladım. Sol ideolojiler içinde dürüstlük adına sıkışıp kalmış ve durmaksızın her duruma bin ayrı açıklama metinleriyle akıllarını tıpkı bu asansörler gibi hareket ettiren arkadaşlarımı anlatmak için.
Bu tuhaf karmaşık yol zihnime muhteşem bir katkıda bulundu, insan bu kadar sahiplenmemeli fikir kahramanlığını. Teknolojik ya da çağdaş imkanları dahi kendi aleyhine tuzağa dönüştüren kaç yüz arkadaşımın hayat hikayesine ne çok şahit oldum.
Asansörden ‘akrobatik’ beceriler isteyen okumuş solcu kardeşlerim, kör karanlıkta tutunmak için bizlere basit bir tırabzanı dahi çok gördüler. Üstelik bir küçük dernek gibi bu küçük kasabada mütevazi bütçesini bu gülünç sadece bir kişilik asansöre harcayacak kadar kim bozdu akıllarımızı.
Daha dördüncü kata çıkmadık. Sonunda sağ salim baba da da üçüncü kat’a çıktı. Aceleyle bu iş hemen bitsin bu karanlık dehlizden kurtulalım diye labirentini öğrenmiş fare gibi koridorun karşısına yürümek için hamle yaptım.
Ne göreyim, asansör buraya kadar, bundan sonrası elle çalışıyormuş, yani yukardan birinin çekmesi lazımmış. Telefona sarıldı, on km. ötede lahmacuna gönderdiği adamını aradı: ‘geldin mi oğlum, nerdesin oğlum’…
Doğal olarak herhalde bir merdiven artık vardır diye düşünüp ‘biz çıkalım çocuk nasılsa gelir’ dedim, baba, gayet sakin teorik açıklamasını ezber cümleleri soluksuz söyleyerek yapıverdi: ‘yan apartmanın terasına çıkıp bizim terasa asma merdiven gibi kurulmuş kalasın üstünden bizim terasa geçecek ve oradan bizim asansörün zincirlerini elle yukarı çekecek…’
İki apartman arası tutturulmuş keresteleri düşününce aklım çıktı, beynime katran zift yapışmış gibi petrol denizinde boğulmuş leylekler gibi korkunç duygular içinde donakaldım.
Canımın sıkıldığını anladı, ben bu denli bozuk asansör için değil bu kadar bozukluğu hazırlayan insanlarla hiçbir çıkış yolumuz olmadığını düşünen hesaplaşmalara çoktan girdim.
Baba çok ta oralı değil ballandıra ballandıra mezeleri sayıyor: ‘şu işe bak bir misafir gelecek biliyormuşum gibi taa sabahtan çiğ köfte getirttim, vay be sana kısmetmiş…’, belki de baba haklı, neşe dediğin genişlik böyle en zor anlarda gerekli insana.
O karanlıkta asansör önünde yarım saat bekleştik, gece biri geçiyor.
Tam o sırada aramızdaki muhabbetten de kısacık bahsedeyim, ben bu çocuk dört kat yukardan, karanlıkta, o kalasın üstünde bu tarafa geçerken, bir de elinde lahmacunlar, acaba lahmacun paketiyle mi geçecek, yoksa lahmacunu bırakıp, bizi çıkartacak, sonra dönüp lahmacunları ikinci seferde mi geçirecek, diye soruyorum.
Baba, adamı için, cesur çocuktur korkma, dedi, bizim çocuklar hep bu kasaba karanlığında büyüdü onların gözleri karanlıkta açılır, onların yüz tane gözü vardır, ve şu tasvire bakar mısınız, çağıldaya çağıldaya akan derenin köpükleri kadar çok gözleri vardır onların.
Bu güzel çok düşünülmüş hatta Nazım Hikmetvari cümleleri duyunca hazineler bulmuş gibi sevindim, korkaklığım ürkekliğim çekingenliğim her sesten tırsan her şeyden şikayetçi olan havam dağıldı, bir de yüzümü yıkayabilsem tam kendime geleceğim, artık kendimi milyonlarca gözü olan dereye bırakma saati geldi.
Yine de içimden bir ses çocuğa akıl veriyor, hiç değilse bir elinde lahmacun olur öbür elini cambaz değneği gibi denge ayarında kullanır, ya da ne bileyim uzun bir sopa uzatır karşıki apartmanın duvarından kanca gibi alırız lahmacun paketini, ne dersin baba?
Baba, gülmekten yere yıkıldı, yahu ne manyak kafa taşıyorsun bırak yaa çocuk gelip çekecek bizi düşünme yaaa…
Devamla: ‘bizim oğlan cin gibidir şimdi o lahmacunun yanına kebap da yaptırmıştır.’ deyince, o karanlık içinde, google yeryüzü haritası içinde şu anda Anadolu’nun neresinde hangi konum hangi delik içinde olduğumu baş döndüren bir süratle bulmaya çalışıyorum.
Müjdeli haber asansörün tavanından geldi, bizi yukarı çekecek, baba hemen harekete geçti bir kişilik asansöre beni iterek soktu kendi de sıkışarak girdi: ‘yahu bir saniye korkma be, biraz sıkışırsak iki kişi çıkarız’ dedi.
‘İyi de nasıl sıkışacağız’, önde ben arkada baba, nasıl sıkışma, yatak odasının final sahnesi. İnsan ne kadar ayıp değil, utanmam dese de, bu temas denen şey insan onurunu paramparça ediyor, ben biraz zayıfça baba biraz genişçeydi yumru vermiş salatalık gibi kudretten tohumundan yapışık bir hale geldik.
Etin ete bu aşırı yapışıklığını kim seviyor acil durumlar için ne yapalım olur kardeşim demesin, şimşek hızıyla bir bahane buldum: ‘Yahu bu çocuk bu kadar şeyi nasıl çeksin, tek tek çıkalım’ dedim. Baba artık dayanamadı misafirliği bir cümleyle ortadan kaldırdı: ‘yahu kardeşim sen de kendine sanat eseri muamelesi yapıyorsun, şunun şurası bir kat yukarı çıkacağız…’
Arkadaşlık misafirlik adabı nezaketini kaybediyor, sustum, zincir gıcırtısıyla milim milim yukarı çıkıyoruz. Hiç olmayacak bir şey oldu, vücut sıcaklığımızı etimizle hissettiğimiz bu sıkışıklık içinde baba birden osurdu demeyelim ayıp olur pırtlayıverdi.
Baba her kabahat sahibi insan gibi kabahati örten bir neşeli açıklama ihtiyacı hissetti: ‘cemaatin polisleri şimdi bu osurukları da dinliyor mudur?’ dedi.
Kokuyu duyacaklarını sanmam, asıl biz görüntüden korkalım, şimdi bu vaziyette bir fotoğraf yayınlansın en yakın arkadaşlarım bile savunamaz.
Çok neşeli bir kahkaha atarken baba yeniden İngilizce fartlayıverdi, asansörün içinde osuruğuna doğru tezahüratla bağırmaya başladı: ‘Vur vur inlesin, cemaat dinlesin.’
Sonunda herkesin eşit olduğu terasa çıktık, sevgili okuyucu, Allah hepinize bu mutlu anları da gösterir inşallah. Duvara gömülü şöminevari bir mangal, upuzun tahta bir sedir, yerde şu saunalardaki gibi ızgara stili tahta döşeme. Bakkalların önünde dondurma çikolata koyulan üstten açılıp kapanan buzdolabı. Üç-dört beyaz plastik sandalye ve bir vidalanıp monte edilen türden bir demir masa, bir de şu inşaatlarda üst katlara malzeme taşımak için kullanılan kuyu çıkrığı gibi elle çekilen çıkrık var…
Meğerse baba burayı ‘inziva’ yeri gibi kullanırmış, kimse çıkmasın istermiş, kasabaya
sevgiliye küstüğünde ve en çok beste yapmak için buradan aylarca çıkmazmış, alış veriş ihtiyacını da çıkrık’la giderirmiş…
Dünden değil geçen senelerden kalma yemek artıkları boş yağlı tabaklar yarısı yanmış odunlar, yere düşmüş kırık tabaklar.
Hızla bardaklar dolduruldu çiğ köfte paketi açıldı, ben kaçar gibi bir kurtuluş planı gibi uzun tahta sedire attım kendimi. Planım hazırdı, peşpeşe çiğ köfteleri löp löp ağzıma atıp hızla birkaç kadeh yuvarlayıp ‘sızdım’ numarasıyla sedirde uyuyakalmak.
Baba eline sazını aldı, Aşık Veysel’den girdi Mahzuni’den çıktı. ‘Serkan oğlum ateşe bak’ deyince tezgahtar çocuğun da nihayet adını öğrenmiş oldum…
Sedirde uyuyorum numarasıyla uzandım ama buradan nasıl çıkacağız paniği beynimde dört dönüyor. Hayal meyal sesler işitiyorum. Serkan: Baba daha hangi misafiri bekliyoruz ermişten şiş yapalım.
Baba: Biz çevreciyiz piçin oğlu, ermişe dokunma…
Bu anlaşılmaz acayip diyalog çok normalmiş gibi baba bir türkü daha söyleyip mola verip domatesli mezelere uzanıp ağzına tıkıştırıyor, dolu ağzıyla: Serkan, bak oğlum ermiş uyuyor mu?
Haydaaa yine ermiş. Ne dönüyor lan burada kafayı yiyeceğim.
Serkan, şömineyi yelpazelemeyi bırakıp dondurma makinesinin başına gidiyor, dumanlar içinde bağırıyor: Ermiş inzivada baba.
Ve sonra her şey çok normalmiş gibi yeniden mangalın başına dönüyor Serkan, oradan bağırıyor: Baba, ermişi odasına ne zaman taşıyacağız.
Baba: Yağmurlar bir başlasın bakalım, yahu nereye taşıyacaksın mına koduğum köylüleri her gün dinamit atıyor.
Bir kabus mu gerçek mi bir ‘ermiştir’ lafı gidiyor, hadi gel de uyu.
Ermiş lafı geçtikçe gözlerim etraftaki eşyaları mikroskopik incelikte inceliyor, nedir bu Ermiş yahu, anlamak için her yeri her lafı dikkatlice tartmaktan göz kapaklarım kurbağa gibi perdeyi ne indirdi ne kapattı.
Beynim gözlerim zehir gibi ama bedenim etim sıcaklığını gücünü dermanını bitirdi, hayatın tam da bu anı işkenceden beter insan evladına.
İçimden kendimi sigaya çektim, yahu dedim bir gün olsun düşünme, bir gün de merak etme, ermişse ermiş, sana ne, duyma işitme dik dolu bir kadeh daha, vur kafanı yat. Ermiş mermiş belki hepsi düş hepsi kabus, zıbar yat, unutursun hepsini.
Tembihime rağmen yine de ‘ermiş’ lafı ne zaman geçse beynime kırbaç yemiş gibi irkilip doğruldum. Sonra ağzımın tavanına elle değil çekiçle dövülmüş gibi tutkallaşıp yapışan çiğ köfteden sıvayı dilimle yontup biberlerin acısını gıdım gıdım yuta yuta… sızıvermişim.
…
Öğleye doğru Serkan’ın çıkrık sesleriyle uyandım, kahvaltılık almış, iple yukarı çekiyor. Ayağa kalktığımda ne göreyim:
Burası gerçek bir cennet. Çok uzaklarda yamaçlara yapılmış TOKİ sitesi manzarayı bozsa da, Baba az bile övmüş, hayretler içinde, ne bu yahu, biz bunca zaman yaşamamış görmemiş tatmamışız, geride bıraktığım hayat yalanmış.
Manzara karşısında kalbimin de gözleri kamaştı artık içimde ebediyen bir çatışma çıkma ihtimali hiç kalmadı. Mayıs ayında Orta-Anadolu’nun Kızılırmak kenarında bu yerler, nasıl ifade etsem. Tasavvuf insan egosunu kibrini yenmek için hücrelere tıkar en aşağılık işler yaptırır, kendini bir bok sanmasın büyüklük taslamasın, diye, ‘hiçliği’ tattıran bir eğitime sokar insanı.
İşte burada hiçbir tasavvuf mektebine ihtiyaç yok, tabiat yendi bitirdi beni, toprağın bedeni bir büyük zafer kazandı içimde. Anadolu’nun coğrafyasını tarihini kitaplardan binlerce defa okumuştur çok insan ama burada bu sabah çıplak gözle, başka, içimden bir ses koş ve git o yumuşacık filizlerini açmış tarlaların içinde yuvarlan, bu ova bu küçük tepeler, bir güzellik bu kadar mı güzel sunulur …
Bayırlara tırmanmış geniş çayırlar, yeni ekilmiş tarlalar, ılık tatlı bir rüzgar, kucaklasan sıçrayıp haykırsan, insanı çok mutlu eden bir şey var burada.
Hiç sebepsiz ‘Sağol ya Serkan o kadar yardımcı oldun bize’ diyerek öptüm çocuğu, sabah olsun hemen kaçarım dediğim bu belalı yerde, şimdi, masayı, yerleri, yemek artıklarını türküler söyleyerek temizliyorum.
Karşıda tarlaların içinde uzun bir patika yol, bir köylü, sırtında kazma. İlkokul ünite dergilerindeki gibi basit birkaç çizik gibi. Doyamadım, bakakaldım.
Akşam başladığım hikayenin final sahnesi tamamlanmıştı zihnimde, neden o tarlalar o manzara o köylü o kazma kadar basit değiliz. Bu kadar çapraşık çıkmaz sokağı kim hazırladı.
Bu yerden bu terastan, yanlış yerinden bakıyorum bu tarlalara, biliyorum o tarlalarla aramda çok acayip gülünç asansörler zihnimizin labirentlerinde bir tuzak gibi hayatımıza kurulmuş…
İşte böyle bir son söz: İNSAN BAZEN ÇIKAMIYOR İÇİNDEN…
…
Serkan’ın sesiyle irkildim, oyuncu neşeli şakacı bir seslenmeydi: Ermiş uyuyor musun? Deyince, ‘Ne Ermiş’i Serkan’, dedim.
Serkan, ‘baba önce Nihat ağbiye şişini yapalım dedi ama yine kıyamadı’, deyip buzdolabının yanına götürdü beni. İçinde. Timsah kadar büyük timsahdan da uzun bitişik iki s harfi gibi kımıltısız suyun içinde duruyor.
‘Serkan bu Kızılırmak Yayını, bunların yüzelli kiloluğu dahi olurmuş…
Serkan: ağbi bu yüzelli kilodan da fazla.
‘Canlı Serkan bu?’ dedim, Serkan: ‘dolabın içinde canlı olsa ne ölmüş olsa ne? Dedi.
…
Kızılırmak çamuru içinde gizli odaları vardır Kızılırmak yayın balığının, çamurun içine girip sindiler mi, on sene yirmi sene kimse bulup avlayamaz bu balıkları.
Dolabın kapağını kaldırdım, elimi suyun içinde sırtını okşar gibi, konuştuk dertleştik biraz. İkimiz de kıskıvrak yakalandık, şimdi buradan kaçırsam seni, asansörüne sıkışıp kalırız, asansörden kurtulsak tökezleyen sevdası boğar bizi…
‘Gücüm yetmez, dedim, seni buradan çıkartmaya…’

Nihat Genç
Odatv.com

HeyBeli'ye..

2011-12-03T17:05:00.001-08:00

Geçiyor zaman.. sana en azındanbi şarkı yollayım istedim.. içinde farklılık barındıran sürprizleri ve ardındangelen artçı şokları severim, bilirsin..

Uzuyor zaman.. bunu “fb” duvarındapaylaşmayı doğru bulmadım.. “A”ma “B”ence en anlamlısı buydu.. sadece sözlerideğil, şarkıyı ilk dinlediğimiz an da bunu paylaşmam için yeterliderinlikte..

zincirlikuyu metrobüs durağı,yağmur damlaları çarpıyor cama, akşam üzeri saat 6 suları.. gün tükenmeküzere.. birbirine kilitlenmiş iki nefes, iki ruh.. ikisi de zamanın akıpgitmesinden korkuyor.. birbirine sarılıp durdurmak istiyorlar saniyeleri..duvarlar geçit vermiyor omuzlara.. gözler ve kulaklar çıldırıyor bu manasızlığa..bir karmaşa, bir telaş çöküyor bedene.. ve kalp çıkıyor ağır adımlarlakürsüye.. susun diyor.. susun ve dinleyin sadece.. teslim edin her birinizkendinizi yağmura ve huzura.. yıldıza aya, kara toprağa, düşen yaprağa soruyorzaman.. her biri bir pejmürde telaş..

susuyor zaman..

…

bakıyor zaman.. ensesinde incebir sızı.. geriye dönüp bakıyor.. “hoop! noluyor?” diyor şerefine açılanşarap.. mumlar titreyerek cevap veriyor, “arz-ı endam ediyor diyor heybeli”..beriden süzülüyor sandallar.. öteden göz kırpan bir deniz feneri, bahçeden birses taşıyor pencereye nisan rüzgarları.. buram buram kokuyor oda o an,urumeli..

donuyor zaman.. bir tabakmakarnayla başlayan gece rumelide mola veriyor.. utanıyor yanaklar.. başlarveriyor baş başa.. o da ne? bir koku daha yayılıyor odaya.. oda sen kokuyor..eller çekimser oy verirken, dudaklar geri kalanlarla dalga geçiyor.. ah o deli,ah o çılgın dudaklar.. haşarı bi çocuk masumiyetiyle dolaşıyor bedeni.. merakediyor.. buldukça şımarıyor.. oynadıkça küsüyor.. kaybettikçe kavuşuyor beline..ve yandıkça titriyor.. titriyor zaman..

Özlüyor zaman.. özlüyor insan..özlüyor aynı sabaha uyanmaları.. kara perdeleri yalıyor güneş.. arsız ve usulcasüzülüyor kirpiklerden içeri.. aynalar, gece, layığı ile yerine getirilmiş birgörevin vecdi içinde teslim ediyor bayrağı gündüze.. gündüz vakur.. gündüzasil.. gündüz gizemli.. gündüz zırhlı.. gündüz kaçak.. gündüz kirli.. gündüzkaka.. ve temizliyor zaman..

Yetmiyor zaman.. gülmelere..ağlamalara.. sevmelere.. sevilmelere yetmiyor.. sarılmalara yetmiyor..uyumalara, sevişmelere yetmiyor.. korkulara, ihanetlere, yalanlara, hırslarayetmiyor.. yetmiyor paraya.. yetmiyor eğlenmeye.. yetmiyor kavgalara.. geleceğeyetmiyor.. aynalara yetmiyor.. harflere yetmiyor.. sevdalara yetmiyor.. bizeyetmiyor..

koşuyor zaman.. var gücüylekoşuyor.. yetişmek için kendine.. ciğerleri elinde, yüreği ağzında..eliniuzatsa ha tuttu ha tutacak.. yetişemiyor kendine.. çöküyor zaman.. kalkıyorçöktüğü yerden.. bir adım, bir adım daha.. aha desen yok, daha desen gitmez..bırakıyor zaman..

geliyor zaman.. mevsimlergeliyor.. mevsimler geçiyor.. yapraklarını döküyor bir söğüt.. erikmızmızlanıyor.. ayva sarısı bir kumsal beliriyor ayaklarda.. Karadenizhırçınlaşıyor.. dövüyor taşları.. sarı, gelecekten haber taşıyor..

aynalarda zaman.. bıkıyor bumevsim.. yalnızca uyumak istiyor.. önce o kırmızı makyajını siliyor üzerinden..başını yastıklara boş koyuyor.. bitiyor zaman.. başı duman.. başı bulut.. başısonbahar.. biraz İstanbul.. biraz bodrum.. biraz Üsküdar.. başında Kızkulesi..asılı kalıyor, fırça darbesinde ki paletlerde zaman..

Çirkef zaman.. kıyamıyorgeçmeye.. ne yarda, ne serde zaman.. bırakamıyor kokuyu, masumiyeti, huzuru,güveni.. kıyamıyor yıkıp geçmeye.. lakin kıyıyor yelkovan.. zehirliyor akrep..çirkin ruhlar sarıp sarmalıyor etrafı.. bir savaş başlıyor ki, ışık yok, yolcuyok, ses yok.. bütün kainat kesilmiş lâl.. kimse bu oyunu tek bir defa olsunetmiyor ihlâl.. ruhların düştüğü hali mağlubiyetin timsalidir sanıyor, dönüpmaziye tırmanıyor, ne hicranlar neler anıyor.. ağaçlar taşlar ürperiyor, güyaaynalar her şeyi biliyor.. dolaşıyor mahremimizde nâmahrem.. zaman.. ah ozaman.. kaldır diyor başını, senin hakkın değil mâtem..

Gidiyor zaman.. sadece gidişbileti olan.. siren sesi çalıyor bu anlarda.. aynısı bir de on kasımlarda..yavaş yavaş dönmeye başlıyor demir tekerlekler.. raylar gıcırdıyor.. kompartımandansarkıyor bedenler.. ha düştü ha düşecek.. bugün diyor makinist, bundan sonrakihayatın ilk günü.. bir güneş doğuyor batıdan.. bir çocuk tebessümü oturuyordudağımıza.. andıkça, yaşadıkça, yaşattıkça.. varlığı umut oluyor.. sancılanıyorbir anne.. bir kız doğuyor.. martılar çığlık çığlığa.. ötede fakir bir çocuksimidini ısırıyor.. cümleleri bölüyor zamana, kelimelerle oynuyor.. göğsüneiliştiriveriyor harfleri, zamanı hediye ediyor.. aynı anda bir gemi demiralıyor izmir’de bir limandan.. zeybek efenin dizleri kanıyor.. öylece gidiyorzaman..

ve susuyor zaman.. “kan”A kanasusuyor..

http://fizy.com/#s/1kdq3j

“ah, ne çok sevmişim seni..”

16 Kasım 2011, Çarşamba

Sabaha karşı 03:02, Şişli’de birev.. penceresine yağmur vuruyor..

Türkiye Artık Atatürk Türkiyesi Değil!

2010-09-01T03:44:00.000-07:00

İnsan, bu gezegende var olduğu andan başlayarak hep evrimleşmiş ve ilerleyip yükselmiştir. Otları, bitki köklerini, meyveleri toplayıp beslenirken avcılığa geçmiş, toplumsal örgütlenmeyi başarmış, tarımsal üretimi bulmuştur. Bu gelişim çizgisi hep sürmüştür. Öylesine ki, insan, mağaradan uzaya ulaşmış bulunuyor.

Ne var ki, bu gelişim sürekli ve kesintisiz değildir. Tarih bize gösteriyor ki zaman zaman duraksamalar ve hatta gerilemeler de olmuştur. Bu gerçeğin en yaygın bilinen örneği, Roma İmparatorluğu’nun yıkılmasını izleyen Avrupa ortaçağıdır. Bu nedenle de bu döneme aynı zamanda “Karanlık Çağ” da denilir. Ancak, bu gibi duraksamalar ve gerilemeler hep geçici olmuş, belirli bir süre sonra insanlık yeniden eski gelişim çizgisini yakalamış, hatta sıçramalar yapmıştır.

Duraksamalar ve gerilemelerin kimi zaman küresel, kimi zaman bölgesel ve kimi zaman da yerel olduğunu görüyoruz. Küresel olana örnek, I.Dünya Savaşı’ndan sonra dünyada görülen emperyalizmin acımasızlığı, otoriter ve totaliter rejimlerin egemenliği, kapitalizmin bunalımının insanları sürüklediği yoksulluk v.b.dir. Ancak II. Dünya Savaşı’nı izleyen dönemde bir süre için bunlar geride kalmış, insan hak ve özgürlükleri uluslararası düzende güvenceye bağlanmış, savaşın yıkıntıları üzerinde yeni bir dönem başlamış, sosyal haklar tanınmıştır. Bununla birlikte, bu dönem de çok sürememiştir. Önce, emperyalizm, gözüne kestirdiği ve gücü yettiği bölgelerde bir sömürü düzenini uygulamaya koymuş, kimi yerel işbirlikçi iktidarlar ise, bu olumsuzlukları yerel planda daha uç noktalara taşımışlardır.

Duraksama ve gerileme dönemlerinin önemli bir özelliği de, kültürel alandaki yozlaşma ve buna eşlik eden toplumsal değer yargılarındaki soysuzlaşmadır.

Son dönemde “küreselleşme” olgusu ile birlikte insanlık yeniden ve küresel boyutta bir gerilemeyi yaşamaktadır. Küreselleşmenin başını çeken ülkelerde egemen çevreler dışında halk ama özellikle emekçiler bu gerilemeden payını almaktadır. Ama asıl emperyalizmin etkisinde kalan bölgelerde durum daha açık bir biçimde gözlemlenmektedir. Bu bölgelerdeki kimi ülkeler ise, daha da içler acısı durumdadırlar. Gerçekten de, sosyal haklar her geçen gün daha da budanmakta, hatta bazı yerlerde tümden kaldırılmakta, hak ve özgürlükler hiçe sayılmakta, dinsel bağnazlık gittikçe artmakta, savaş ve işgal olağan sayılmaktadır. Kültürel alanda ise tam bir yozlaşma söz konusudur.

* * *

Türkiye, hem küresel olarak ve hem de bir bölge ülkesi olarak bu gerilemeden fazlasıyla payını almaktadır. Kaldı ki, yerel olarak da, Türkiye artık Atatürk Türkiyesi değildir.

Ülkemizde yaşananları bu açıdan burada yineleyip sıralamaya gerek bulunmuyor. Hep birlikte yaşıyoruz olumsuzlukları!... Gerçekten de, sosyal hakların nasıl yok edilmekte olduğunu, açlık ve yoksulluğun nasıl kol gezdiğini, ülkenin nasıl bir “korku imparatorluğu”na dönüştüğünü v.b…. bilmeyen kalmamıştır. Artık Orhan Pamuk gibilerin kitapları çok satmakta, Müslüm Gürses Fazıl Say’a yeğlenmekte, çoğu TV programları halkı ahmaklaştırmakta birbirleriyle yarışmakta, üniversiteler Darülfünun’u (kimileri de medreseleri) aratmaktadır.

Bununla birlikte, “zihinsel durgunluk” ya da “zihinsel gerileme” açısından içine sürüklendiğimiz içler acısı duruma bir-iki somut örnek vermek istiyorum.

Örneğin, üniversiteleri ele alalım. YÖK yasasına göre üniversitelerin bir görevi de halkı aydınlatmak olmasına ve 40 dolayında hukuk fakültesi olmasına karşın, herhangi bir hukuk fakültesi kurum olarak şu anayasa değişikliği konusunda olumlu ya da olumsuz bir görüş belirtemeyecek duruma düşmüş bulunmaktadırlar.

Anayasa Mahkemesi, bilindiği gibi, referanduma götürülecek anayasa değişikliğinin bazı hükümlerini anayasaya aykırı olduğu için iptal etmiştir. İptal edilen hükümlerden biri de Anayasa Mahkemesi’ne hukukçu olmayan kişilerin üye olarak atanmasına ilişkindir. Anayasa Mahkemesi, hukukçu olmayanların bu mahkemeye yargıç olarak atanamayacağını hükme bağlamıştır. Ne ki, Anayasa Mahkemesi’nin şu andaki başkanı hukukçu değildir, İşletme Fakültesi mezunudur!

Hanefi Avcı’nın görmek istemeyenlerin bile gözlerini açtıracak kitabı ve açıklamaları Türkiye için gerçekten önemli ve olumlu ve gelişmedir ama Avcı’nın kendisinin de açıkça söylediği gibi, kısa bir süre öncesine değin eleştirdiği cemaat ile yakın ilişkiler içinde olmasının nasıl açıklanacağını, görebildiğim kadarıyla, kimse dile getirmemektedir.

Hakimler Ve Savcılar Yüksek Kurulu ile Adalet Bakanlığı arasındaki “kavga”yı izliyoruz ama bugün Kurul’un görevden almak istediği yargıç ve savcıları zamanında aynı Kurul’un o görevlere atadığını düşünemiyoruz. Anlaşılan o ki, bu atamaları yaptığında Kurul üyeleri o kişilerin, söz gelimi Zekeriya Öz’ün, dosyalarını iyi incelememişler, gerekli özeni göstermemişler.

Yeni Ceza Yasası’nın CHP’lilerin yakındığı maddeleri TBMM’nde oylanırken CHP’lilerin de kabul oy verdiklerini düşünmüyoruz hiç.

Bunlar ve benzerleri insanlığın zihinsel gelişim çizgisine pek de uygun olmasa gerektir.

* * *

Türkiye nasıl ve ne denli gerisin geriye gittiğine en çarpıcı örnek, anayasa alanındadır.

1982 Anayasası’na “hayır” oyu veren az sayıda kişiden biri de benim. Bu anayasayı eleştiren yazılar da yazdım. Ancak, anayasada yapılan onlarca değişikliği bir yana bıraksak bile, 1982 Anayasası’nı ilk haliyle de olsun savunmak durumundayız. Çünkü, Ergun Özbudun başkanlığındaki bir kurula yaptırılan anayasa taslağı AKP’nin kafasındaki anayasa düzenini ortaya koyduğu gibi referanduma sunulacak olan Anayasa Mahkemesi ve Hakimler Ve Savcılar Yüksek Kurulu ile ilgili değişiklik, 1982 Anayasası’ndan çok daha geridir.

Ama Anayasa Mahkemesi ve Hakimler Ve Savcılar Yüksek Kurulu ile ilgili Anayasa maddelerinin değiştirilmesi için bunlar sırf 12 Eylül’ün eseridir diye “evet” oyu vereceklerini açıklayan kimi “aydın”, “yazar”, “sanatçı” v.b. geçinenlere bakmayın siz. Tarih yine hükmünü sürdürecek, Türkiye yeniden ileriye atılımlar ülkesi olacaktır.

Çetin Yetkin

Odatv.com

"Haliç'te Yaşayan Simonlar Dün Devlet Bugün Cemaat" kitabına ekşisözlükten bi yorum...

2010-08-24T04:07:00.000-07:00

içerisinde zerre kadar utanma duygusu olan, aklını bir zümrenin ya da bir saplantının emrine koşmamış her bir insan evlâdının "bir tarikatın/cemaatin emniyet istihbarat içerisinde örgütlenmesi ve kendi hiyerarşisini tesis etmesi kabul edilebilir midir?" sorusuna önce bir cevap vermesi gerekir.

nasıl ulusalcıların ve milliyetçilerin kürt sorununun sözüm ona çözümü uğruna hunharca işlenen aşağılık cinayetleri ve faili meçhulleri "ama devlet elden gidiyordu, örgüt bölgeyi ele geçiriyordu" gibi nedenlerle meşruiyet kazandırmaya çalışmasına itibar etmiyorsak; nasıl laik depresiflerin üniversitelerde başörtüsü yasağını rejimin varlığını koruma refleksine bağlamalarını akıl ve vicdanımıza sığdıramıyorsak; tüm bu demokrasi denen mefhumu bir türlü içselleştirememiş faşizanların yaygaralarına kulak asmıyorsak hanefi avcı'nın ilân ettiği malûm karşısında yok efendim ergenekonmuş, yok efendim askeri vesayetperestlikmiş, yok efendim baykalist chp'cilikmiş gibi çenelerini ezber torbasına çiğneyen kişilere bir çift sözüm var.

benim gibi ömrü hayatında askeri vesayeti savunmamış, chp'nin temsil ettiği nobranlıkları adam sayıp yüzüne bakmamış; hatta hiç gevelemeyeceğim, mitinglerde, yürüyüşlerde, yazar çizer konuşur tartışırken sözünü ne bir ikbal ne bir korku ile eğip bükmeden askeri vesayet, kürt sorunu, faili meçhuller hakkında konuşup tavır almış kişilere cemaatçi midir, artık ne sikimdir onlar hiç konuşmasınlar.
daha düne kadar en didaktik şiirlerle postal yalamayı baht dünyasının en tatlı lütfu olarak gören sızıntı dergisinde askere methiye düzüp kürt sorununu uluslararası komplolara bağlama konusunda yıllarca rüştünü ispatlamış ve her kaba uyar otorite ürkütmez pozlarından hiç taviz vermeyenler o amcık ağızlarını hiç açmasınlar.
ulusalcı askerci ülkücü her türlü mankafaya belki lafazanlık yapabilirler. bizim 90'larda, 2000'lerde kullandığımız mizahi ve sivri dile öykünerek, bu dili yıldıray oğur'un genç sivillerin ilk döneminde yeniden ürettiği kalıplarla cilalayabilirler. kendilerini durmaksızın devinen bir dünyada fikri ve vicdanı hür ve açık ama bir yandan da topluma barışık olarak konumlayıp pekâlâ bu ulusalcı ülkücü askerci zevatı küçümseyebilirler.
ama o kadar.
hanefi avcı'nın ilân ettiği malûmu açıklasınlar bakalım önce. lamı cimi yok, emniyet istihbaratı ve adalet bakanlığının kritik noktalarında örgütlenmişler mi, örgütlenmemişler mi; devletin hiyerarşisi dışında bir hiyerarşi oluşturmuşlar mı, oluşturmamışlar mı; bu alenen suç mu değil mi?
hanefi avcı kimse kim. ne maksat güdüyorsa güdüyor. beni zerre kadar ilgilendirmez. beni hakikat ilgilendirir. öyle sözum ona müstehzi edalar takınarak "ah yine o baykalcı chp ağzı ve askerperestler" havalarını onlar yutabilir, benim gibiler yutmaz.

adına "hizmet" denilen o vıcık vıcık para köpekliğinin, istinyepark'tan cevahir'e ciplenlemelerin, bürokrat atama botu yazılımcılarının, asya finans kâr marjı şampiyonluğunun, abd'nin göbeğinde ılımlı islâmcılık operasyon timciliğinin, israil'in otoritesine isyan etmeyi ayıplayan haysiyetsiz şerefsizliğinin manevi ortağı olan bütün o zevatın demokratlık ayakları emniyet istihbarata kadardır.
ben malım ya, ben millet sikinin keyfine gezer tozarken bin tane kitap okumadan, yıllarımı çaycı köşelerinde, kütüphanelerde, odamda düşünüp taşınmadan, kendimi eleştirmeden yaşadım ya; bu kişiliğini bilmem ne efendiye teslim etmiş salakların "ya askericisin ya statükocu" zırvalarına biat edip açıklama yapacağım.

n'apıyorsunuz kardeşim emniyet istihbaratta? neden oradasınız? kanunsuz işler yapıyor musunuz yapmıyor musunuz? ya da yapanların yarattığı rantın maddi manevi ortağı mısınız değil misiniz? hizmet dediğiniz sikim adına mı bunlar? ülkede hâlâ açta açıkta milyonlar yaşıyor, eşitsizlikleri giderecek mekanizmalar tasarlamaktansa ramazanda 40 liralık bim erzağı dağıtmaktan başka varyetiniz mi var?
hanefi avcı'nın kitabında yeni bir şey yok diyen alnına "ben malım ve bana vuracak tokmakçı arıyorum" yazarak mavi istiridye barına balıklama dalandır.

emniyetin en önemli makamlarını işgal etmiş avcı, kitabı mı okumamışlar anlamadım, isim isim, gün gün detaylı komploları yazıyor. isimler veriyor, bugün şuraya girilemiyor girilse bulunacakların hesabını veremezler diyor, içişleri bakanına adalet bakanına başbakanlık müsteşarına şu gün çıktım dilekçemi verdim dilekçemi emniyet genel müdürüyle bana geri gönderdiler diyor, emniyetin imamının adını eşgalini kod adını veriyor. kanunsuz aramaların nasıl yapıldığını açıklıyor. kalkıp mal sürüsü "yeni bir şey yok" diyor. iyi amına koyayım o zaman darbe planları (eldivenler, ay ışıkları, balyozlar, bilmem neler) ortaya çıktığında "ordu zaten bunu cumbhuriyet kurulduğundan beri yapıyor, ne var yani 28 şubat'ta da filan aynısı olmuştu, deniz kuvvetleri hep böyledir, yeni bir şey yok" mu dediniz götfuruşlar?
belki yüzlerce cemaatçi tanıdım. maklube yedim. yurtlarında kaldım. güvender'i fem'i hatmettim.
son yıllarda "7 milyar dolarlık iş bağladık" diye tarihi yalanları dili titremeden söyleyen tuskon'cular, tetikçiliği meslek haline getirmiş militan zaman gazetesi muhabirlerini hepsini tanıdım. bir tane sosyal politka üzerine çalışıp yoksulluğu v eeşitsizliği nasıl gidereceğini çalışan birisini görmedim. bim'den kırk liralık ramazan paketi alıp dağıtınca bu sorun çözülüyor sanki.
bunların müslümanlığı, kanserle savaşma derneği kurup kermes üzerine kermes düzenleyerek "derneğin kirasını vereceğiz, sekreterin maaşını ödeyeceğiz, faturları yatıracağız" diye kanserle savaşmak dışında her boku yiyen vurgunculardan farksız.
bi' de kopil tipliler milletle fındık kadar beyinlerine bakmadan dalga geçer gibi yazmıyorlar mı; sanki emniyet istihbarat değil de, sanki kendi araç gerecini almış da ülkenin amına koymuyormuş da tiananmen meydanında tankın önüne çıkmış edalarıyla konuşmuyorlar mı, delirtiyorlar. salak sanıyor herkesi bu andavallar.
taraf gazetesinin de bu haberi nasıl görüp görmediği ile ne mal olduğu ayan beyan ortaya çıkmıştır. hadi yıldıraycım tweet'le. atın manşetleri. hanefi avcı makam bekliyormuş da, bilmem neymiş de. yazıklar olsun. çoluğunuz çocuğunuzdan, ananızdan babanızdan, abinizden ablanızdan kardeşinden çıksın inşallah, inim inim inleyin.
neyse. hanefi avcı'nın kitabını okurken esas çarpıcı olan bence, öcalan'ın muhattap alınmasının zorunlu olduğunu yazdığı bölümlerdir. avcı düzeyinde bir bürokrat, memur, devlet görevlisinin demokrasi dışındaki çözümlerin asla ve asla geçerli olamayacağını bu kadar açık belirtmesi önemlidir. avcı, kitabında iddia ettiği gibi konuşur gibi yazmış, muhtemelen de pek kimse redakte edemediği ya da buna zamanı olmadığı için bazı bölümler kitap içerisinde daha önce yazılmamış gibi tekrar edilmiş (dursun karataş'ın "alnınıza dev-sol yazsam sizi bu kadar kısa sürede bulamazlar" kısmı gibi).

bu kitabı hep cemaat kısmıyla hatırlayacak olsak da, avcı'nın ortalama bir memur diliyle samimi şekilde kaleme aldığı bu kitapta yaptığı 'demokrasi vurgusunun polis teşkilatı ve bu kitabı okuyacak diğer memurların üzerindeki etkisi çok daha kalıcı olacaktır bence.

avcı'nın ersever cinayetini anlattığı bölümlerde askere, edirne belediyesini anlattığı bölümde chp'ye ve mehmet sevigen'e çakışlarını da elbette fetullah gülen'in kulları görmezden gelecektir.
(gari, 24.08.2010 01:09)

http://www.eksisozluk.com/show.asp?id=20104511

Totaliter Rejim Örneği

2010-08-23T11:06:00.000-07:00

AKP ANAYASA'SINA NEDEN “HAYIR” ?

2010-08-09T08:33:00.000-07:00

1) DEMOKRASİLERDE ANAYASA NEDEN ÖNEMLİDİR?

ÖNEMLİDİR ÇÜNKÜ TOPLUMUN, TOPLUMDAKİ DEĞİŞİK GRUPLARIN,

KATMANLARIN İSTEKLERİNİ YANSITIR. ONLARIN AYRI AYRI HAKLARINI KORUR.

İŞÇİLERİN HAKLARINA YER VERİR.

SENDİKALARIN HAKLARINA YER VERİR.

SENDİKASIZ ÇALIŞTIRILANLARIN,

EMEKLİLERİN,

İŞVERENLERİN,

KADINLARIN

ÇOCUKLARIN,

ENGELLİLERİN,

DEĞİŞİK MEZHEPLERDEKİ YURTTAŞLARIN,

ÖĞRENCİLERİN,

KÜÇÜK ESNAFIN,

YARGININ,

BASIN EMEKÇİLERİNİN,

GAZİLERİN VE BU ÜLKE İÇİN CANINI VERMİŞ ŞEHİT AİLELERİNİN

TEKEL İŞÇİLERİNİN,

ÇİFTÇİLERİN,

TARIM KESİMİNDE ÇALIŞANLARIN HAKLARINI KORUR.

2) ANAYASA BUNU NASIL YAPAR?

ŞÖYLE YAPAR, ANAYASAYI YAPARKEN, TÜM BU GRUPLARI VE ONLARIN TEMSİLCİLERİ ÇAĞRILIR, GÖRÜŞLERİ ALINIR, TALEPLERİ ALINIR.

ANAYASA BU TALEPLERİN TÜMÜNE YER VEREBİLDİĞİ ORANDA DEMOKRATİK BİR ANAYASA OLUR.

VE ANAYASA, ANCAK BÖYLECE BİR “TOPLUM SÖZLEŞMESİ” OLUR.

3) AKP ANAYASASI BÖYLE Mİ YAPILDI?

HAYIR . AKP TEK BAŞINA ANAYASAYI YAPTI.

HİÇBİR PARTİNİN GÖRÜŞLERİNİ ALMADI.

TÜM SİVİL TOPLUM ÖRGÜTLERİNE “ÜÇ GÜN SÜRE” VERDİ.

CHP'NİN “ÜÇ MADDEYİ AYIRIP, DİĞERLERİNİ BERABER OYLAMA” ÖNERİSİNE CEVAP BİLE VERMEDİ.

BUGÜNE KADAR YAPILAN TÜM ÇALIŞMALARA, DİĞER PARTİLER YA DA SİVİL TOPLUM ÖRGÜTLERİ TARAFINDAN HAZIRLANAN TASLAKLARA DÖNÜP BAKMADI BİLE.

4) ANAYASA BİR TEK PARTİ TARAFINDAN YAPILABİLİR Mİ?

HAYIR. ÇÜNKÜ O ZAMAN “TOPLUM SÖZLEŞMESİ” OLMAZ. ANCAK “PARTİ ANAYASASI” OLUR. “AKP ANAYASASI OLUR”.

5) AKP'NİN İDDİA ETTİĞİ GİBİ, 1982 ANAYASASI, İLK KEZ Mİ DEĞİŞTİRİLİYOR?

KESİNLİKLE HAYIR . 1982 ANAYASASI, BUNDAN ÖNCE TAM 16 KEZ DEĞİŞTİRİLDİ. BU SONUNCUSU İSE, 17İNCİ DEĞİŞİKLİK OLUYOR. YANİ DARBE ANAYASASINI İLK KEZ DEĞİŞTİRDİKLERİ TAM BİR “YALAN”, TAM BİR “GÖZ BOYAMACA”.

ÜSTELİK BU DEĞİŞİKLİKLERİN YEDİ TANESİ , DAHA AKP İKTİDARA GELMEDEN YAPILMIŞTI.

HEM DE O DÖNEMDE TBMM'DE BULUNAN TÜM SİYASAL PARTİLERİN KATILIMLARI İLE.

YANİ AKP'NİN VE YANDAŞ AYDINLARIN(!) İDDİA ETTİĞİ GİBİ, 1982 ANAYASASI, İLK KEZ DEĞİŞTİRİLMİYOR.

BUNDAN ÖNCEKİ DEĞİŞİKLİKLER DE YİNE AYNI KİŞİLERİN İDDİA ETTİKLERİ GİBİ “MAKYAJ NİTELİĞİNDE” DEĞİŞİKLİKLER DEĞİL.

AKP İKTİDARININ BUNLARI BİLMEMESİ MÜMKÜN DEĞİL. BU KADAR “BİLGİSİZ” OLUNMASI MÜMKÜN MÜ SİZCE? PEKİYİ “BİLGİSİZLİK YA DA HAFIZA KAYBI” DEĞİL İSE, BU İDDİANIN NEDENİ NE OLABİLİR ACABA?

6)SON DEĞİŞİKLİKLERE KARŞI ÇIKILMASININ NEDENİ AKP'NİN YAPMASI MI?

BUNA DA KESİNLİKLE HAYIR . AKP İKTİDARI, BUGÜNE KADAR TAM 9

KEZ ANAYASAYI DEĞİŞTİRDİ. BU SON YAPILAN DA 10. CUSU OLUYOR.

VE BUGÜNE KADAR YAPILAN BU 10 DEĞİŞİKLİKTEN SADECE 3 TANESİ TOPLUMDA TARTIŞMA YARATTI. ÇÜNKÜ ÜÇÜ DE, DİĞER SİYASAL PARTİLERİ, SİVİL TOPLUM ÖRGÜTLERİNİ VE TARTIŞMALARI DİKKATE ALMADAN, TAMAMEN “BASKICI BİR ANLAYIŞ” VE “BENİM ÇOĞUNLUĞUM VAR, HER İSTEDİĞİMİ YAPARIM” MANTIĞI İÇİNDE YAPILMIŞTI.

YANİ TAMAMEN DEMOKRASİ DIŞI BİR ANLAYIŞ İLE YAPILMIŞTI. AYNEN ŞİMDİ TARTIŞTIĞIMIZ SON DEĞİŞİKLİK GİBİ.

7) ANAYASANIN İÇİNDE NELER OLMALIDIR?

ANAYASAYA BAKARSINIZ. ANAYASANIN İÇİNDE, O GÜNE KADAR TARTIŞILMIŞ, SORUN YARATMIŞ, TOPLUMDA İHTİYAÇ OLARAK ORTAYA ÇIKMIŞ TÜM TALEPLER ÇÖZÜM BULMALIDIR.

BUNUN İÇİN ÖNCESİNE BAKARSINIZ, O GÜNE KADAR NELERİ TARTIŞMIŞSINIZ, NELER TOPLUMDA SORUN YARATMIŞ, NELER SIKINTI YARATMIŞ.

İŞTE “DEMOKRATİK ANAYASA” TÜM BU TARTIŞMALARA, SORUNLARA ÇÖZÜM BULMALIDIR.

8) TÜRKİYE'DE BUGÜNE KADAR NELER TARTIŞILDI?

KISACA SIRALAYALIM;

DOKUNULMAZLIKLAR,

CUMHURBAŞKANININ YETKİLERİ

KADIN HAKLARI,

PARTİLERİN İÇ İŞLEYİŞLERİNİN DEMOKRATİK OLMAMASI,

LİDER SULTASI,

YÖK,

YARGININ DOSYA ÇOKLUĞU NEDENİYLE GEÇ İŞLEMESİ,

YOLSUZLUKLAR,

ALEVİLERİN HAKLARI,

ETNİK KÖKENLİ VATANDAŞLARIMIZIN KÜLTÜREL HAKLARI

SENDİKAL HAKLAR,

GREV HAKKININ SINIRLARI,

YÜZDE 10' LUK İNSAFSIZ SEÇİM BARAJI

KÜLTÜREL HAKLAR,

HSYK'DA BAKAN'IN VE MÜSTEŞAR'IN YER ALMALARI.

İŞTE TÜM BUNLAR, 1982'DEN BU YANA TARTIŞILDI. VE TÜM PARTİLERİN, SİYASAL GRUPLARIN, SİVİL TOPLUM ÖRGÜTLERİNİN TALEPLERİ OLARAK ORTAYA ÇIKTI

BU SORUNLARIN TÜMÜ “DEMOKRATİK BİR ANAYASA’DA” YER BULMALIDIR. BU YOLLA BİR “TOPLUM SÖZLEŞMESİ” OLMASI GEREKEN ANAYASA’LAR HALKIN SORUNLARINA ÇÖZÜM ÜRETMELİDİR.

9) AKP ANAYASASI BU TALEPLERE YER VERİYOR MU?

HAYIR . HİÇBİRİNE YER VERMİYOR.

AKP ANAYASASINDA NE DOKUNULMAZLIKLAR SINIRLANMIŞ,

NE PARTİLERİN İÇ İŞLEYİŞİ İLE İLGİLİ BİR DÜZENLEME VAR,

NE YÖK DEĞİŞTİRİLMİŞ,

NE KADINLARA KOTA GETİRİLMİŞ,

NE SENDİKALARA BİR HAK GETİRİLMİŞ,

NE İŞÇİLERİN İNSANCA YAŞAM HAKLARI GÜVENCEYE ALINMIŞ,

AKP ANAYASASI, BUNLARIN HİÇ BİRİNE YER VERMİŞ Mİ? HAYIR

BUNLARIN HİÇ BİRİ YOK.

10) BUNLARIN YERİNE AKP ANAYASASINDA NE VAR?

BUNLAR YERİNE SADECE HER ZAMAN YAPTIKLARI GİBİ, YAPAY SORUNLAR VE YAPAY BİR GÜNDEM YARATMAK VAR.

SADECE “GÖZ BOYAMACILIK” VAR. “HAK GETİRİYORUZ” GÖRÜNTÜSÜ ALTINDA “HİÇ BİR HAK, ÖZGÜRLÜK, YENİLİK” GETİRMEMEK VAR.

BİR TEK “AKP İKTİDARININ YARGIYA TEK BAŞINA EGEMEN OLMASI” VAR. ANAYASA MAHKEMESİ ÜYELERİNİN TAMAMINI İKİ KİŞİNİN SEÇMESİ VAR. ABDULLAH GÜL VE RECEP TAYYİP ERDOĞAN'IN TÜM ANAYASA MAHKEMESİ ÜYELERİNİ SEÇMESİ VAR.

YOLSUZLUK BATAĞINA BATMIŞ AKP’NİN SORUMLULUKTAN VE HESAP VERMEKTEN KURTULMAK AMACIYLA KENDİ YARGISINI OLUŞTURMA ÇABASI VAR.

YANİ TÜPRAŞ

TÜRK TELEKOM

SEYDİŞEHİR ETİ ALÜMİNYUM

BALIKESİR SEKA

SABAH/ ATV

AKKUYU NÜKLEER SANTRALİ GİBİ BİR ÇOK YOLSUZLUKTAN

DOLAYI İLERİDE KENDİLERİNİ YÜCE DİVAN OLARAK YARGILAYACAK MAHKEMENİN TÜM ÜYELERİNİ KENDİLERİNİN SEÇMESİ VAR.

BÖYLECE YÜCE DİVAN'DAN KAÇMA YOLU VAR.

11) ANAYASA MAHKEMESİ ve HSYK İLE İLGİLİ DEĞİŞİKLİKLER YARGIDAKİ PROBLEMLERİ ÇÖZMEYE YÖNELİK DEĞİŞİKLİKLER MİDİR?

KESİNLİKLE HAYIR. ÜSTELİK BU YENİ DÜZENLEME, 12 EYLÜL DARBE ANAYASASINDAN BİLE DAHA GERİDİR.

NEDEN Mİ? BU DÜZENLEME İLE ANAYASA MAHKEMESİ ÜYELERİNİN TAMAMI ABDULLAH GÜL VE RECEP TAYYİP ERDOĞAN TARAFINDAN SEÇİLECEKTİR. BÖYLELİKLE İLERİDE KENDİLERİNİ YÜCE DİVAN OLARAK YARGILAYACAK MAHKEMENİN TÜM ÜYELERİNİ KENDİLERİ SEÇMİŞ OLACAKTIR.

ÜSTELİK ANAYASA MAHKEMESİ ÜYELERİ ARASINDA, ESKİDEN 11 ÜYEDEN 4 TANESİ, TAMAMI İLE YÜRÜTMENİN TAKDİRİNE YANİ MUTLAK TERCİHİNE BIRAKILMIŞTI.

BUGÜNKÜ DÜZENLEMEDE İSE, 17 ÜYEDEN 10 TANESİ İKTİDARIN MUTLAK TAKDİRİNE BIRAKILMIŞTIR. YANİ ÜYELERİN ÇOĞUNLUĞU.
NASIL MI?
4 ÜYE TAMAMEN CUMHURBAŞKANININ TAKDİRİNDEDİR.

3 ÜYE YİNE CUMHURBAŞKANININ SEÇTİĞİ YÖK 'TEN GÖNDERİLMEKTEDİR.

3 ÜYE TBMM'DE OY ÇOKLUĞUYLA YANİ İKTİDAR PARTİSİNCE SEÇİLMEKTEDİR.

BU SİZCE TESADÜF MÜ? AKP NE YAPTIĞINI BİLMİYOR MU?

ESKİDEN YÖK'E KIZARKEN, ŞİMDİ GÖNDERDİĞİ ÜYE SAYISINI NEDEN ARTTIRMIŞ DERSİNİZ? NEDEN 1 ÜYEDEN ŞİMDİ 3 ÜYEYE ÇIKARMIŞ SİZCE?

ÜSTELİK 1982 ANAYASASINDAN GERİYE GİDİŞ BUNUNLA DA SINIRLI DEĞİL .

AYRICA, HSYK’YA İLİŞKİN OLARAK DA; ADALET BAKANI İLE MÜSTEŞARI, YENİ DÜZENLEMEDE DE HSYK’DA YER ALMAKTADIR.
BUNUN YANI SIRA AYRICA,

1-KURULUN BAŞKANI ADALET BAKANIDIR.

2-ADALET BAKANLIĞI MÜSTEŞARI DOĞAL ÜYEDİR.(MÜSTEŞARI BAKAN ATAMAKTADIR)

3-KURULUN YÖNETİMİ VE TEMSİLİ KURUL BAŞKANINA AİTTİR.(BAŞKAN ADALET BAKANIDIR.)

4-HAKİM VE SAVCILARIN DENETLENMESİ,HAKLARINDA İNCELEME VE SORUŞTURMA İŞLEMLERİ HSYK BAŞKANININ OLURU İLE (ADALET BAKANI’NIN) KURUL MÜFETTİŞLERİNE YAPTIRILMAKTADIR.

5-HSYK GENEL SEKRETERİ KURUL BAŞKANI (ADALET BAKANI) TARAFINDAN ATANMAKTADIR.

6-ADALET BAKANLIĞININ MERKEZ VE BAĞLI KURULUŞLARDA GEÇİCİ VE SÜREKLİ OLARAK ÇALIŞTIRILACAK HAKİM VE SAVCILAR İLE ADALET MÜFETTİŞLERİNİ ATAMA YETKİSİ ADALET BAKANINA AİTTİR.

OYSA TÜM BU DÜZENLEMELER NEDENİYLE 1982 ANAYASASI, BUGÜNE KADAR ELEŞTİRİLMİŞTİR. BU DÜZENLEMELERİN “YARGI BAĞIMSIZLIĞINA AYKIRI OLDUĞU” KABUL EDİLMİŞTİR. AVRUPA NORMLARINA AYKIRI OLDUĞU TÜM RAPORLARDA AÇIKÇA İFADE EDİLMİŞTİR.

ÜSTELİK KESİNLİKLE, BU DEĞİŞİKLİKTE, 1982 DARBE ANAYASASININ KOŞULLARINDAN BİLE GERİ GİDİŞ VAR .

NASIL MI? ESKİDEN ADALET BAKANININ YARGIÇLAR YA DA SAVCILAR HAKKINDAKİ SORUŞTURMA AÇMA YA DA AÇMAMA KARARLARINA KARŞI “YARGI YOLUNA” GİDİLEBİLİYORDU . BU DEĞİŞİKLİKLE İSE, BU KARARLARA KARŞI YARGI YOLU TAMAMEN KAPATILMIŞ .

NEDEN Mİ? ÇÜNKÜ YENİ DÜZENLEMEDE ADALET BAKANI “SORUŞTURMA İZNİNİ, ADALET BAKANI OLARAK DEĞİL, KURUL BAŞKANI OLARAK VERİYOR. VE KURUL'UN TÜM KARARLARINA (İHRAÇ HARİÇ) KARŞI YARGI YOLU KAPALI. YENİ DEĞİŞİKLİK BÖYLE SÖYLÜYOR.

ŞİMDİ BU DÜZENLEME, ESKİSİNDEN GERİ DEĞİL Mİ? AKP İKTİDARI BUNU BİLMİYOR MU? FARKINA VARMADAN MI BUNU HAZIRLAMIŞ?

GERÇEK BU İKEN, BUGÜN AKP İKTİDARI ‘AVRUPA STANDARTLARINDA YARGI REFORMU YAPIYORUZ’ DİYEREK HALKIMIZI ALDATMAKTADIR.

12) AKP KADINLARA POZİTİF AYIRIMCILIK GETİRDİĞİNİ İDDİA EDİYOR

KESİNLİKLE DOĞRU DEĞİL.

SADECE “BU MAKSATLA ALINACAK TEDBİRLER, EŞİTLİK İLKESİNE AYKIRI SAYILAMAZ” DİYE BİR İBARE EKLENİYOR. BU NE ANLAMA GELİYOR?

HANGİ TEDBİRLER? İLERİDE ALINACAK TEDBİRLER. PEKİYİ SÜRESİ NE “BU TEDBİRLERİN”? YANİ NE ZAMAN ALINACAK BU TEDBİRLER?

BELLİ DEĞİL, “ALINACAK” DEMİŞ YA. PEKİYİ HAZIR ANAYASA DEĞİŞTİRİLİYOR, NEDEN ŞİMDİ, HEMEN DEĞİL DE , “İLERİDE ALINACAK TEDBİRLER”

BÖYLE BİR POZİTİF AYIRIMCILIK OLUR MU? ÖRNEĞİN KADINLAR BU DÜZENLEMEDEN SONRA TBMM'DE NE KADAR ORANDA TEMSİL EDİLECEK? PEKİYİ YA DİĞER ÖRGÜTLERDE?

BÖYLE BİR ORAN YOK. ÇÜNKÜ “GERÇEK BİR POZİTİF AYIRIMCILIKTAN” SÖZ EDEN YOK.

ÇÜNKÜ ANCAK “KADINLAR VE ERKEKLERİN TEMSİL ORANLARINI BELİRLEYEN BİR KOTA”, KADINLAR İÇİN GERÇEK BİR ‘POZİTİF AYIRIMCILIK GETİRİR. VE BU NEDENLE KADINLAR “KOTA UYGULAMASI” İSTİYORLAR. “İLERİDE ALINMASI DÜŞÜNÜLECEK TEDBİRLER” DEĞİL.

AMA MAALESEF AKP DEĞİŞİKLİĞİNDE BÖYLE BİR ORAN YOK. ÇÜNKÜ “GERÇEK BİR POZİTİF AYIRIMCILIKTAN” SÖZ EDEN YOK.

13) AKP “MEMURLARA TOPLU SÖZLEŞME HAKKI” GETİRDİĞİNİ SÖYLÜYOR

KESİNLİKLE DOĞRU DEĞİL.

ESKİ DÜZENLEMEDE YER ALAN “TOPLU GÖRÜŞMENİN” ADI TOPLU SÖZLEŞME YAPILMIŞ O KADAR.

PEKİYİ “TOPLU SÖZLEŞME YAPILMASI SIRASINDA” MEMURLAR İDARE İLE UZLAŞIRLARSA İŞ TAMAM, AMA YA UZLAŞMAZLARSA?

AKP ANAYASASI ŞÖYLE DİYOR; “UYUŞMAZLIK ÇIKMASI HALİNDE TARAFLAR KAMU GÖREVLİLERİ HAKEM KURULUNA BAŞVURABİLİR”. NASIL BİR KURUL BU? BÜROKRATLARDAN OLUŞAN BİR KURUL. YANİ MEMURLAR İDARE İLE ANLAŞAMAZLARSA, İDARE'NİN KURDUĞU “HAKEM KURULU” KARAR VERİYOR.

PEKİYİ NASIL BİR SÖZLEŞME BU? SONUCU YİNE İDARE'YE BAĞLI.

ACABA “KAMU GÖREVLİLERİ HAKEM KURULU'NUN” KARARLARINI BEĞENMEZLERSE, MEMURLARIN YARGIYA GİTME HAKLARI VAR MI? HAYIR .

AKP ANAYASASI ONU DA ENGELLEMİŞ; “KURULUN KARARLARI KESİNDİR” DİYOR.

YANİ TAM BİR “YALAN” . ORTADA NE TOPLU SÖZLEŞME VAR. NE UZLAŞMA OLMAZSA GREV HAKKI VAR. NE UZLAŞMA VAR. NE DE YARGIYA GİDEBİLME HAKKI VAR.

AKP ANAYASASINDA BUNUN ADI “TOPLU SÖZLEŞME” OLUYOR.

ÜSTELİK “GREV HAKKI DA” KESİNLİKLE YER ALMIYOR. SÖZÜ BİLE EDİLMEMİŞ.

VE DAHASI DA VAR. “MEMURLARIN MALİ HAKLARI, ÖZLÜK HAKLARI” ESKİDEN YASA İLE DÜZENLENİRKEN, YANİ GÜVENCE ALTINDA İKEN, YENİ DEĞİŞİKLİK İLE ARTIK “TOPLU SÖZLEŞME” İLE DÜZENLENİYOR. YANİ İKTİDARIN KURDUĞU VE YARGIÇ DENETİMİNE DE BAĞLI OLMAYAN “HAKEM KURULUNUN” İKİ DUDAĞININ ARASINA BIRAKILMIŞ.

SİZ BUNA GELİŞME Mİ DİYORSUNUZ? İYİLEŞTİRME Mİ DİYORSUNUZ? HAK TANINMIŞ MI DİYORSUNUZ?

YOKSA TESADÜF MÜ ZANNEDİYORSUNUZ? YA DA BECERİKSİZLİK Mİ DİYORSUNUZ? NE DİYORSUNUZ?

14) AKP “ÇOCUKLARI CİNSEL İSTİSMARDAN KORUDUĞUNU” SÖYLÜYOR

ANAYASA AYNEN ŞÖYLE BİR DÜZENLEME GETİRMİŞ. “DEVLET, HER TÜRLÜ İSTİSMARA VE ŞİDDETE KARŞI ÇOCUKLARI KORUYUCU TEDBİRLERİ ALIR”.

PEKİYİ BU DÜZENLEME OLMAZSA, “DEVLET ÇOCUKLARI İSTİSMARA VE ŞİDDETE KARŞI” KORUYAMAYACAK MI? ENGEL Mİ VAR?

SOKAKTA YAŞAYAN VE ÇALIŞTIRILAN 240 BİN ÇOCUK BU MADDE İLE SOKAKLARDAN KURTULUYOR MU? BU KORKUNÇ DURUMUN NEDENİ, BU MADDENİN OLMAMASI MIDIR ?

ANAYASADA ZATEN 41. MADDEDE “ÇOCUKLARI KORUR” DİYE BİR DÜZENLEME YOK MU? BUNUN YENİ GETİRİLENDEN FARKI NE?

HAYIR HİÇ BİR FARKI YOK . AMAÇ ZATEN “YENİ BİR HAK GETİRİYORMUŞ” GİBİ YAPMAK. VE GÖZ BOYAMAK. ESAS AMACI SAKLAMAK. YANİ AKP TEMSİLCİLERİNİN SÖYLEDİKLERİ GİBİ “HAPI HAZIRLAMAK” .

ÖYLE BİR HAZIRLAMAK Kİ, HAPI KOLAYCA YUTABİLELİM.

KALDI Kİ TÜRKİYE, TARAF OLDUĞU ULUSLARARASI SÖZLEŞMELERLE, ÇOCUKLARI ÇOK DAHA KAPSAMLI KORUMAK ZORUNDA OLDUĞU HALDE, BU DEĞİŞİKLİKLE SANKİ BU HAKLAR İLK DEFA TANINIYORMUŞ GİBİ GÖSTERİLMEKTEDİR. YANİ ASIL BU YOLLA KADINLAR VE ÇOCUKLAR OY AVCILIĞI YAPILARAK İSTİSMAR EDİLMEKTEDİR.

15) AKP “KAMU DENETÇİLİĞİNİ” GETİRDİĞİNİ SÖYLÜYOR

AKP ANAYASASI ŞÖYLE DİYOR; “KAMU DENETÇİLİĞİ KURUMU İDARENİN İŞLEYİŞİYLE İLGİLİ ŞİKAYETLERİ İNCELER”.

BU KADAR. TABİİ BİR DE “İKTİDAR PARTİSİ ÇOĞUNLUĞUNUN TEK BAŞINA SEÇECEĞİ” GETİRİLMİŞ.

SAKIN BU DEĞİŞİKLİKLE, KAMU DENETÇİLİĞİ KURUMUNUN YETKİLERİ, KAPSAMI VE BAŞDENETÇİNİN SEÇİMİ İKTİDAR ÇOĞUNLUĞUNA BIRAKILARAK, ÖZERK KURUMLAR VE İDARE ÜZERİNDE BASKI KURABİLECEK BİR TÜR PARTİ MÜFETTİŞLİĞİ KURUMU OLUŞTURULUYOR OLMASIN? YANİ BÜROKRATIN DENETLENMESİ DE İKTİDAR PARTİSİNE BIRAKILIYOR OLMASIN?.

PEKİYİ KURUMUN YETKİLERİ, GÖREVLERİ? BUNLARIN HİÇBİRİ ANAYASADA YOK.

ÖRNEĞİN NE ZAMAN BAŞVURULUR? KARARLARI YARGI İLE ÇATIŞABİLİR Mİ? ÇATIŞIRSA NE OLUR?

ŞİKAYETLERİ İNCELER İNCELEMESİNE DE, SONRA NE YAPABİLİR?

PEKİYİ AKP İKTİDARI NEDEN BUNLARI DÜZENLEMEMİŞ? ACABA UNUTMUŞ MU? OYSA DÜNYADAKİ ÖRNEKLERİNDE DE, EN ÇOK SIKINTI YARATACAK KONULAR BUNLAR. VE ANAYASA'DA BUNLARA ÇÖZÜM GETİRİLMESİ GEREKİR. ACABA AKP İKTİDARI, TÜM BU KONULARI VE DÜNYADAKİ ÖRNEKLERİ VE UYGULAMALARI BİLMİYOR OLABİLİR Mİ?

BU DENLİ “YETERSİZ BİR DÜZENLEMEYİ” SAKIN BİLEREK, İSTEYEREK GETİRMİŞ OLMASIN? YANİ DİĞER MADDELER GİBİ, SADECE “DOSTLAR ALIŞVERİŞTE GÖRSÜN” DÜŞÜNCESİ İLE GETİRİLMİŞ OLMASIN?

SAKIN BU HALİ İLE KAMU DENETÇİSİ SADECE İŞLERİN YAVAŞLAMASINA NEDEN OLAN, VATANDAŞ-İDARE ANLAŞMAZLIKLARINDA YARGIYA GİDİŞİ BİR SÜRE ERTELEYEN BİR KURUM OLMASIN?

YANİ ESAS AMAÇ “YENİ BİR HAK GETİRİYORMUŞ” GİBİ YAPMAK VE GÖZ BOYAMAK OLMASIN. YANİ AKP TEMSİLCİLERİNİN SÖYLEDİKLERİ GİBİ “HAPI HAZIRLAMAK” OLMASIN.

16) AKP ANAYASASI, “EKONOMİK VE SOSYAL KONSEY” GETİRDİĞİNİ SÖYLÜYOR

AKP ANAYASASI ŞÖYLE DİYOR; “HÜKÜMETE İSTİŞARİ NİTELİKTE GÖRÜŞ BİLDİRMEK ÜZERE EKONOMİK VE SOSYAL KONSEY KURULUR”.

ŞİMDİ BURADA “YENİ BİR KURUM MU” KURULMUŞ ? KESİNLİKLE HAYIR .

EKONOMİK SOSYAL KONSEY ZATEN VAR. BAKAN İSTEDİĞİ ZAMAN TOPLANIYOR, İSTEMEDİĞİ ZAMAN TOPLANMIYOR. VE BU KONUDA HİÇBİR YETKİSİ YOK.

PEKİYİ AKP ANAYASASINDA BU DEĞİŞİYOR MU? O DA HAYIR .

GÖRÜŞ BİLDİRMEKTEN ÖTE BİR GÖREV YA DA YETKİ VERİLMİŞ Mİ? ONA DA HAYIR

PEKİYİ AKP İKTİDARI NEDEN BUNLARI DÜZENLEMEMİŞ? ACABA UNUTMUŞ MU? ACABA AKP İKTİDARI, TÜM BU KONULARI VE DÜNYADAKİ ÖRNEKLERİ VE UYGULAMALARI BİLMİYOR OLABİLİR Mİ?

BU DENLİ “YETERSİZ BİR DÜZENLEMEYİ” ANAYASAYA KOYMUŞ OLMANIN BİR ARTISI VAR MI? KESİNLİKLE HAYIR.

O HALDE SAKIN BİLEREK, İSTEYEREK YAPMIŞ OLMASIN? YANİ DİĞER MADDELER GİBİ, SADECE “DOSTLAR ALIŞVERİŞTE GÖRSÜN” DÜŞÜNCESİ İLE GETİRİLMİŞ OLMASIN?

YANİ ESAS AMAÇ “YENİ BİR DÜZENLEME GETİRİYORMUŞ” GİBİ YAPMAK VE GÖZ BOYAMAK OLMASIN. YANİ AKP TEMSİLCİLERİNİN SÖYLEDİKLERİ GİBİ “HAPI HAZIRLAMAK” OLMASIN.

17) AKP, “KİŞİSEL VERİLERİN KORUNMASINI SAĞLADIĞINI” SÖYLÜYOR

KESİNLİKLE DOĞRU DEĞİL.

TELEFON VE ORTAM DİNLEMELERİNİ OLAĞAN HALE GETİREREK, ÖZEL HAYATIN GİZLİLİĞİNİ AYAKLAR ALTINA ALAN BİR İKTİDAR, KİŞİSEL VERİLERİN KORUNMASINDAN SÖZ EDEREK, HALKIMIZLA ALAY ETMEKTEDİR.

ÇÜNKÜ AYNI AKP İKTİDARI, “KİŞİSEL VERİLERİN KORUNMASI KANUNU” ADI ALTINDA HAZIRLANAN VE TBMM ADALET KOMİSYONU’NDA BEKLEYEN YASA TASARISINDA; “ÖZEL NİTELİĞİ OLAN KİŞİSEL VERİLER, KİŞİLERİN, IRK, SİYASİ DÜŞÜNCE, FELSEFİ İNANÇ, DİN, MEZHEP VEYA DİĞER İNANÇLARI, SAĞLIK VE ÖEL YAŞAMLARI VE HER TÜRLÜ MAHKUMİYETLERİYLE İLGİLİ KİŞİSEL VERİLERİ”, BAKANLAR KURULU’NUN ATADIĞI 7 KİŞİLİK BİR KURULUN İZNİNE BAĞLAMAKTADIR.

YANİ KİŞİLERİN İŞLENMESİNE YANİ “FİŞLENMESİNE” OLANAK TANIYAN YASA, AKP İKTİDARININ AÇIK AMACINI ORTAYA KOYMAKTADIR.

AKP İKTİDARI, TELEFON DİNLEMELERİNİ, FİŞLEMELERİ, TEKNİK İZLEMELERİ, GİZLİ TANIKLIĞI OLAĞAN HALE GETİREN TÜM YASALARI YAPMADI MI? DİNLEMELERİ SADECE “BAŞBAKAN TARAFINDAN ATANAN BİR TELEKOMÜNİKASYON BAŞKANINA” BIRAKAN YASAYI YAPMADI MI? BU YASA ANAYASA MAHKEMESİ TARAFINDAN İPTAL EDİLMESİNE KARŞIN, “O KİŞİYİ” HALEN GÖREVDE TUTMADI MI?

YOKSA BU ÇELİŞKİLER SADECE TESADÜF MÜ?

YA DA TÜM BUNLARI YALANLAYAN ANAYASA DEĞİŞİKLİĞİNE İNANIYOR MUSUNUZ?

18) AKP, 12 EYLÜL DARBECİLERİNE YARGI YOLU AÇIYOR MU?

BUGÜN ARTIK SADECE SİMGESEL BİR ANLAM TAŞIYAN GEÇİCİ 15NCİ MADDEYİ KALDIRMAK, 12 EYLÜL DARBECİLERİNE YARGI YOLU AÇMAYACAKTIR. ÇÜNKÜ GEÇİCİ 15. MADDE BİR TÜR SORUMSUZLUK GETİRMİŞ. BU “DOKUNULMAZLIKTAN” FARKLI BİR DÜZENLEME. YANİ O DÖNEMDE YETKİ KULLANANLARIN SORUMSUZ OLDUKLARINI SÖYLÜYOR. BİR ANLAMDA “GENEL AF” GİBİ, TÜM SONUÇLARI YANİ CEZAYI KALDIRAN BİR DÜZENLEME.

BU NEDENLE DAHA SONRA ÇIKARILAN BİR DÜZENLEME İLE “TEKRAR SORUMLULUK” GETİRMEK MÜMKÜN DEĞİL.

ZATEN BU NEDENLE AKP YÖNETİCİLERİ, “ONLARA BİR ŞEY YAPAMASAK DA” DİYORLAR. AMA HEMEN ARDINDAN DA “12 EYLÜL'LE HESAPLAŞIYORUZ” YALANINI SÖYLÜYORLAR. ÜSTELİK 28 ŞUBAT’I YAPANLAR, 27 NİSAN E-MUHTIRASINI VERENLER, BÖYLE BİR KORUMANIN ALTINDA DEĞİLKEN, BAŞBAKANLA “DOLMABAHÇE'DE SIRDAŞ OLARAK” YAŞAMLARINI SÜRDÜRMÜYOR MU? KENDİLERİNE SAĞLANAN OLANAKLARDAN YARARLANMIYOR MU? ONLAR İÇİN BÖYLE BİR KORUMA YOK İKEN, AKP ONLAR İÇİN NE YAPTI?

AMA İŞ HALKI KANDIRMAYA GELİNCE “ANAYASA'YA EVET ÇIKARSA, 12 EYLÜL İLE HESAPLAŞACAĞIZ” YALANI!

KALDI Kİ CHP, BU SORUMSUZLUK ENGELİNİ AŞMAK İÇİN BİR “GEÇİCİ MADDE” ÖNERMİŞTİ. BU ÖNERİ BELKİ “MUTLAK SORUMSUZLUK ENGELİNİ” AŞAMAYACAKTI, AMA EN AZINDAN “ADI SANI BELLİ OLMAYAN BİR ÇOK KİŞİNİN” DEĞİL ANCAK “BELLİ SORUMLULARIN” YARGILANABİLMELERİ İÇİN BİR ÖNERİ İDİ.

AMA NE OLDU? CHP'NİN BU ÖNERİSİ TBMM'DEKİ GÖRÜŞMELERDE AKP'NİN OYLARI İLE REDDEDİLDİ .

ACABA BU BİR “TESADÜF MÜ” DERSİNİZ? YOKSA AKP BUNU BİLE BİLE Mİ YAPTI?

AKP GERÇEKTEN DE “DARBELER” İLE DARBECİLER İLE HESAPLAŞMAK MI İSTİYOR, YOKSA SADECE BUNDAN OY KAZANMAK MI İSTİYOR? SİZ NE DERSİNİZ?

19) AKP ANAYASASI, TEMEL SORUNLARA ÇÖZÜM GETİRİYOR MU?

KESİNLİKLE HAYIR.

21. YÜZYILDA TÜRKİYE'YE KILAVUZLUK EDECEK ÇAĞDAŞ BİR ANAYASA METNİNİN, İLK OLARAK, ÇAĞDAŞ NİTELENDİRMESİNİ HAK EDEN, DEMOKRATİK HUKUK DEVLETLERİNİN YER VERMESİ GEREKEN KURUM, KURAL VE GÜVENCELERE YER VERMESİ GEREKLİDİR.

ANCAK BU YETERLİ DEĞİLDİR. AYRICA ÜLKENİN KENDİ KOŞULLARINDAN, KENDİ TOPLUMSAL İHTİYAÇLARINDAN DOĞAN KURUM VE KURALLARA DA YER VERMESİ ZORUNLUDUR.

OYSA AKP ANAYASASI BUNLARA YER VERİYOR MU? HAYIR . KESİNLİKLE BUNLARIN HİÇBİRİNE YER VERMİYOR.

20) ÖRNEĞİN AKP ANAYASASI ASKERİ YARGITAY'I KALDIRMIYOR

AKP ANAYASASININ, ÇAĞDAŞ, DEMOKRATİK ÜLKELERİN UYGULAMALARINA GÖRE HAZIRLANDIĞINI İDDİA EDİYORLAR. AMA ÖRNEĞİN ASKERİ YARGITAY KALDIRILMIYOR, ASKERİ MAHKEMELERİN KARARLARININ ASKERİ YARGITAY YERİNE YARGITAY”IN ÖZEL BİR DAİRESİNE GİTMESİ SAĞLANMAMIŞ.

PEKİYİ NEDEN DERSİNİZ ? SORUN “BİLGİSİZLİK Mİ” ACABA, YOKSA BAŞKA BİR ŞEY Mİ?

21) ÖRNEĞİN AKP ANAYASASI, HSYK KARARLARINI DENETİME AÇMIYOR

KESİNLİKLE AÇMIYOR .

OYSA HAKİMLER VE SAVCILAR YÜKSEK KURULU'NUN TÜM KARARLARININ DENETİME AÇILMASI, TÜM HUKUKÇULAR TARAFINDAN İSTENEN BİR DÜZENLEME İDİ. VE 1961 ANAYASASINDA “İDARİ GÖREVLERİ BULUNAN HSYK’NIN TÜM KARARLARI YARGI DENETİMİNE BAĞLI İDİ”.

BUGÜNE KADAR, TÜM KARARLARIN YARGI DENETİMİNE BAĞLI OLMASI GEREĞİ, HEM HUKUKÇULAR, HEM BİZZAT YARGI MENSUPLARI TARAFINDAN, HEP DİLE GETİRİLDİ.

OYSA AKP ANAYASASINDA, BU YOK. SADECE “İHRAÇ KARARLARI” YARGI DENETİMİNE BAĞLANMIŞ, DİĞER TÜM ATAMA, TERFİ, YER DEĞİŞTİRME, SORUŞTURMA İZNİ, SORUŞTURMA GİBİ KARARLAR, YARGI DENETİMİ DIŞINDA KALMIŞ.

ACABA BASİT BİR UNUTKANLIK MI ? YOKSA BİLGİSİZLİK Mİ? YOKSA BAŞKA BİR NEDENİ VAR MI?

BU DENLİ “YETERSİZ BİR DÜZENLEME” SAKIN BİLEREK, İSTEYEREK GETİRİLMİŞ OLMASIN?

ADALET BAKANININ, YANİ YÜRÜTMENİN YARGI ÜZERİNDEKİ BASKISINI DEVAM ETTİRMEK İÇİN UNUTULMUŞ(!) OLMASIN

22) AKP ANAYASASI, YÜKSEK ÖĞRETİM KURUMUNU NEDEN DÜZENLEMEMİŞ?

BUGÜNE KADAR AKP TEMSİLCİLERİ HER ZAMAN “YÜKSEKÖĞRETİM KURUMUNDAN” ŞİKAYETÇİ İDİLER. HER ZAMAN “YÖK” ÜN KALDIRILMASINI, ÇAĞDAŞ DEMOKRASİLERDE BÖYLE İŞLEYEN BİR KURUMUN OLMADIĞINI SÖYLÜYORLARDI.

OYSA YENİ ANAYASA DÜZENLEMESİNDE HİÇ BİR ŞEY YOK. ACABA BASİT BİR UNUTKANLIK MI?

YOKSA “NASIL OLSA ARTIK ELE GEÇİRDİK” MANTIĞININ BİR UZANTISI MI?

23) AKP ANAYASASI, CUMHURBAŞKANININ İŞLEMLERİ KONUSUNU DA UNUTMUŞ

AKP İKTİDARI, 2007 YILINA KADAR “CUMHURBAŞKANININ YETKİLERİNİN FAZLALIĞINDAN” ŞİKAYET EDİYORDU.

ANCAK ANAYASA DEĞİŞİKLİĞİNDE, BU KONUYU TAMAMEN UNUTMUŞ GÖRÜNÜYOR. HATTA CUMHURBAŞKANININ YETKİLERİNİ ÇOK DAHA ARTTIRMIŞ.

NASIL MI ARTTIRMIŞ? ANAYASA MAHKEMESİNE “KENDİ BAŞINA” SEÇTİĞİ ÜYELERİN SAYISINI ÇOĞALTMIŞ. ESKİDEN 11 ÜYEDEN 4 TANESİNİ (3 ÜYE DOĞRUDAN + 1 ÜYE YÖK'TEN) ATARKEN, ŞİMDİ BU ÜYELERİN SAYISI YEDİ (7) YE ÇIKARTILMIŞ.

HANİ CUMHURBAŞKANININ YETKİLERİ ÇOK FAZLA İDİ? HANİ BU YETKİLERİ İLE BİR “VESAYET KURUMU” OLURDU?
ACABA YİNE “NASIL OLSA ARTIK ELE GEÇİRDİK” MANTIĞININ BİR UZANTISI MI?

24) AKP ANAYASASINDA “KÜRT KÖKENLİ VATANDAŞLARIMIZ” UNUTULMUŞ

AÇILIM YAPTIK DEDİLER, İLK ÖNCE KENDİ YANDAŞLARI İLE TOPLANTILAR DÜZENLEDİLER.

SONRA “KÜRT AÇILIMI”NDAN VAZGEÇİP “BİRLİK, BERABERLİK AÇILIMI” DEDİLER.

İÇERİĞİNİ SORDUK, HİÇ SÖYLEMEDİLER,

“HABUR'DA GÖRECEKSİNİZ AÇILIMI” DEDİLER. VE “HABUR”DA AÇILIMI BAŞLATTILAR. YARGIÇLARA BASKI YAPIP “SAHRA MAHKEMELERİ” KURDULAR.

BAŞBAKAN “HABUR'DA ÇOK GÜZEL ŞEYLER OLUYOR” DEDİ.

BU AÇILIM OLMAZSA “DEMOKRASİ YOKTUR” DEDİLER. “AÇILIMA DESTEK VERMEZSENİZ İKİ CİHANDA LEKELİSİNİZ” DEDİLER. VE YAPTIKLARI ANAYASA DEĞİŞİKLİĞİNDE KÜRT VATANDAŞLARIMIZLA İLGİLİ TEK CÜMLE BİLE KOYMADILAR. ONLARI UNUTTULAR.
PEKİYİ BU NASIL DEMOKRATİK VE ÇAĞDAŞ BİR ANAYASA ?

25) AKP ANAYASASINDA, “ALEVİ YURTTAŞLARIMIZ” DA UNUTULMUŞ

SAYISIZ AÇILIM YAPTILAR, TOPLANTILAR DÜZENLEDİLER. ALEVİLERİN TALEPLERİNE KARŞILIK VERECEKLERİNİ SÖYLEDİLER.
AMA UNUTMUŞLAR. ANAYASA DEĞİŞİKLİĞİNDE “ALEVİLERLE” İLGİLİ TEK SATIR YOK. BİR TEK HAK YOK. NE “ZORUNLU DİN DERSİ” , NE DE BAŞKA BİR HAK. ACABA UNUTTULAR MI DERSİNİZ?
YOKSA BU NASIL ÇAĞDAŞ VE DEMOKRATİK BİR ANAYASA?

ŞİMDİ BİR KEZ DAHA DÜŞÜNELİM.
YUKARIDA SÖYLEDİKLERİMİZ DOĞRU DEĞİL İSE,
ELEŞTİRİLERİMİZ HAKLI DEĞİL İSE,
UNUTULANLARIN GERÇEKTEN UNUTULDUĞUNU DÜŞÜNÜYORSANIZ, ANAYASA'YA “EVET” VERİN,
AMA SÖYLEDİKLERİMİZ DOĞRU İSE, ANAYASAYA “HAYIR” VERELİM.

OYLARIMIZ “HAYIR'LI” OLSUN.

Prof. Dr. Süheyl Batum
Bahçeşehir Üniv. Hukuk Fak. Öğr. Görevlisi
Anayasa Hukuku Profesörü

Neye "EVET", neye "HAYIR" demeyi bilmeyenler için karşılaştırmalı Anayasa Metni

Dönülmez akşamın ufkundayız azizim...

2010-07-27T07:32:00.000-07:00

Arap aklıyla bize akıl vermeye kalkıyorlar ama “alkol” kelimesinin kökeni Arapça.Kullanmamak lazım.
Hatta, yasaklansın.

Rakı ise, özbeöz Türk.

“Ne malum?” derseniz.

Nerede, ne zaman ve kim tarafından icat edildiği bilinmiyor. Oradan malum. Eğer, biz Türklerden başka bi milletin icadı olsaydı, yazılı tarihi olurdu, şeceresini bilirdik!

Şampanyanın mucidi Fransız keşiş, Dom Perignon, 1638’de dünyaya gelmiş mesela. Evliya Çelebi’nin 1635 tarihli seyahatnamesinde “rakı” geçtiğine göre, şampanyadan eski demek ki.

Yani?

Şampanyayı icat eden Dom Perignon, kundakta ana sütü içerken, biz aslan sütü içiyorduk!

Başka “aydınlatıcı” veri var mı. Var.

Memleketi “ampul” yönetiyor ama, elektriğin ampulden önce rakıya faydası olmuştu. Çünkü, elektriğin icadıyla birlikte “buz” üretildi. Buz üretilince, “rakıya niye buz koymuyoruz azizim?” keşfi yapıldı. Bu tarihi keşif neticesinde, rakının üstüne buz koymak için daha uzun bardağa ihtiyaç oldu. Zahmet edip özel bardak icat etmek zor geldiği için, pratik Türk zekâsı devreye girdi, “limonata bardağı ne güne duruyor muhterem” keşfi yapıldı.

“Asil”dir rakı...

Bakın, 1900’lü yıllardan bir davetiye aktarayım size: “Muhterem efendim, teşrin’i saninin 21’inci gününe müsadif Cuma akşamı, Hristo’nun Meyhanesi’nde taam eylemek ve hususi bir eğlence tertip ederek vakit geçirmek istiyoruz. Sizi pek seven cümle dostlarımız teşrif edeceklerdir. Binaenaleyh, icabetiniz bizim içün mücib-i şeref olacaktır. Bu lütfu bizden esirgemeyeceğiniz ümidi ile takdim-i ihtiram eyleriz efendim. Pera sahaflarından Şener Efendi.”

Nezakettir, zarafettir.
Adab-ı muaşerettir.
“Milli”dir.
Üstelik, AKP’nin “milli”sidir.

Bu arkadaşların döneminde “milli” oldu. Rakıyı “milli içki” olarak tescilleyen Türk Patent Enstitüsü Başkanı, o makama, AKP tarafından atandı... Eşi de, AKP milletvekili. Ki o milletvekili, Suudi Arabistan Riyad Eğitim Fakültesi İslami İlimler mezunudur iyi mi...

Dolayısıyla, “rakı balık Ayvalık” gibi, zincirleme reaksiyonla, AKP’nin “milli”sidir!

“Rakı içeceğinize meyve yiyin, kavunun yanına 35’lik salkım açın” filan gibi gayriciddi yaklaşılamaz ona.

Ciddiyet ister. Fava, pilaki, şakşuka, memleket “meze”lesidir.

Yurtseverdir. İki tek attın mı “n’olacak bu memleketin hali?” diye endişelenmezdin aksi olsa.

Evrim Teorisi’nin kanıtıdır, fazla kaçırırsan, özüne dönersin, maymun olursun. Bilimdir.

Maymun değilsek bile; ne anlamı var onsuz, rakida’nın cibes’in turpotu’nun, inek miyiz biz? Madem gıcıksın rakıya, niye balık avlıyorsun boşu boşuna? Şerbetle mi yiyeceksin lüferi?

“Fevkalade”dir.
“Aliyül’ala”dır.

1926’da üretime başladığında, rakılarına bu isimleri koymuştu Tekel.

Kadındır. Cumhuriyet’in ilk yıllarında “Sevim, Elif, Hanım, Denizkızı, Üzümkızı, Jale” isimlerini taşırlardı. Botoks’tur aynı zamanda. Çirkin kadın yoktur, az rakı vardır, en kaknemi bile bir başka görünür gözüne, içilir, güzelleşilir.

Hayatın anahtarıdır. Büst gibi oturan adamın bile çenesini açar. “çilingir” sofrası denmesi, ondan. Kontörsüz muhabbettir. Kahkahadır.

İçki içen, neler yaptığını hatırlamaz; rakı içen hatırlar. Acısıyla tatlısıyla hatıraları kaydeden hard disk’tir çünkü. Tıp bazen çaresizdir. O ilaçtır. Gurbete bile iyi gelir.

Herkesin gençlik hatası olabilir, bira içersin. Sonradan para kazanınca, şarap içmeyi matah zannedersin. Amerika’da kamyon şoförlerinin içtiği viskiye Etiler’de, Reina’da kamyon parası ödersin, ayrı. Kürkçü dükkânıdır.

Döner dolaşır, gelirsin.

Çocuktur. Ağlarsın.

Orhan Gencebay’dır. Entel dantel barlarda dinlemeye utanırsın. Ama hepimiz biliriz ki, ezbere bilirsin. Tatlıses’tir. Realite’dir.

Peynir, Rakı, Kavun, PRK, örgüttür.

Ama, bölücü değil, birleştirici örgüt. Türk’ü de içer, Kürt’ü de, Laz’ı da, Çerkez’i de, Ermeni’si de, Yahudi’si de. Rumlar öyle meze yapar ki, AB’ye almasalar da helali hoş olsun, Kıbrıs’ı veresin gelir.

Orhan Veli’dir. “Şiir yazıyorum, şiir yazıp eskiler alıyorum, eskiler verip musikiler alıyorum, bir de rakı şişesinde balık olsam”dır. Şiirdir. Dönülmez akşamın ufkudur aynı zamanda.

Ve, Mustafa Kemal’dir.

Rakı içiyordu diye “sarhoş” demeye getiriyorsan eğer, “sarhoş kafayla kurup yücelttiği memleketi, ayık kafayla niye yönetemiyorsun?” diye sorarlar adama!

Oof, çok uzattım...

Vakit tamam, güneş batmak üzere, bana müsaade, cümleten şerefe.

Yılmaz Özdil
25 Temmuz 2010

.

ABD'nin Özel Kuvvetleri'ne "Türkiye'ye sız" emri

2010-05-31T11:26:00.000-07:00

Türkiye'den yola çıkan yardım gemilerinin Gazze'nin açıklarına vardığı ve çevrelerinin dört İsrail savaş gemisi tarafından çevrildiği haberinin hemen duyulmasının ardından , ekranlara İskenderun'daki Deniz İkmal destek komutanlığına yapılan roketli saldırı sonrasında 2 askerimizin şehit olduğu haberi geldi.

Bu saldırı klasik bir terör eyleminin ötesinde işaretlere sahip.

Gazze açıklarındaki yardım gemilerine Türk Devleti'nin arka planda lojistik destek sağlamadığını düşünemeyiz. Bu desteğin Türksat üzerinden verilen yayın desteği ile sınırlı olma ihtimali düşük. Doğu Akdeniz'de bu kadar gergin bir misyonu yürüten bu yardım filosuna deniz ikmali desteği verilmiş olduğu takdirde; İskenderun'da deniz ikmal komutanlığına yapılan saldırının zamanlaması ve niteliği manidar.

İsrail ; Türk devleti destekli Gazze yardım filosunun yürüttüğü misyonu Gazze'ye yardım ötesinde Doğu Akdeniz üzerindeki egemenliğine yönelik bir hamle olarak görüyor ve Türkiye'yi Doğu Akdeniz'e yönelik en önemli çıkış noktasında vuruyor.

Gazze üzerinden başlayan krizin; hızla bir Doğu Akdeniz krizine dönüşmesi ve bunun Türkiye içine sızmış özel ekipler tarafından PKK kılıfına bürünmüş bir dizi terör saldırısı üzerinden müzakere edilmesine hazırlıklı olun.

İçinde yüzlerce sivilin bulunduğu ve canlı yayınla seslerini duyuran yardım gemilerine askeri bir müdahaleyi şimdilik göze alamayan İsrail'in vurmak için hedef arayışı sürecektir.

ABD'nin küresel komutanlıklarından en büyüğü olan CENTCOM'un başında olan General Petraeus tarafından 30 eylül tarihinde gizli bir emir yayınlandı.

"Joint Unconvential Warfare Taskforce Execute Order" (Birleşik Paramiliter Savaş Görev Gücü Emri) ismi açıklanmayan bir dizi Orta Doğu ülkesi ve diğer ülkelerde gerçekleştirilecek özel istihbarat ve gözlem operasyonlarını kapsıyor.

7 sayfalık direktif ABD Özel Kuvvetlerine şunu emrediyor

"Müttefik ülkeler dahil bölgedeki ülkelere küçük gruplar halinde sızılarak , bölgedeki yerel gruplarla bağlantı kurularak, terörist faaliyetlere/gruplara karşı bilgi toplamayı , yöresel gruplarla bağları güçlendirmeyi ve kalıcı durumsal bilinç yaratmak"

New York Times'in haberine göre sözkonusu emir, ABD'nin İran'la olası bir savaş durumunda, hem İran'a yönelik , hem de bölgedeki diğer bölgelerde ortaya çıkması muhtemel gelişmeleri önlemeye yönelik bir zemin hazırlama çalışması.

Yetkililer, Bush döneminde de özel gizli operasyonlar için emirler yayınlandığını fakat Petraeus'un son emrinin bu özel operasyonları sürekli ve kalıcı kılacağını belirtiyorlar. Sözkonusu istihbarat operasyonlarının CIA'den bağımsız gerçekleştirilecek olması, ABD Devleti içerisinde CIA ile Pentagon arasındaki istihbarat savaşları açısından da anlam ifade ediyor.

Türkiye'yi üs olarak kullanan ve açık veya gizli belli protokoller çerçevesinde faaliyetlerini sürdüren ABD güçlerinin ötesinde; görev tanımları gereği "sızma" çalışması gerçekleştirecek bu özel ekiplerin gözlem ve istihbarat çalışmaları için bu tarz bir resmi protokol arayışı içinde olmayacakları ortada.

Sözkonusu birliklerin PKK kamuflajı altında bölgeye sızacağını ve "yöresel gruplarla kalıcı durumsal bilinç arttırıcı çalışmalar yürütme" emri çerçevesinde yerel aşiretlerle temaslar kuracaklarını tahmin etmek için uzman olmak gerekmiyor.

Bu grupların faaliyetleri çerçevesinde yeni Dağlıca saldırılarının olasılığı artıyor.

Yaşar Büyükanıt'ın kefil olduğu Petraeus'un bu emrin varlığı ortaya çıktıktan sonra ilgilileri arayıp, kendilerine içlerini rahatlatacak güvenceler verip vermediği; bu güvenceler sonrasında ilgili yetkililerin çıkıp "Türkiye'ye sız emrine" karşı Petraeus'a kefil olup olmayacakları ise merak konusu.

Kaynak: Açık İstihbarat
.

Namus Borcumu Kredi Kartıyla ödeyebilir miyim?

2010-04-25T15:56:00.000-07:00

Bu saatten sonra hiç kimse birbirini kandırmasın.

Yok askerlik vatan borcuymuş yok vatan borcu namus borcuymuş…

“Bedelli askerlik” sözü Başbakan’ın ağzından çıktığından beri mailler, fakslar, telefonlar yağıyor…

Yıllardır her türlü yolsuzluğa, hırsızlığa, hortumcuya, teröriste, katile karşı çıtını çıkarmayan Türk gençliği mevzu askerlikten yırtmak olunca dünyanın en örgütlü kalabalıklarına taş çıkartıyor.

“Askerlik süresini kısaltın…” dersiniz…

“Bazı özel meslekleri ya almayın ya da daha faydalı kullanın” dersiniz…

“En verimli çağlarında çocukları alıp TSK’nın temizlik işlerini yaptırmak için 1 buçuk yıl alıkoyuyorsunuz” dersiniz…

“Zorunlu askerliği toptan kaldırın. Sadece paralı profesyonellerden kurulu bir ordu kurun” dersiniz…

Bunların hepsini anlarım hatta çoğuna da katılırım.

Kaldı ki ben de zorunlu askerlik süresinin hâlâ çok uzun olduğunu düşünüyorum. Dahası özellikle terörle mücadelede 3 aylık askeri eğitimden çıkan ana kuzularının kullanılmasını da şiddetle eleştiriyorum.

Hatta iki ay önce Aktütün Sınır Karakolu’na gönderilen üniversite mezunu kısan dönem askerleri bulmuş ve Genelkurmay’a “Doğru düzgün silah tutmayı bile bilmeyen o çocukların sınır karakolunda ne işi var?” diye sormuştum.

Ama bu ne kepazeliktir yahu?

“Parası neyse vereyim beni muaf edin!”

Parası olmayanı ne yapayım?

“Bir kısmını ‘Vatan borcu namus borcu’ ‘Her Türk asker doğar’ falan diye bir sürü gazla askere alın Güneydoğu’ya gönderin… Diğer kısmını da alıp patates soydurun, mıntıka temizliği yaptırın, vesaire vesaire… Beni almayın da diğerlerine ne yaparsanız yapın!”

Genelkurmay Başkanlığı’nın yerinde olsam bırak para almayı bu “erkek müsveddelerini” üstüne para verseler askere almam…

Ey Türk halkı, Sana da helal olsun...

Öyle bir nesil yetiştirmişsin ki namus borcunu parasıyla ödemek için sıraya giriyor!

Yarın öbür gün savaş çıksa önce kimi neyi satar artık orasını sen düşün!

Candaş Tolga IŞIK

25 Nisan 2010

Kaynak:

http://twshot.com/20AP

23 Nisan'da Bloğumu Küçük Bir Hanımefendiye Devrettim...

2010-04-23T05:23:00.000-07:00

Şölen YENİDOĞAN

Tekirdağ 50. Yıl İlköğretim Okulu

8/E Sınıfı, 4032

Sevgili Alper Abi,
ve Bloğunu Takip Eden Değerli Büyüklerim;

Yüce Önderimiz Atatürk’ün bizlere emaneti Cumhuriyetimizin; en temel kurumlarından biri olan Türkiye Büyük Millet Meclisi’nin, kuruluşunun 90. yıldönümünün coşkusu ve sevinciyle uyandık bugün…

Milli iradenin taçlandığı, ulusal birliğimizin ve cumhuriyetimizin temellerinin atıldığı bir şanlı güne daha kavuştuk…

Hoş geldin, 23 Nisan!

Sana gözlerimizden sevinç,

Bahçelerimizden bahar getirdik…

Seni kucaklamaya geliyor bugün,

Bak işte, köyler, şehirler, ülkeler dolusu çocuk…

23 Nisan 1920… Bu tarihte bağımsızlık mücadelemiz için Gazi Meclis'in çatısı altında tek yumruk olan milletimiz, dört bir yanı işgal edilmiş vatanımızda istiklal meşalesini yeniden tutuşturmuştur.

Padişahlığı hiçe sayıp, ulusun yönetme yetkisini kullanmaya başladığı gün bugün..

30 Ağustosların, 29 Ekimlerin müjdecisi bugün.. namustur, şandır, şereftir bugün…

Ülkemizin her yanından bin bir zorluklarla Ankara'ya ulaşan kahramanların, 90 yıl önce ortaya koyduğu bu irade, o günden beri ülkemizin bağımsızlığının ifadesi olarak, milletimizin kaderine yön vermektedir.

Aynı zamanda, çocuklara armağan edilen dünya üzerindeki tek evrensel bayram olma özelliğini taşıyan 23 Nisan, bizlerin en büyük gururudur…

Geleceğimiz bir çocuk oyunu kadar renkli olsun…

Bombalar değil bizim oyuncağımız…
Kaldırın başlarınızı bakın gökyüzüne,

işte bizim uçurtmalarımız…

Bizler; sevgi dolu yüreklerimiz, önyargısız ve aydınlık bakışlarımızla, geleceğinizin güvencesi olmanın büyük sorumluluğunun bilincinde olarak işte söz veriyoruz:

Ulusunu ve yurdunu seven, özgüveni yüksek, katılımcı ve kendi kararlarını verebilen, her koşul ve ortamda sorumluluklarını yerine getirmeye hazır kuşaklar olarak, çabalarımızla yarınlarınızın daha aydınlık olacağından kuşku duymayınız!

Ey Büyük Atatürk!

Bizler küçük hanımlar ve küçük beyler olarak,

Ülkemizin aydınlık bahtının simgeleri olarak,

Kendimizin ne kadar önemli ve kıymetli olduğunu bilerek, ona göre çalışacağız.

Emanetin Cumhuriyet, bizlerin omuzlarında yükselirken, onu kirletmeyecek, büyüdükçe kirlenmeyeceğiz…

Bize duyduğun sonsuz güveninle huzur içinde uyu…

Bizim için harcanan,

Boşa gitmez bu emek…

Çünkü her Türk çocuğu,

Yirmi üç Nisan demek!

Erisin zincirler, batsın taç ve tahtlar…

Sizin; cumhuriyete aşık çocuklarınız var!

Bayramımız Kutlu Olsun!

Atatürk ve Manevi Kızı Ülkü Adatepe Fotoğrafları

2010-04-23T00:00:00.000-07:00

Ülkü Adatepe'nin 8 Mart Dünya Kadınlar Günü'nde verdiği "Atatürk ve Türk Kadını" Konulu Konferans Fotoğrafları için tıklayınız...

Albinoni - Gallipoli

Download this Mp3 @ Booster MP3

Twitter: Yes, we can!…

2010-04-16T10:20:00.000-07:00

Twitter’la, geçtiğimiz yıl vatani görevimi yerine getirirken bir gazete köşesindeki haber sayesinde tanıştım. Askeriyede bizim er gazinosuna gazeteler iki gün gecikmeyle gelirdi. Manşette, Amerikan Başkanı Obama’nın Türkiye ziyareti, altında da “Obama’yı Konuşturan Çocuk” başlıklı, ben yaşlarda ki, uçaktan inen bir gencin fotoğrafı vardı. Haber şöyle devam ediyordu:

“ABD`nin yeni Başkanı Barack Obama`nın yemin töreninde yaptığı konuşma metnindeki tarihi cümleler 27 yaşındaki bir genç tarafından kaleme alındı.

Başkanın TBMM'de yaptığı 25 dakikalık konuşma metninin altında da imzası bulunan Jon Favreau, kısa saçları ve çocuksu yüzüyle sıradan biri gibi görünse de, ABD’nin yeni Başkanının, Obama’nın deyimiyle “düşüncelerini okuyan adamı”, yani metin yazarı...

Beyaz Saray’daki metin yazarları arasında en gençleri olan Favreau, bundan 4 yıl önce Demokrat başkan adayı John Kerry ile çalıştığı dönemde “şans” eseri keşfedildi.

Obama'ya başkanlığı getiren "Yes we can" sloganının yaratıcısı; Obama'nın seçimi kazanmasının ardından bir toplantıda, gerçek boyutlardaki Hillary Clinton kartonun göğüslerini ellerken çekilen resimleri Facebook'a düştüğünde, ülkede büyük tartışma yaratmıştı.”

Keşfedilme hikayesi ve genç yaşıyla, habercilerin dikkatini çekip kendini haber yaptırmış olan bu arkadaş; terhis olduktan sonra hala kaymakam olabileceği inancıyla yaşayan ben de, tokat etkisi yaratmıştı. Kanada kökenli bir aileye mensup ve benimle aynı yıl (1981) doğumlu olduğu, Siyasal bilimler fakültesini derece ile bitirdiği, Obama ile şans eseri karşılaştığı, rahat bir kişiliğe sahip olduğu için konuşma metinlerini hazırlarken sıkıcı ofis ortamlarını değil de Starbucks’ı tercih ettiği, Rock Band video oyununda çok başarılı olduğu ve iyi gitar çaldığı, Hillary Clinton'lı fotoğrafıyla adının skandala karışmak üzereyken saray tarafından olayın örtbas edildiği, etkin bir facebook ve twitter kullanıcısı olduğu konuları defalarca geçti gözümün önünden.

Dünyanın öbür ucunda yaşıyor… Belli ki “kafa bir eleman”… Hayata dair ortak bunca noktamız var derken, yakın markajımda olması gereken isimler arasına çoktan adını yazdırmıştı.

Çıktığım ilk çarşı izninde, kendimi internet kafenin birine atıp derhal bir twitter hesabı açmalıydı… Twitter bu anlamda birini markaj altına almak için kelimenin tam anlamıyla biçilmiş kaftandı…

Öte yandan ister istemez; “-şu adamı göstermeyin bana, şansı yaver gitmiş, ah o şans bende olacaktı ki!” deyip iliklerime kadar işleyen kıskançlığı imrenme duygusuyla değiş tokuş ederken, bu hikayenin Türk versiyonunu düşünmeden edemiyor insan… Örneğin Obama'nın ikna gücü yüksek ses tonu ve vurgusuyla bütünleştirdiği bu metinlerin mimarının bizdeki versiyonu, yani bizim Başbakanımızın konuşmalarının dahisi kimdir?: Yalçın Akdoğan. Kendisi ayrıca bir gazetenin köşe yazarlığını da yapmakta. Öyle Favreau gibi genç biri değil ve Başbakanın metin yazarlığı işine alınmasında da şans(!) faktörünün ne kadar etkili olduğunu takdirlerinize bırakıyorum.

Favreau'ya ve bunun yanında Türkiye'de okuyan gençlere dönersek her siyaset bilimi, iletişim ya da bambaşka bir bölüm mezunu olanların böyle bir mertebeye erişeceğini düşünmek, ülkemizin 1 numaralı gerçek gündemi “işsizlik” iken abesle iştigal oluyor biraz… Bunun ardında yatan nedenlerin de ne kadarını şansa, ne kadarını çalışmaya, ne kadarını kendini geliştirmeye bağlasak?

Favreau; varlığıyla, hikayesiyle, işiyle, rahatlığıyla bizlere örnek(!) olurken, bizim niye Favreau’lara örnek teşkil edemiyor oluşumuz ise ayrı bir yazı, hatta tez konusu…

Twitter bu anlamda içinde yaşadığımız olumsuz koşulları hiçe saymamıza yardımcı olan, gerçek gündemi, ilgi alanlarımızı, merak ettiğimiz her şeyi anlık olarak takip edebileceğimiz önemli bir sosyal paylaşım ağı olarak öne çıkıyor.

Ülkemiz gençleri dünyada olup bitenden bazen 2 gün gecikmeyle haberdar olsa da, gerçek gündem yerine sanal gündemlerle vakit kaybetsek de, biz yine de inancımızı yitirmeyelim.

“Yes we can!…”

Alper'den Harmandalı Show

2010-04-16T06:27:00.000-07:00

325. Kısa Dönem askerlerin düzenlediği "veda gecesi"nde, çeşitli zeybek figürleriyle süslediğim kareografi ile, tertiplerim için solo harmandalı :)

.

Ece Vahapoğlu'na Platonik Aşk Sürprizi :)

2010-04-15T14:38:00.000-07:00

Sosyetik yazar Ece Vahapoğlu, canlı yayında platonik aşık sürprizi yaşadı.

Son dönemlerin en çok konuşulan kadın yazarlarından Ece Vahapoğlu, "Öteki" adlı romanıyla tüm dikkatleri üzerine çekmişti.

CANLI YAYINDA PLATONİK AŞK İLANI

Sosyetik yazar dün gece Cnntürk ekranlarında Saba Tümer'in konuğu oldu. Program başlar başlamaz gelen mesajlara dikkat çeken Saba Tümer, Vahapoğlu'nun Twitter'daki platonik aşkının mesajlarını okumaya başladı.

Alper Coşkunçay'ın 'Ece hanımla Twitter üzerinden yürüttüğümüz platonik bir ilişki var. Lütfen aşkıma ne zaman karşılık vereceğini sorar mısınız? Emin olun bu soru tüm Twitter camiasında merakla bekleniyor. İnanmıyorsanız Twittercılara sorabilirsiniz' sözleri karşısında şok olan Vahapoğlu, ne yapacağını şaşırdı.

KAYNAK:
http://www.ensonhaber.com/

.

İzmir can'dır...

2010-04-15T10:58:00.000-07:00

"Türkiye’den sıkıldığım zaman İzmir’e giderim ben..

Simite gevrek deriz biz... Çekirdeğe çiğdem.

Kordon elektrik aleti değildir. Kumru da kuş değildir bizim için...

Yengen’i yeriz. Sen sigorta dersin... Biz asfalya deriz.

Uzatmayız... Gidiyom geliyom deriz. Domates dediğin, domat işte...

Evimiz isterse 800 metrekare olsun, balkonda otururuz.

Bi oturuşta 60’ar, 80’er midye yeriz.. istifno severiz, cibez'e bayılırız, gece 3-4 gibi boyoz yemezsek kan şekerimiz düşer! Boş lafa karnımız toktur bu arada, tırışkadan teyyare gibi atasözlerimiz vardır...

Paraşüt kulesinden atlamayana kız vermezler, kızlarımızı da tavlayamazsın haa.. canı çekerse o seni tavlar! Liseye giden kızının erkek arkadaşı olması kasmaz babaları; kendisinin de kız arkadaşı vardı lisede.. Bak iddia ediyorum, okey şampiyonası düzenlense İzmirli kadınlar alır kupayı... Erkekleriyle kahveye giderler çünkü... Şaşırdın di mi? Al buna da şaşır, nargile içerler... Askılı giyerler, şortla gezerler, öküz gibi bakarsan, bi çakar bi de duvardan yersin... Gönül Yazar'ız, Sezen Aksu'yuz... bir gül takıp da saçlarına, çıktı mı deprem sanırdın kantosuna... Karantinalı Despina'yız.. Sensin Varoş! Biz tenekeli mahallede bile el ele gezeriz...

Erkeklerimiz de fena değildir hani... detaya girmeyeyim, Ayhan Işık, Metin Oktay, Mustafa Denizli mesela bir fikir sana... Ertuğrul Özkök'ün kırdığu cevizleri okuyoruz, eşi kafasına ütü atmış... Ayıptır söylemesi, Mahsun Kırmızıgül’le Alişan’ı ayırt edemeyiz biz...

Gülümseriz...

Enginarın başkentidir; İzmirlidir incir... Kazandibi hemşehri... 78 çeşit köftemiz olduğu için, McDonald’s’ın bunalıma girdiği tek şehirdir... Zeytinyağı severiz, dünyanın en boktan durumuna bile düşsek, zeytinyağı gibi üste çıkmayı daha çok severiz...

Sana ne birader, keyfimizin káhyasıyız... yazlıklara gitmek için 8 şeritli otoyol yaptık.. Güzelbahçe, Seferihisar, Urla, Karaburun, Çeşme, öbür tarafta Dikili Foça, çipurayız... Pak Bahadur'u özleriz... Durup dururken faytona bineriz, bi yere gitmeyiz aslında öööle turlarız.. Hava güzel, daralırız, okulu ekeriz. Mezun olduktan sonra öğretmeniyle kadeh tokuşturmayan öğrenciyi zor buşursun İzmir'de.

Siz sembol diyorsunuz ama, saat kaç diye Saat Kulesi'ne bakanı bulamazsın, altında buluşanlar bile zahmet edip kafasını kaldırmaz, birbirine sorar saati! Rahatsızdır... Çocukları Kemeraltı'nda kaybederiz, alışverişe devam ederiz, esnaftan biri bulup getirir, çıkışta Kemeraltı Karakolu'ndan alırıız.. Ağlayıp zırlamak bir yana, çoğu dondurmayı bitirmediği için ayrılmak istemez karakoldan, iyi mi... Aceleye gelemeyiz!

Bir sene önceden duyurmaya başla, de ki, 22 Ağustos saat 20’de tiyatro başlıyor... 20.30’da geliriz... Sanatçılar da İzmirliyse, tiyatro zaten 21’de filan başlar... Uçak 6 saat rötar yapsın, istifimizi bozmayız, bizim için ekstra bira içme vesilesidir bu... Kuyruk olmaz, çünkü kuyruk varsa, İzmirli sıkılır, gider. Pratiktir... 201 sokağı bulduysan, yanındaki 202’dir. Tek tek isim vermeye üşeniriz...

35'imiz var, 35 buçuğuuz da var.. 34 plaka gördük mü kapışırız... Arkadan sirenleriyle isterse cumhurbaşkanı gelsin, bana ne, bana mı sordu, tarladan gitsin, makam arabasına yol vermeyiz..

Erkek çocuklarına en çok "Efe" adı konulan şehirdir orası... Zeybek duyduğumuzda içimiz cız eder, kalkar oynarız. Hasan Tahsin orada, Kubilay orada, Latife Hanım orada, Zübeyde Hanım bize emanet, bize...

Mustafa Kemal de, ağlar kadınlarımız...

Sokak sokak, bulvar bulvar, Milli Mücadele Müzesi’dir... İstanbul’daki gibi Birinci Ahmet Çeşmesi falan yoktur orada... Ankara’daki gibi Cinnah Caddesi, Arjantin Caddesi de bulamazsın pek... Recep Tayyip Erdoğan Kavşağı’nı teklif bile etmez hiç kimse..."

Bakın Tayyip Erdoğan dedim, aklıma geldi... Bugün İzmir'de miting yapacakmış Başbakan...

Kendisine ev sahipliği olarak, Ayla Dikmen'in Kordon'da üstü açık otomobille gezerken söylediği ve Türkiye'nin anca yıllar sonra keşfettiği parçasını hediye ediyorum: "Ben söylerken gülmedin mi? Falımızda ayrılık var demedim mi? Anlamazdın, anlamazdın..."

Yılmaz Özdil, 15.03.2009

Demokrasi, diktacılardan öğrenilir...

2010-04-15T02:19:00.000-07:00

YÜZ yaşını tamamlamasına 10 yıl kala, kafasına yediği son bir balyoz darbesiyle “Cumhuriyet” ciddi şekilde sersemledi. Demek kısmet buraya kadarmış.

Cumhuriyet bundan önce de saldırılara maruz kalmıştı. Ama bu seferki kadar iyi planlanmışına hiç uğramamıştı. Doksan yaşının verdiği yorgunluk ve idealleri uğruna işlediği günahlar da hesaba katılırsa, ismen yaşamaya devam etse bile, ruhunu teslim etmekten başka çaresi kalmadı.

* * *

Cumhuriyetin ruhu nedir? Özetleyim:

1. Tam bağımsızlık. Büyük devletlerin oyuncağı olmamak.

2. Ülkesiyle ve milletiyle bölünmez bir bütün olmak.

3. Referansımız İslam’dır yerine, hayatta en hakiki mürşit ilimdir düsturunu benimseyen laik bir düzen kurmak.

4. Kafasının hem dışıyla, hem de içiyle batılılaşmaktır.

* * *

Cumhuriyet bir inkılâptı. Çünkü kurucular, yukarıda sıralanan ilkelerin tam tersinin bu ülkede egemen olduğunu görüyordu. Bu halin zamanla kendiliğinden değişmeyeceğine inanıyorlardı. Diğer yandan demokrasiye dayanmayan bir cumhuriyet rejimin de yaşayamayacağının farkındaydılar. Açmaza düştüler. Bir “Uçan Fil Dumbo” dizayn ettiler. Pek tabii, rejim fil kaldıkça uçamadı, uçar hale gelince de fil olmaya devam edemedi.

* * *

Cumhuriyet, her an kırılması muhtemel iki büyük fay hattı üzerine inşa edilmişti. Birincisi, bir Kürt isyanı sonunda milli birliğin tam tesis edilmeden yıkılmasıydı. İkincisi, laikliğin kapsama alanına girmemiş geniş halk kitlesinin, dini bayrak edenleri, demokratik süreçle iktidara getirmesiydi. Cumhuriyeti yaşatmayı idealize edenler, bu tehlikelere karşı orduda, yargıda, basında ve üniversitelerde belli bir bilinç oluşturmaya uğraştılar. Bölücülük ile laiklik karşıtı eylem ve söylemleri yasaklayan anayasal bir düzen kurdular. “Halkın Savcısı” (müddei umumi) bile “cumhuriyet savcısı” oldu. Cumhuriyetçilerin en büyük hayalperestliği “kayıtsız şartsız” yerine “kayıtlı şartlı” demokrasi kurmaya çalışmalarıydı. Nitekim darbeci askerler bile bunu demokrasi için yaptıklarını söylediler. Hazırlattıkları anayasaları “halk oylamasına” sundular. İktidarı, kendi elleriyle halkın seçtiği kişilere teslim ettiler. Kendilerince, demokrat darbecilik yaptılar.

* * *

Kaderin cilvesine bakın ki; şimdi de başka tip darbeci veya diktacılar, ülkede demokrasiyi yerleştirmeye çalışıyor. Bugün cumhuriyete karşı işbirliği yapan iki kanattan biri “proletarya diktatörlüğü” kurma ideali uğrunda savaşmış Marksistlerdir. Diğer kanat da, “Hâkimiyet Allah’ındır” diyerek Egemenlik Ulusundur ilkesine karşı cihat açmış “Milli Görüş” mensuplarıdır. Bu iki diktacı mezhebin, bugün demokraside buluşması, darbecilerin demokratlığı kadar sevindiricidir.

Son Söz: Diktacılara kızıp, demokrasiden vazgeçilmez

Ege Cansen 10.02.2010

Ergenekon Nedir?

2010-03-31T06:22:00.000-07:00

Tespiti baştan yapalım, ayrıntısına sonra girelim…

“Ergenekon” bir kadro operasyonudur.

“Ergenekon” bir “Yeni Devlet” operasyonudur.

“Ergenekon” bir darbe üzerinden Türkiye’yi federalleştirecek esas darbe sürecini kolaylaştırma ve gizleme operasyonudur.

Burada, “operasyon” ile yargı sürecini değil, bu yargı süreci ile şekillendirilen kamusal siyasi alanı kastettiğimi de ayrıca vurgulamalıyım.

Hiç kimse işin sadece bir AKP operasyonu olduğunu zannetmesin. Devleti belediye zannedenlerin çapını fazlasıyla aşan bir konu bu..Bakmayın siz Tayyip Erdoğan’ın “MİT ve Emniyet bana bağlı” demesine. Bu cümleyi biraz da tersten okuyun, MİT’in kendisine her şeyi söylediğini varsayan bir başbakanın naifliğini görün o cümlede. O kadar tavize rağmen, AB tarafından her tersyüz edilişinde “ahde vefa” gibi bir kavrama sığınan bir Başbakan’dan söz ediyoruz.Uluslararası politika ve diplomaside hiç de ciddiye alınmayacak bir kavramdan medet uman Tayyip Erdoğan’ın bırakın Devlet’i, danışmanlarını bile doğru okuyabildiğini varsaymak hatadır.

O yüzden Erdoğan, “Ergenekon” operasyonunun ancak çeperinde yer alan bir isimdir.

Son günlerin moda tabirleri-merkez ve çeper-üzerinden tezimizi derinleştirelim.

“Ergenekon” operasyonu iki katmanlı bir operasyondur. Merkez ve çeper dinamiklerden oluşmaktadır.

Merkez ve çeperin bu operasyondan anladıkları da; hedefleri de, metodolojileri de farklıdır ama birbirlerini dengeleyecek ve eninde sonunda çeperin feda edileceği bir rota izlenmektedir.

Merkez, “Yeni Devlet’in kontrolünde; çeper ise “Yeni siyaset”in kontrolündedir.

“Yeni Devlet” kilit tepe noktadaki askerî, güvenlik, istihbari ve ekonomi bürokrasisinin dış müttefikleri ile kesiştiği noktada kristalize olan bir oluşum.

Telafer’de Türkmenler katledilirken seyredip Afganistan’a Taliban’la mücadele için özel kuvvet yollayan Genelkurmay da,Öcalan’dan bir akademisyen ve vizyoner çıkarmaya çalışan MİT; Alman istihbaratının 2000’lerdeki benzer operasyonunun ismini aynen benimseyerek, çeteci-darbeci-tetikçi-meczup tiplemelerle vatanseverleri aynı “Ergenekon” çuvalına dolduran Emniyet, hep aynı devletin unsurları.

Merkez; müttefikleri ile ortak hedefi çerçevesinde içeri aldırdığı isimlerle, müttefiklerinin kendi devlet içi çatışmalarına da destek atıyor. O yüzden ABD devleti içindeki çatışmalarla, Türk Devleti’nin içindeki çatışma ve ayrışmalar aynı paralellikte seyrediyor. O yüzden, CİA’den referans alacak kadar rengini belli eden Gülen’in gazetesi, siyonist neo-con Rubin’i hedef tahtasına koyuyor.

Merkez; içeri aldırdığı tetikçinin, istihbaratçının, öğretim görevlisinin-bu içeri alınanların bir çoğu farkında olmasa da-bir katman ötelerinde hangi yabancı servisin hangi kanadının yer aldığını çok iyi biliyor.Ama bunları alenen beyan etmek, “alemin raconuna” ve kurmak istedikleri yeni dengelere aykırı olduğu için, çeper’in perdeleme ve sansasyonlaştırma yeteneğini kullanıyor.

Çeper, haliyle ve rolü itibarıyla olayın “cadı avı” boyutunu aşabilmiş değil.

Önüne atılan karikatürize bir “derin devlet” öcüsü üzerinde tepinip duruyor. Kahramanmaraş’tan Susurluk’a geçmişin bütün sicili bu karikatürize derin devlete yıkılıyor.

Bir tür “liberal ve dinci” mezesi olarak servis edilen bu “Derin devlet masalları”, hem gerçek derin devleti kamufle ediyor, hem de “Yeni Devlete” toplumu müttefikleri ile üzerinde uzlaştıkları küresel plan üzerinden yeniden dizayn etme şansı tanıyor.

Merkez, çeperin siyasi hedeflerine saygı göstermiyor değil. O yüzden AKP’nin muhalifleri de, Genelkurmay’ın muhalifleri de bu operasyonda tetikçiler/darbeciler/ meczuplarla birlikte paketlenenler arasında.

Bu ‘muhalif kotası’ AKP’ye ve Genelkurmay’a, hem alt kadrolarda, hem de toplumda bilinci ve dolayısıyla iç direnci yükselten isimleri pasifize etme şansı tanırken, operasyonun çekirdeğini de bir sansasyon bulutu arkasına gizliyor.

“Darbe günlükleri” darken, darbe günlüğü tutmayacak kadar zeki, sinsi ve ketum olanları; Mustafa Balbay darken, Pentagon lahikalarında adı geçenleri göz ardı ediyoruz.

Açıkçası: 2009’la birlikte derinleşecek küresel ve ulusal kaostan Türkiye’ “yapıcı bir krizle”, yeni bir siyasi paradigma ve dönüşmüş olarak isteyenlerin “esas darbesi” mevcut darbe goygoyculuğu ile perdeleniyor.

Kendini Atatürk veya lider zanneden kıt akılların yanına 2004’ten, 2005’ten beri yerleştirdikleri meczup ve tetikçilerle tarlayı ekenler, şimdi hasadı topluyor.

Peki çeperdekiler olayın ne kadar farkında?

Geçici bir dinlenme sonucu, “küllerinden yeniden doğacak bir Anka kuşu” olarak kurgulanan Erdoğan’ın bilmesi gerektiği kadar farkında…

Bu operasyon öncesinde karşısındaki caddeye “Gladyo” isimli bir dükkan açılsa, bunu İtalyan ayakkabı markası zannedecek olanlar ise hiç farkında değil.

Süreç ilerledikçe, çekirdeği korumakla yükümlü her çeper gibi (meyve) işlevlerinin sona ereceğini ve kamuoyu tanrılarına kurban edileceklerini biliyorlar ama çok da umurlarında değilmiş gibi bir havaları var.

Mesleklerinin ilkelerini, hukukunu, etiğini bu kadar fütursuzca ayaklar altına alanların ya akıllarından şüpheleri vardır, ya da geleceklerinden emindirler. Bekleyip göreceğiz.

Merkez-çeper ilişkisisn daha netleştirmek için sorularımızı çoğaltalım.

Merkez, çeperi nasıl kontrol ediyor?

Sakka operasyonu sırasında kurulan ilişkilerin devamından söz etmiyorum.

Merkezin çeperle yüz göz olmadan, kendini çeperden bile sakınarak yaptığı müdahaleler söz konusu.

Mesela medya…

Bariz olan kısmı, “RTE Ajans Haberleri” olarak kodlanan bölümü kastetmiyoruz.

Önemli olan, görünürde bu operasyona karşı gibi görünenler üzerinden çekilen ince ayarlar.

Mesela Hürriyet ve Cumhuriyet.

Hürriyet, “Şerefsiz Ödlek” başlığıyla 3-5 bin kişinin okuduğu bir sitedeki yazar kavgasını manşetine taşıdığında tarih 30 Haziran 2007’ydi…

Ben, bu manşetten 3 gün once gözaltına alındım.

Savcı bana Hürriyet’in manşetini gösterip, “Seni gözaltına aldırma gerekçelerinden biri de bu; burada bir tehdit gördük” dediğinde ise, tarih 30 Haziran’dı, yani manşetle aynı gün…

Hürriyet’in 3 gün sonra atacağı manşet yüzünden gözaltına alınmıştık!

Aynı Hürriyet, hani şu Ergenekon’daki usulsüzlüklere tavır alan Hürriyet, geçenlerde yine bir haber yaptı.

İkinci gözaltına alınışımızda, bilgisayarımızdan “yeni darbe günlükleri” çıktığını, “darbeci olduğumuzu, hem de darbeyi MSN üzerinden ve emekli paşalarla konuşacak kadar salak olduğumuzu yine Hürriyet’ten öğrendik. Hürriyet’in bir yandan Ergenekon mağduru yaratıp, bir yandan Ergenekon mağdurlarına ağıt yakması anlamlıydı.

Cumhuriyet’e gelince…

Atılan el bombaları ile bizzat bu operasyonun nesnelerinden biri olmasına rağmen, İlhan Selçuk alınana kadar Ergenekon mağdurlarını Cumhuriyet sayfalarında ara ki bulasınız…

Selçuk alınınca “Susmayacağız” diye manşet atan Cumhuriyet’in yine o nitelikli sessizliğine dönmesi için 4-5 gün yetti.

Balbay’la birlikte yine aynı yaygara koptu. Cumhuriyet yine nitelikli bir sessizliğe bürünecek mi? Kurbanın ahlâkını değil, mağduriyetini benimseyip Brüksel sendromu sergilemeye başlayacak mı? Bekleyip göreceğiz.

Merkez’in çeperi, sınırları aştığı noktada medya ile terbiye ettiğinin örneğini hep birlikte tecrübe edeceğiz.

Merkez-çeper dinamiğini deşmeye devam…

Ergenekon operasyonunun merkez dinamikleri ile çeper dinamiklerini bir arada tutan iki temel mutabakat var.

Bu mutabakatlardan birasi, Türkiye’de “Yeni Siyaseti” şekillendiren AKP-Genelkurmay mutabakatı.

İkincisi ise, Yeni Devleti” kurgulayan; “Devlet” ile “müttefiklerini”, hem kendi içlerindeki rakiplerini/ direnç noktalarını ortaklaşa bertaraf eden, hem de yeni küresel plan konusunda uzlaştıran mutabakat.

AKP-Genelkurmay mutabakatı, bunların içinde en berrak olanı.

İki yıl once, “Hilmi Özkök şiir gibiydi, Yaşar Büyükanıt ninni gibi olacak” diye yazdığımızda bize kızanlar, şimdi resmi daha net görüyorlar.

Topluma karşı yürütülen ve AKP’ye oy kazandırmaktan başka hiç bir işe yaramayan e-muhtıralarla renklendirilen bu kayıkçı kavgasına analitik ve tarafsız gözle bakan herkes görebilir bu mutabakatı.

2002 yılında kaleme aldığımız, “Hac yolunda değil, Haç yolunda” başlıklı rapordan beri bu tezi açıkça savunuyoruz. Bir ABD-NATO projesi olan “ılımlı İslamın” siyasi taşıyıcısı olan AKP ile, darbe yaptıktan sonra bile ilk işi NATO’ya sadakat bildirmek olan bir yapının, temelde çatışmayacağını, sorun çıkaran kadroların tasfiye edileceğini ve bu arada, “tepeyi” hâlâ kendinden bilen “tabanın” gazını almak için göstermelik sahneler kurulacağını söylüyoruz.

Bütün bunlar, “Genelkurmay AKP’ye hizmet ediyor” veya “Erdoğan askerle anlaştı” görüntüsü altında yapılamayacağı için, kabaca “ayranın köpüğünü kabart, sonra köpüğü temizle” operasyonu olarak nitelendirebileceğimiz “Ergenekon”, 2004-2005’ten beri kurgulanıyor.

Ordu içinde ve dışında yapılan yemleme operasyonları ile belli başlı tuzaklar etrafında toplanan darbe/cunta/terör heveslileri ve kendini Atatürk zanneden bazıları; ülkelerinin sömürgeleştirilmesine karşı hem AKP’ye, hem Genelkurmay’a,hem AB’ye, hem de ABD’ye karşı fikirleriyle siyaseten örgütlenmekten başka bir “suçu” olmayanlarla aynı Ergenekon çuvalı içine dolduruluyor.

Generaller orduevlerinden toplanırken, “dostlar alışverite görsün” kabilinde bir açıklama yapan Genelkurmay’ın; yargıya ve hukuka bu kadar saygılıysa, bu cuntacı eğilimleri neden daha once tespit edip, kendi askeri yargı sistemi içinde yargılayıp Türk generalinin ulusal ve uluslararası kamuoyunun gözü önünde koluna girilip götürülmesine izin verdiği, cevaplaması gereken önemli bir sorudur.

Başörtüsü bir siyasi simgedir de, “koluna girilen paşa” siyasi simge değil midir?

Acaba TSK’nın manevi şahsiyetinin alenen aşağılanmasına zemin hazırlamak da suç mudur?

AKP-Genelkurmay mutabakatını sadece bir Erdoğan-Büyükanıt veya Erdoğan-Başbuğ görüşmesine indirgemek de yanlıştır.

Neticede bütün bu buluşmalar, “önce psikolojik olarak borçlandır, sonra tavizi kopar” stratejisinin meyve toplama seanslarıdır. Kadro hareketinin ayrıntılarından, Selimiye’yi otel yapma projesine kadar pek çok meyve konulabilir o sepete…

Büyükanıt Şemdinli ile; Başbuğ “ağlama duvarıyla” borçlandırılıp sonra babalarından kızları istenmiştir “niyetimiz ciddi” taahütleri altında…

AKP-Genelkurmay mutabakatının ayrıntısını merak edenler, bu konuda kaleme aldığımız onlarca yazıya bakabilirler.

Ama şu asla unutulmamalıdır:

AKP-Genelkurmay mutabakatı, daha küresel/makro bir uzlaşma olan ve “Yeni Devleti” şekillendirecek olan “Devlet ve müttefikleri” mutabakatının sadece bir alt kümesidir.

Nedir bu makro mutabakatın özü?

“Devleté ile müttefikleri arasındaki çok ayaklı; bazen kendi içinde çekişmeli ama nihayetinde en milliyetçi geçinenlerin bile “ehven-i şer/parçalanmaktan iyidir” mantığıyla yanaştığı bir limandan söz ediyoruz…

“Devlete Mektup, Yüzde 40 Artı 7- Teslimiyet-Temsiliyet Dengesi” başlıklı yazımızda Devletimize bu mutabakatla bir hata yaptığını sesimiz çıktığınca duyurmuştuk.

Duyurmaya devam edelim….

Haritalarında farklılıklar gözlense de (Ortadoğu eksenli-Kafkasya eksenli); üniterizm/federalism kavramı henüz netleşmese de, demokrasi/otoriterizm dengesi tama olarak oturmasa da, sonuçta “Neo-Osmanlı” olarak kodlayacağımız bir formül bu.

Bu formüle biat ettiğinizi, ofisinizdeki bir tuğra ile rahatça kanıtlayabilirsiniz; aynen bir öncekinin biat sembolü Atatürk resmi olduğu gibi…

Cumhuriyeti’nin 80. yılında daha Anadolu’nun altındaki kaynakları ve üstündeki insanlarını adam gibi sayamayan, kontrol edemeyen bir devlete, “Cihan İmparatorluğu” hayalleri kurdurtan bir LSD hapı bu.

Hatırlarsanız, İstanbul’daki NATO zirvesi sırasında, Topkapı Sarayı’nda dünya liderlerine bir konser verilmişti. O konserde İngiltere Başbakanı Tony Blair “şaka yollu” Erdoğan’a “Ofisinizi buraya taşısanıza” demişti. İşte bu şakayla başlayan, Erdoğan’ın ofisini Dolmabahçe’ye taşımasıyla sembolleşen, Merkez Bankası’nın İstanbul’a taşınması planlarıyla eko-politik bir boyut kazanan ve Boğazı da İngiliz savaş gemisinde kraliçenin yemek davetine icabet edecek kadar makro siyasetten bîhaber bir Cumhurbaşkanı ile boynumuza dolanan bir zincir bu.

Bu sahnede karizmasını kiralayan lider olarak rol alan devletin adamı, (Devlet Adamı ile aynı şey değildir. Bu konudaki tezi “Batı Bey’in Can Polat’I Erdoğan” başlıklı yazımızda bulabilirsiniz.)

Erdoğan’ın hakkını yememek adına, aşağıdaki tespiti de yapmak zorundayız.

İstanbul’a taşınma furyasını ilk kim başlattı?

Atatürk’ün kurduğu ve CHP’nin hisse sahibi olduğu İş Bankası…

Dolayısıyla, “Neo-Osmanlı Treni”, kâh Tanrı Dağı mavisi, kâh Hıra Dağı yeşili tonlarla, gidecekleri yer konusunda olmsa da, artık terketmeleri gereken yer konusunda mutabakatlara varmışların treni olarak çok önceden yola koyuldu.

Bu trenin raylarını döşeyenlerin; Türk Devleti’ne bu “Neo-Osmanlı” rüyasını gördürme karşılığında istedikleri bir bedel var elbette…

Nedir bu bedel?

Bedeli görmek istiyorsanız, ABD ile imzalanan nükler işbirliği anlaşmasına bakın…

Bedeli görmek istiyorsanız, Tayyip Erdoğan’ın iktidara gelir gelmez imzaladığı ve Türkiye’yikorumak zorunluğu olduğu kilometrekare toprak başına en fazla tanker uçağına sahipülke konumuna getiren tanker uçağı anlaşmasına bakın…

Bedeli görmek istiyorsanız, Telekom’dan madenlere artık takip etmekten yorulduğunuz ihanetlere bakın.

Maddi bedellerden değil, geleceğimizin kontrolünü vermekten söz ediyorum.

“Büyümene izin veririm, sana kapıları açarım ama karşılığında bu geminin kaptan köşkünde kalıcı bir yer ve bu geminin kaptanlarının bu gemiyi özgür denizlere sürmeyecek uyumlu kadrolardan oluşacağının garantisini isterim”

şartını kastediyorum…

İşte bu şart şimdi,bir yandan “temizleme”, diğer yandan “yetiştirme” operasyonlarıyla yerine getiriliyor.

F tipi ve M tipi cemaatler o yüzden AB-D’nin “kariyer-net”i gibi çalışıyor.

O yüzden, Fethullah Gülen’in en parlak çocuklarını kapsayan “Altın nesil” projesi, Pentagon’unkiyle aynı adı taşıyor.

O yüzden, “liderlik”, “kariyer planlama”, “NLP gibi cafcaflı kavramlar üzerinden nesil istihbaratı yapılıyor; nesil filitreleri oluşturuluyor.

O yüzden Genelkurmay, “çağa ayak uydurma” adı altında, “İnsan Kaynakları Yönetimi Sistemleri” uygulamaya başlıyor; “Çavuş bile general olabilecek” manşetlerinin atıldığı dönemin hemen ertesinde generaller, çavuşlar tarafından kelepçelenip Metris’e götürülüyor.

“Görevini en iyi yapan, vatana en iyi hizmet edendir” sloganını hatırlıyor musunuz?

“Bu görevi bana kim, niçin Verdi” sorusunu sormayacak ebleh profesyoneller isteniyor.

Mevcutların ne olacağı sorusunun cevabı ise “Ergenekon” operasyonunda yatıyor. “Facebook Kriminolojisi ve 2020’lerin General Kadrosu” başlıklı yazıyı tekrar okuyun.

“Ergenekon”la içeri alınan her isimle sırf kahve içti, bayram tebriği attı, aynı toplantıda görüldü, telefonda görüştü diye kaç kişinin siciline not düşüleceğini gözardı etmeyin…

Ya da şu soruyu cevaplayın:

Sizce ABD’nin sadece birini belirleme şansı olsa, 2020 yılında TSK’nın mı, yoksa siyasetin mi üst kadrolarını belirleme şansına sahip olmak isterdi?

Birilerinin Türk Devleti’ni üzerlerine geçirilen Yeniçeri üniformasının aynı zamanda devşirilmişliğin sembolü olduğunu göremeyecek kadar kör kadroların eline teslim etme ihtiyacı daha başka sorularla da netleştirilebilir.

Sorular ne kadar çoğalırsa çoğalsın, cevabın özü değişmeyecektir.

Ergenekon operasyonu, bu büyük dönüşüm projesinde “Yeni Devlet’in” müttefikleriyle birlikte kurguladığı kilit operasyonlardan biridir; bir “temizlik” yani kadro operasyonudur.

Operasyonun çekirdek-merkez dinamiğine hakim olan Devlet, o yüzden makro hedeflerine hizmet edecek şekilde kurunun yanında yaşları da yakmakta bir mahzur görmemektedir.

Ellerinde, işleri bittikten sonra kamuoyu tanrılarının önüne atılacak savcılar, bolca komiser ve medya bulunmakta nasılsa.

Toz bulutları dağıldığında, “Yeni Devlet’in müttefikleriyle ortak oyuncağı olan “Gladio-Ergenekon”kendini daha iyi perdelemiş, ayakbağlarından kurtulmuş ve kamuoyunda “Derin devlet/çeteler/ gladio artık pasifize edildi” şeklinde sahte bir güvenlik hissi yaratmış olarak yoluna devam edecektir.

2009-2012 arasında gerçekleşecek “esas darbe” ve beraberinde gelecek siyasi paradigma değişimi, kontrol dışı unsurlar temizlendiği için çok daha kontrollü gerçekleşecektir.

Bu yanıyla Ergenekon, bir bakıma “9 Mart’tan önce yapılan bir 12 Mart “operasyonudur.

İtalya’daki “Gladio”yu araştıran savcının P2 Mason locasından Başbakan’a, NATO’dan milletvekillerine kadar onlarca gerçek iktidar odağını hedef aldığını unutturanlar, Ergenekon savcısını “Ergenekon canavarına karşı tek başına savaşan savcı” olarak kamuoyuna pazarlamaktadır. Bu savcı Türkiye’de Ergenekon/Gladio’yu araştırırken neden hiç bir siyasiye, F tipi ve M tipi cemaatlere, NATO’ya, yabancı istihbarat servislerine dokunmadı sorusu ise asla sorulmayacaktır.

Bırakın NATO’yu; bu savcı neden Özden Örnek’e dokunmadı sorusunu bile soramamaktadır bu yazar kasalar…

Darbe yapmak suçtur da, darbeye yeltenmek sevap mıdır?

Yoksa Özden Örnek, Yeni Devlet’in yeni Mahir Kaynak’ı mıdır?

Aslında burada büyük resme bakıldığında nispeten küçük kalan bir mutabakat daha var.

Çalık Holding=Berat Albayrak=Burak Örnek=Tolga Örnek=Ferit Şahenk=vs.vs.

Gördüğünüz gibi, Sinan Aygün’ü her hafta ATO’da Cuma namazını Cemil Çiçek’le beraber kılmak kurtaramamıştır ama Özden Örnek ve oğullarının başbakan ve damatlarıyla aynı kıbleden sebeplenmesinin işe yaradığı görülmektedir.

İddianamelerin boylarının değil işlevlerinin önemli olduğunun anlaşıldığı ve iddianameler cüceleşirken aklın, vicdanın ve hukukun devleştiği bir ülkeyi görmek dileğiyle.

F tipi hücremden sevgi ve saygılarımla…

B.G

Kaynak: Behiç Gürcihan-Açık İstihbarat

HASDAL'dan yeni cikan Dz.Kur.Kd.Alb.Ali TURKSEN'den Mektup..

2010-03-31T06:17:00.000-07:00

Değerli Büyüklerim, Arkadaşlarım, Kardeşlerim, eş, dost, akrabam.

Hayatımda yaşadığım son ve en ilginç deneyim hakkında bir iki satır yazmak isterim. Bu tür internet maillerini çok uzun süredir bırakmış idim. Sebebi; internette dolaşan bu tür maillerin dahili ve harici bedhahlar sayesinde orasından burasından çekiştirilerek kullanılması olasılığıdır. Hatta bırakınız interneti, google’a “ali türkşen uzunada emir” yazın, bakın ne çıkacak. Dahili bedhahlar tarafından altı imzalı resmi yazıların bile internet ortamında kullanılması artık son derece doğal. Bu yazının da yine aynı şahıslar tarafından kullanılacağını tahmin ediyor, sudan korksak denizci olmazdık diyor ve yine de yazıyorum.

Şanlı Bahriyemiz çetin bir sınavdan daha alnının akı ile çıkacak, çıkıyor. Deniz Kuvvetleri karargahında tek bir koridorda aynı anda bulamayacağınız sayıda amiral, albay, yarbay, binbaşı ve teğmenlerle, Yavuz sınıfı fırkateynlerimizde mevcut helikopter pistinden bile ufak bir alanda volta atmaktan geliyorum. Tesbih sallama RPM’imi her ne kadar 16 günde fazla artıramasam da volta raconundan biraz haberdarım. Kıdemli mahpuslarımız, mahpusluğa adaptasyon kapsamında ikinci günümüzde “Bayrampaşa, Ben Fazla Kalmayacağım” filmini seyrettirdiler, biz de bu vesile ile biraz racon sahibi olduk. Deniz Okullarımız, gemilerimizdeki yaşam şartlarımız bize nasıl bir disiplin verdi ise, daracık bir alanda, günde iki saat (bazen üç saat) havalandırma ile, dışarıda bir güne sığdıramayacağımız çok şey yapılabiliyor, gayet de güzel yaşanabiliyor. Nete batarya, günlük faaliyetlerden (Bizim koğuşta teğmenden yarbaya tüm subaylar, tuvalet, bulaşık, ortak alan ve yatakhane kısımlarının temizliğini vardiyalı olarak paylaşmışlardı.) ve bu sayede bir mayın tarama/avcıbot yaşam alanı kadar bir yerde pırıl pırıl yaşamak mümkün olabiliyor. Bu arada; askeri hapishanede bir elimiz yağda bir elimiz balda yaşadığımız yalanını yayacak olanlara şimdiden duyurmak isterim; bizim yatakhanede Albay’lara saygıdan temizlik vardiyası yazılmazken, Amiral/General koğuşunun tüm temizliği Komutanlarımızı n kendilerindeydi. Yine de her havalandırma saatinde, tüm Komutanlarımızı n ama özellikle Cem GÜRDENİZ Komutanımın gülen yüzünü gördükçe şu soruyu sormadan edemedim; “Komutanım, siz kesinlikle bizim bilmediğimiz birşey biliyor olmalısınız, hapishanede hergün bu coşkuyu nereden buluyorsunuz?” dedikçe, “Ali’ciğim bu da bir görev, bizim görevimiz şu anda hapis yatmak, bundan utanç duyacak olan son kişiler bizler olmalıyız.” derdi. Hadi biz mahpusluğa başlayalı birkaç gün olmuştu. Yaklaşık bir yıldır hapiste olan başta SAT özel ihtisaslı arkadaşlarımıza ve ağzı süt kokan pırıl pırıl genç teğmenlerimize ne demeli. Her gün rutin yapılan toplu sporlara hemen hepsi coşkuyla iştirak ediyor ve ben de artık bir yıldır tüm amirlerime izah etmeğe çalıştığım “beni uğraşa uğraşa sonunda hapse attıracaklar” endişesinden sıyrıldığımdan, artık hapse düştüğümden, 15 günde, bir yılda yapamadığım sporu yaptım. Spor dediysem, iç havalandırma alanındaki toplam 60 metrelik taş zemin parkurda yapılan ve kısa sürede bel rahatsızlıkları na sebep olan koşu, bir barfiks çubuğundaki asılmalar, birbirimizin kafasına atmayalım diye parmaklıklara zincirlenmiş, üçünün de ağırlığı birbirinden farklı ve üçü de birbirinden onar metre aralı üç dumbel ve sevgili Eren GÜNAY’ın SAT egzersizleri. Bu arada emekli olduğunda bir fitness merkezinde çok rahat iş bulabilecek sevgili Eren GÜNAY’ın yaşama olan bağlılığı ve heyecanından sonra şuna karar verdim; “buradaki insanların bir kısmını değil hapishaneye kibrit kutusuna koysanız hayatlarını güle oynaya devam ettirirler.” Her birinin, şu halde bile birbirleriyle; “sana 36 yıl mı istiyorlar bende iki müebbet var oğlum” diye takılabildikleri bir ruh halinden ya kaçık oldukları ya da çok sağlam bir ruha sahip olduklarını çıkarabilirsiniz. Elbette bu, Türk askeri olmanın, Bahriyenin bizlere kazandırdığı eşsiz disiplinin bir eseri. Bu ruh haline sahip ve her biri iftiraya uğramış bu insanların, hapiste sevdiklerine hasret kalmalarına sebep olan hainler, bir ömür bu insanların ayaklarını yıkasalar günahlarının kefaretini ödeyemezler, ödeyemeyecekler.

Hapishaneye girmeden önce beni en çok pencerelerdeki parmaklıkların rahatsız edeceğini düşünmüştüm. Ancak 26 Şubat sabahı saat sabahın yedisinde işlemlerimiz bitip koğuşlarımıza gittiğimizde, ufacık bir odada 21-22 saat üzerinize bir demir kapı kapatılıyor olması daha ağırıma gitti. Allah’tan içeriden kapının ihtişamı ve ağırlığı o kadar hissedilmiyor. Bir de içeride yaşamı kolaylaştıran ve iftiraya uğramanın acısını hafifleten siz dışarıdaki sevenlerimiz, kısacık sürede neredeyse hergün ziyaretimize gelen sınıf arkadaşlarımız, emekli Komutanlarımız, 30 yıldır görmediğimiz ama kalbinden geçip ziyarete gelen, evini, gelirini, imkanını paylaşmayı teklif eden abilerimiz/bü yüklerimiz, ailelerimiz, hiçbir şey yapamasa bir mektup/kitapla gönül alan ülkemizin yüreği pırıl pırıl insanları. Bu vesileyle Hasdal Ceza ve Tutuk Evini akın akın ziyaretleriyle yaşanılır kılan, Türkiye’nin şu sıkıntılı ekonomik koşullarında imkanlarını paylaşmayı teklif eden/paylaşan tüm sevenlerimize şahsım ve tüm Bahriyeli Hasdal mahpusları adına teşekkürlerimizi ve şükranlarımızı sunuyorum. Ancak bu coşkunun bir yan etkisi de hapisteki tüm Kara ve Jandarma Subaylarının şaka yollu sordukları; “acaba bizi de bu saatten sonra Bahriyeli yaparlar mı?” sorusu oldu.

Biliyorum uzun elektronik postalar çok rağbet görmüyor/okunmuyor ve bu konular da belki size çok uzak. Ancak şunu unutmayın; bir yangın size ne kadar uzak görünürse görünsün hiçbir şey yapmadıkça gelip muhakkak sizi bulacaktır. Birşeyler yapmak niyetinde iseniz, az da tanısanız bir gününüzü ayırıp Hasdal’da birini ziyaret edin ya da ona mektup yazın. Hiç tanımadığınız birini ne kadar mutlu edeceğinizi ve ona dayanma azmi vereceğinizi tahmin edemezsiniz.

Tutuklandığımda çok üzülmedim; yaklaşık bir yıldır göremediğim SAT kardeşlerimi görecektim. Tahliye edildiğimde çok sevinmedim, içeride kardeşlerim, arkadaşlarım, Komutanlarım kaldı. Bir gün üzerimizdeki tüm bu uğursuzluk kalktığında, bize bu oyunları oynayanlar bulunduğunda, bu oyunlara bilerek ve isteyerek alet olanlar adaletle yargılandığında, tüm sevenlerimizle dışarıda buluştuğumuzda, sevincimiz tam olacak. Günlük koşuşturma içinde bazen çok bunalırsanız, çok zor şartlar altında, iftiraya uğramış bir grup denizcinin, disiplinlerinden hiç taviz vermeden yaşamaya çalıştıklarını, her yemeğin sonunda “Allah devletimize milletimize zeval vermesin, hiç bir faydamız olmadığı halde bugün de karnımız doyurdu.” diye dua ederek sofradan kalktıklarını unutmayın. Ve unutmayın; zenginlik, bindiğiniz arabanın markası, oturduğunuz evin semti, metrekaresi, aldığınız maaştaki sıfır sayısı, ünvanınızdaki kalabalık değil; çocuğunuz uyurken odasına gidip üstünü örtebilmek, eşinizle karşılıklı kahve içip sohbet edebilmek, ince belli cam bardakta çay içebilmek, plastik değil metal çatal bıçakla yemek yiyebilmek, havuç rendeleyebilmek, tuvalette gazete okuyarak ve istediğiniz kadar ses çıkararak ihtiyacınızı giderebilmek, uzağa bakabilmek, çıplak ayak yağmurda toprağa basabilmek ve istediğinizde yalnız kalabilmektir. Hayatın kıymetini özgürken bilin, hapiste olmak dünyadan habersiz şarkı söyleyen kuşların sesini duymanıza engel değildir, her duyduğunuza inanmayın, gerçekleri ortaya çıkana kadar araştırın, şikayet etmeyin, sevdikleriniz yanınızdayken onlara zaman ayırın, asla ümidinizi kaybetmeyin, en zor şartlarda bile peşinizi bırakmayacak, sizden ümidini kesmeyecek, savaşçı ve sizi gerçekten seven bir eş (sağol sevgili karım) ve iyi bir avukat bulun, son olarak da imkanınız varsa Bahriyeye katılın. Hayatınızda yaşayamayacağınız her türlü duyguyu size yaşatacağını garanti ediyorum; gurur, aidiyet, vazgeçmeme, dayanıklılık, sevgi, saygı, ihanet, sırtından bıçaklama, komplo, iftira, ama yine sonunda sevgi, sevgi, sonsuz bir vatan, millet, deniz aşkı.

Allah zalimleri sevmez. İftira atan, komplo kuran, yalan söyleyen, ne bu dünyada ne ahirette hayretmez. Bir gün tüm gerçekler ortaya çıktığında kazanan yine Türkiye, ülkemiz, insanımız, Bahriyemiz olacak. O güne kadar inanmaktan ve bu inancı yaymaktan vazgeçmeyin.

Hepinize en derin sevgi ve saygılarımı sunarken, kısa süren ve umarım tekrarlanmayacak mahpusluğum sırasında ailemi sesiyle dahi olsa yalnız bırakmayan, beni oralarda unutmayan, iki gündür telefonlarımızı susturmayan, tüm sınıf arkadaşlarıma, silah arkadaşlarıma, sevenlerime, teşekkür ediyor, halen hapiste olan büyüklerimizden ve kardeşlerimizden ilginizi eksiltmeyin diyorum. Yokluğum sırasında ailesinde kayıpları olan tüm arkadaşlarıma da baş sağlığı diliyorum.

Ali TÜRKŞEN, Dz.Kur.Kd.Alb. , Kısa bir süre HASDAL Ceza ve Tutukevi B-2 koğuşu mahpuslarından

HAPİSTEN İNCİLER

* (Dış havalandırma sırasında uzaktaki ağaç dallarına uzun uzun bakarken) “Eren nereye bakıyorsun öyle hayır olsun?” “Uzağa bakıyorum efendim, uzun süre yakına bakmak gözde hasara sebep oluyor, olabildiğince gözüme antrenman yaptırmaya çalışıyorum”.

* (Sürekli yatan Halil ÖZSARAÇ’a tarafımdan sorulmuştur.) “Halil sürekli yatıyorsun sen yahu” El-cevap “Efenim, hapis yatılır, oturulmaz, siz de yatın bol bol.”

* (Kantinden çikolata yerine gofret gelince benim tarafımdan söylenmiştir.) “Ya Beyler ben çikolata ısmarladım, gofret gelmiş.” El-cevap “Efenim burada marka belitmezseniz ne geleceğini asla bilemezsiniz, çikolata istiyorsanız askere, kare şeklinde, beyaz, üzerinde fıstık resimleri olan, DAMAK çikolata istiyorum demeniz lazım, yoksa bir hafta beklersiniz.”

* “Beyler karnım kazındı. Havuç dilimlerine bir baş soğan doğrayıp, limon, nar ekşisi, zeytinyağı karıştıracağım, isteyen var mı?”

* “Ercan KİREÇTEPE’nin yine 10.000 metre günü galiba, kaçıncı turda şu anda?” “Sonuna geldi sanırım, 170. tur” (60 metre X 170 = yaklaşık 10.000 metre)

* “Beyler sayım düzeni herkes salonda toplansın” “Beni saymayın ben yakında çıkacağım zaten” (Bayrampaşa, Ben fazla kalmayacağım filminden)

* Karacı bir büyüğümüz; “Yahu ben bu savcılara anlatamadım derdimi, nehir geçiş düzeni ile darbenin ne alakası var?” Beşinci günün sonunda hala nehir geçiş düzenini anlatamamaktan şikayet eden büyüğümüze dayanamayıp verilen cevap; “Efenim geçin artık şu nehri, hapse gireli neredeyse 1 hafta oluyor.”

* 11 aydır tutuklu olan Ercan KİREÇTEPE’den son dakika bombası; “Efenim siz şimdi Allah bilir dışarıdaki insanlara “hapis yattım” dersiniz.”

Hurşit Tolon delil yetersizliğinden serbest...

2010-03-30T05:03:00.000-07:00

Ergenekon soruşturması kapsamında 7 aydır tutuklu bulunan emekli Orgeneral Hurşit Tolon tahliye edildi. Tolon’un delil yetersizliği nedeniyle tahliye edildiği belirtildi.

Sağlık sorunları nedeniyle Haydarpaşa GATA’da tedavi altına alınan Hurşit Tolon’un avukatları, tutuklamaya neden olan belgenin gizli olmadığını, uzun süredir internet ortamında yayınlandığını öne sürerek tahliye talebinde bulundular. Mahkeme, bu bilgiyi Milli İstihbarat Teşkilatı’na (MİT) sordu. MİT tarafından gönderilen cevapta, belgenin 2001 yılından beri bazı internet sitelerinde yayınlandığı bildirildi. MİT, belgenin yer aldığı sitelerin internet adreslerini de mahkemeye gönderdi. Mahkeme heyeti, çeşitli basın kuruluşlarınca da haber yapılan bu belgenin fotokopisinin Hurşit Tolon’da bulunmasının tek başına delil niteliği taşımayacağına hükmetti. Mahkeme, ayrıca telefon görüşmelerinin de örgütle bağını gösterecek unsur içermediği, örgütün gerçekleştirdiği iddia edilen eylemlerle Tolon arasında bir bağ kurulamadığına dikkat çekti.

Heyet, “kuvvetli suç şüphesinin ortadan kalkması” nedeniyle tahliye kararı verdi. Emekli Orgeneral Hurşit Tolon hakkında çıkış yasağı konuldu. Halen GATA’da bulunan Tolon’un ne zaman evine gideceğine ise doktorları karar verecek.

Tolon’un serbest bırakılmasıyla Ergenekon soruşturması kapsamında Levent Ersöz ve Veli Küçük dışında tutuklu general kalmadı.

AVUKATI: TAHLİYE SAĞLIKTAN DEĞİL

Hurşit Tolon’un avukatı İlkay Sezer, tahliye kararının esasa ilişkin hukuki gerekçelerle verildiğini belirterek, “Tahliye sebebi, sağlık sebebine dayalı değildir” dedi. Tolon’un tedavi altında bulunduğu GATA Haydarpaşa Hastanesi önünde gazetecilere açıklama yapan Sezer, şöyle konuştu:

“İstanbul 13. Ağır Ceza Mahkemesi tarafından görülmekte olan davanın dosyasına sunulan bilgi, resmi belge ve deliller ile ortaya çıkarılan gerçekler karşısında, İstanbul Nöbetçi Ağır Ceza Mahkemesince 6 Şubat 2009 tarihinde müvekkilimiz emekli Orgeneral Hurşit Tolon hakkında suç şüphesinin ortadan kalktığı, kaçma ve delilleri karartma şüphesi bulunmadığı gerekçesiyle esasa müteallik (ilişkin) hukuki gerekçelerle tahliye kararı verilmiştir. Tahliye sebebi, sağlık sebebine dayalı değildir.”

TOLON’U DEVRE ARKADAŞLARI ZİYARET ETTİ

Bu arada, emekli Orgeneral Hurşit Tolon’un devre arkadaşları olduklarını belirten Çetin Güçerdem ve Nami Ay, Tolon’u ziyaret etti.

Tolon’un sağlık durumunun ve moralinin iyi olduğunu dile getiren Güçerdem, “Tolon Paşa’yı biraz zayıflamış gördük ama bu tür şeyler kolay değil. Tolon Paşa, tahliye kararını dün saat 22.30-23.00 sıralarında öğrendiğini anlattı” dedi.

KAYNAK:
http://arsiv.ntvmsnbc.com/news/474684.asp

Darbe Tefçisi Ilıcak'ın 12 Eylül Öncesi Yazılarından Seçmeler

2010-03-02T06:14:00.000-08:00

Polis akademisinde "özgürlük ve demokrasi" açılımı yapan bir ülkenin demokrat kadrolarının 60 , 70 ve 80 darbelerinin şakşakçısı Altanlar ve Ilıcak'larla doldurulmasına şaşmamak lazım.

Nazlı Ilıcak; 29-30 Ocak gecesi Habertürk'te yayınlanan Yiğit Bulut'un sunduğu programda yine seyircileri salak yerine koyarak, utanmadan demokrat rolüne soyundu.

Kendisine 12 Eylül sonrası yazdığı övgü yazıları hatırlatılması üzerine de, "bunla ilgili cevabımı yarınki yazımda açıklıyorum" diyerek, bu yazıların darbe sonrası ortamda bir bakıma dengeyi bulmak adına zorunlu yazılar olduğunu savundu.

Halbuki Ilıcak'ın darbe tefçisi tavrı 12 Eylül sonrasında ortaya çıkan bir zorunluluk değildir. Ilıcak; 12 Eylül darbesine giden süreçte darbeyi meşrulaştıran zemini hazırlayan yazılara imza atmıştır. Nazlı Ilıcak; Kenan Evren'in habercisidir.

Aşağıda size; 12 Eylül darbesi öncesinde Ilıcak'ın kaleme aldığı ve darbeleri, Türk Ceza Kanununda kişisel özgürlükler aleyhine yapılması gereken değişiklikleri, valilerin dernek kapatma hakkını, "Kürtlere özgürlük" verilsin diyen milletvekillerine karşı tedbir alınmasını, ordunun İç Hizmet Kanunu 35. maddesinin gerekliliğini, yıpratılacaksa ordunun değil sivil iktidarın yıpratılması gerektiğini ve hatta Perinçek'i savunduğu yazıları sunuyoruz.

Şaka değil, gerçek. Şaka olan; 12 Eylül darbesinin zeminin hazırlanmasında kalemi ile bizzat rol alan bu tefçinin "demokrat" olarak ciddiye alınması ve milleti salak yerine koymasına izin verilmesidir.

Ecevit iktidarında sıkıyönetim uygulamasına karşı çıkanları eleştiriyor:

Halbuki DİSK ve bazı demokratik(!) kuruluşlar isyan bayrağını açtı bile. Tedbirler paketine karşı "demokratik platform" oluşturuldu. Şimdi de sıkıyönetim aleyhine direniş hazırlanıyor.

Silah nezaretinde duvarlardan silinen yazıların yerine, sıkıyönetim komutanlarına kafa tutarcasına bir gün geçmeden yenileri yazılmış : Tek yol devrim

Ecevit; "sıkıyönetime rağmen demokrasi çerçevesinde kalınacaktır" şeklinde konuşmuş.

Ama demokrasinin suistimali önlenecektir. Komunizm kanunlarımıza ve Anayasamıza göre suçtur. Dernekler amaçları dışına çıkamaz, siyasi faaliyette bulunamazlar, işçi sendikaları siyasi grev yapamazlar. Genel grev, DGM'lerdeki gibi "genel yas" ilanı yasaktır. TÖB-DER ; Eğitim Kurultayı toplayıp, "herkese kendi dilinde eğitim" kararı alamaz. 1 Mayıs'ta meydanlarda , Marx'ın , Lenin'in resimleri taşınamaz. İGD toplantılarında yaşasın Sovyetler Birliği diğe bağrılamaz.

Nitekim, komutanlar bir bir, bu yönde bazı kararlar almaktadır.

(Sıkıyönetim Kime Karşı ; 3 Ocak 1979)

EMASYA'ya karşı çıkan Ilıcak; darbelerin "yasal" zeminini oluşturan İç Hizmet Kanunu 35. Maddesinin işletilmemesinden şikayetçi

1978'de bin kişi ölmüş, mezhep ve ırk çatışmaları Türkiye'nin bölünmez bütünlüğünü tehdit eder boyutlara erişmiştir. Ecevit çapında bir Başbakanın gemiyi selamete çıkaramayacağı ise iyice anlaşılmıştır. Buna rağmen İç Hizmet Kanunu'nun 35. maddesindeki "Cumhuriyeti korumak ve kollamak" hükmü işletilmemektedir.

(Demokrasi Yolunda...; 16 Ocak 1979)

12 Mart darbesinin faydalarından sözedip, Ecevit hükümetini süngü ile korkutuyor

12 Mart ülkenin ihtiyaç duyduğu bir çok yasal düzenlemeyi getirmiştir. Ama koalisyonlar ve Anayasa'nın güçsüz bıraktığı iktidarlar, mevcut kanunları maalesef uygulayamıyor. Şimdi Muhsin Batur, bir başka noktaya parmak basıyor : "Devlet ve icrayı kuvvetlendirecek bir Anayasa değişikliği gereklidir" diyor.

Aklın gösterdiği bu yolun bulunması için, yeni bir müdahaleye lüzum kalmamasını dileriz. Siyasi partiler, bir kere de , süngü ile dürtülmeden gerçeği görebilsinler.

(Süngü ve Demokrasi ; 12 Mayıs 1979 )

TÜSİAD'ın Ecevit hükümetine verdiği sivil muhtırayı ve askerlerden aldığı meşruiyeti savunuyor

TÜSİAD'ın bildirisi kanunlara ve kuruluş amacına uygundur. Üstelik Sıkıyönetim Komutanlığı'ndan izin de alınmıştır. Buna rağmen, "bana dokunmayan yılan bin yaşasın" diye düşünen, açılan bu siyasi polemiğin menfaatlerini bozabileceği endişesini taşıyan bazı "işini bilir işadamları"nın ani bir çekingenlik ve pişmanlık içine düşmeleri ihtimali mevcuttur.

(TUSİAD ; 16 Mayıs 1979)

Bugün; 163. maddeyi geri mi getirmek istiyorsunuz diyerek özgürlükçü kesilen Ilıcak'ın; TCK'nın sivil özgürlükleri kısıtlayacak şekilde değiştirilmesini savunduğu onlarca yazısından bir parça. "Darbe karşıtı" Ilıcak'ın askeri vesayeti meşrulaştırdığı cümlelere dikkat

O zaman memleket şartlarına uygun yeni kanunlar hazırlayalım. Bakın Fransa'da bir anarşik topluluğun içinde bulunan kişiler, polisin şahitliğine dayanarak, suçüstü mahkemelerinde yargılanıyor ve hapse atılıyorlar. 23 Mart'ta otonomistler adı altında , Paris sokaklarında dehşet saçanlar, vitrinleri kırıp yağma edenlerin bir bölümü, 1 ila 2 yıl arasında değişen cezalara, iki ay gibi kısa bir sürede çarptırıldılar.

Ecevit hükümeti hala şiddet eylemleri ile ilgili bazı yasal tedbirleri parlamentodan geçiremedi.

Her türlü fikir temsil edilsin diye batıyı örnek gösterenlere , demokrasinin kalelerinden biri olan Fransa'daki kanunları hatırlatırız. Devlet ancak kendisini koruyan tedbirleri aldıktan sonra , hürriyetin sınırlarını genişletebilir. Af rüzgarlarının anarşistleri sokağa döktüğü , kanunların, eylemlcilerin yakaasına süratle yapışılmasını engellediği, Danıştay ile icra arasındaki rekabetin, yönetimi zaafa uğrattığı bir ülkede, elbette sivil idare her zaman askerden yardım istemek zorunda kalacaktır.

Bir, iki, üç...Ama bir gün gelir ordu, madem tek başına beceremiyorsun, şöyle çekil kenara çekil de gölge etme deyiverir..

(Anarşi, Sıkıyönetim, Hükümet ; 17 Haziran 1979)

"Özgürlükçü" Ilıcak; Türk Ceza Kanunu'ndan 141 ve 142'nin kaldırılmasına karşı çıkıyor

23 Mayıs'ta , İstanbul Sıkıyönetim Savcısı, Türk Ceza Kanunu'nun 142. maddesinin 1 ve 3. bentlerinin Anayasa'ya aykırı olduğunu ileri sürmüş, mahkeme heyeti de iddiayı ciddi bularak, dosyayı Anayasa mahkemesi'ne sevketmişti.

...

141. ve 142. maddeleri, faşist olarak nitelendirenler, bu hükümlerin Atatürk devrinde Türk Ceza Yasası'na girdiğini unutuyorlar mı?

(141-142 ; 29 Haziran 1979)

Açılım" taraftarı Ilıcak geç sıkıyönetim ilanından ve "Kürtlere özgürlük"ten rahatsız

Hükümetin, hadiselerin üzerine bütün gücüyle yürümediği şüphesi yaygındır. Vatandaş , kendi kendine sorar durur :

- Neden Diyarbakır, Tunceli, Adıyaman, Hakkari, Mardin, Siirt gibi bazı doğu illerinde gecikilerek sıkıyönetim ilan edilmiştir?

- Neden ancak 26 Nisan'da sıkıyönetim kapsamı içine bölücülük girmiştir?

- Neden 22 Aralık 1977'de Cumhuriyet Senatosu'nda , "Kürtlere özgürlük verilsin" diyen bir Niyazi Ünsal'a karşı Halk Partisi tedbir almamıştır.

- Neden bölücülük propagandası suç sayılmasın, Türk Ceza Kanunu'nun 142. maddesinin 3. fıkrası iptal edilsin diye Anayasa Mahkemesi'ne müracaat eden İstanbul Sıkıyönetim Mahkemesi üyeleri hala görevlerinde kalmaktadır?

(Org. Evren'in Demeci ; 28 Ağustos 1979)

Bugün "düşünce özgürlüğü" pazarlayan Ilıcak, "zehirli fikirler" olabileceğini savunuyor

Şiddet olaylarının emekleme döneminde , hareketlere masum bir görünüm kazandırmaya çalışanların mesuliyeti büyüktür. Terörizm kupkuru bir çölde birdenbire fışkıran bir kaynağa değil, itinayla bakıp büyütülen bir bitkiye benzer. Fidan ancak müsait bir toprak bulursa serpilebilir. 1968'lerde geniş müsamaha, genç dimağlara aşılanan fikirler, bugünkü terörizm kaynağını teşkil ediyor.

Kimine göre ; "düşüncenin zararlısı, faydalısı olmaz, sadece doğrusu yanlışı vardır"

Türkiye'nin bütünlüğü tehlikedeyken, Cumhurbaşkanından Genelkurmay Başkanı'na kadar herkes İran'daki gelişmeleri endişeyle takip ederken biri çıkıp da, "Etnik-metnik" başlıklı bir makalede, "ülkemizde Kürtlere iş vermiyorlar" yazarsa, o fikri zararlı o şahsı da en büyük kışkırtıcı ilan etmemek mümkün mü?

...

Bir; Cumhurbaşkanı ve Genelkurmay Başkanı'nın kararlı vaziyet alışlarına bakın, bir de safa sarhoşu kalemlerin akıttığı zehirlere

(Zehirli Fikirler ; 5 Eylül 1979)

"Hoyratça" çözümleri savunmaya başlayan bir Ilıcak...bu hoyratça çözüm ne olsa gerek?

Ecevit; Demirel'i bunalım istemekle suçluyor. Halbuki Türkiye zaten sürekli bir bunalım içinde. Hükümet buhranının mevcut duruma ilavesi, umursamazlığı, uyuşukluğu giderdiği ölçüde faydalıdır. Acı veren, fakat öldürmeyen bir yarayı tedavi etmek için gayret sarfetmeyenler, öldürücü darbe karşısında mutlaka harekete geçeceklerdir.

Buhran büyüyüp yara derinleştikçe, gözler açılacaktır. Bozulan bir çiçeği bazen hoyratça diğer bir saksıya nakletmek, onu canlandırır, çünkü işe yaramayan kökler kopar, sağlamları kalır ve topraktan suyu daha rahat emebilirler.

(Demokrasi Pınarı ; 20 Eylül 1979)

Bugün Perinçek'in hapsine dair tek laf etmeyen Ilıcak Perinçek'in hapsini eleştiriyor. NATO için en yakın tehdit Sovyetler ve Perinçek, Sovyet'lere karşı Çin kampında olduğu için olmasın...

Perinçek'in Mamak cezaevine gönderilmesinden sonra, solcu gazetelerde boşuna bir tepki, "güleryüzlü sıkıyönetime" karşı küçük bir sitem aradık. 1 Mayıs'ı takip eden günlerde, Behice Boran veya Baştürk'ün tutuklanmasını eleştiren kalemler nerede şimdi?

Efendim; Perinçek Çin yanlısı olduğu için varsın cezasını çeksin. Ama Sovyet aleyhtarlığının (anti-Sovyetizmin) bilimsel sosyalizme ters düştüğünü her fırsatta tekrarlayan bir Behice Boran'ın , bu gayrimilli yazarlar, elbette üzerine titreyeceklerdir. Onlar, muhalifler ezilecek, "Demokratik devrim" gerçekleşecekse, "Ara rejim bir an evvel gelsin yerleşsin" isterler

(Sıkıyönetim ; 6 Ekim 1979)

"Darbe karşıtı" Ilıcak ; 12 Mart'ı bakın nasıl pazarlıyor

Anarşinin, siyasi tartışmaların, her gün tekrarlanan darbe söylentilerinin yanısıra , Demirel ailesi hakkındaki yolsuzluk iddiaları da iktidarı yıpratmaktadır.

Bir müdahalenin objektif şartları hazırdır...Silahlı kuvvetler içinde iki eğilim çarpışmış, 12 Mart'ta yüksek rütbeli komutanlar "Devrimci" kanadı ezerek, Demirel idaresine son vermişlerdir.

Her iki seferde de ordu, hükümeti bunalımı değil, devlet bunalımı varken müdahale etmiştir. 1974'te Ecevit başbakanlığı bırakınca , Türkiye belki de tarihinin en uzun hükümet bunalımını yaşadı. Ama bir ara rejim gelmedi.

(Devlet Buhranı ve Ara Rejim ; 11 Ekim 1979)

"Düşünce özgürlükçüsü" Ilıcak bakın nasıl neler diyor...o zaman "Açılım" yalakalığı moda değil...

Türkiye'nin şartları başkadır. Herşeyden önce, yukarıdaki örneklerin aksine, Türk ordusu 1071'de Anadolu topraklarına girerken, orada yaşayan bir halkı sömürgeleştirmemiştir. Anadolu'nun her karışı atalarımızın kanıyla yoğrulmuştur.

Batının ileri ülkeleri, güçlerini birleştirerek daha kuvvetli olabilmek için Büyük Avrupa'ya doğru yönelirken, Türkiye'yi halklara bölmek istemek, bu yolda propaganda yapmak, memleketi kana bular, Türk milletini zaafa uğratır.

Düşünce özgürlüğü sonsuz değildir. Memleket menfaatleri ile sınırlıdır.

Denize baştan aşağı dalalım derken, boğulma ihtimalini gözden kaçırmayalım.

(Bölücülüğe Ecevit'ten Gelen Tepki ; 13 Ekim 1979)

Ilıcak'ın siyatsi vesayetten yana değil askeri vesayetten yana olduğu günler

Kırmızı ışık, bütün kuvveti ve kudretiyle terörizm noktasında yanmalı, darbeler, devletin kişiliğine karşı suç işleyenlerin, silah kullanıp can ve mal güvenliğini tehdit edenlerin sırtına, bütün şiddeti ile inmeli.

Bırakalım ikinci sınıf meselelerle hükümet uğraşsın, halkta antipati doğacaksa , o üzerine çeksin. Yıpranacaksa, ordu değil, siyasi iktidar yıprasın. Zira iktidarların alternatifi her zaman bulunur ama Silahlı Kuvvetlerimiz tek ve alternatifsizdir.

(Silahlı Kuvvetlerin Kırmızı Işığı, 8 Aralık 1979)

O zamanlar moda suç kavramını genişletmek, Ilıcak'ta modayı yakından takip ediyor. Bugün ordu niye iç tehditle uğraşıyor diyen Ilıcak, MİT'in sadece dış tehdide yöneltilmeye çalışılmasına şikayetçi

Devlet gücünün ardında, dimdik kararlı bir cephe oluşuyor. Gaflet gün geçtikçe dağılıyor. O büyük gaflet değil miydi ki, Milli İstihbarat Teşkilatımıza kontrgerilla damgasını vurarak tesirsiz hale getiren, onu sadece dış tehlikelere yöneltmek isteyen. İşte bu gaflet uykusu sırasında , Türkiye yeraltından işgal edilmiştir. Olayların üzerine, eylem vuku bulmadan gidebilmek için, geniş ve müessir bir istihbarat gereklidir. Bataklık ancak MİT'in faal ve cesur çalışmaları sayesinde kurtulabilir. Aksi takdirde sadece sivrisineklere fitil sıkmakla bir ömür tükenecektir.

Alınacak bir başka önemli tedbir , toplu suç kavramını geliştirmek olmalıdır. Suç işleyen bir topluluk içinde bulunanlar, derhal mahkemelere sevkedilmeli ve cezalandırılmalı.

...

Tütengil'in cenazesinde tutuklanan gençler , ne olacak? Yeniden suç işlemeleri , huzur kaçırmaları için hemen salı mı verilecekler?

...

Ama alarm zilleri çalarken, hadiselere sadece sosyal açıdan el atmak, eylemleri "insanca yaklaşımlarla" durdurmaya çalışmak, bize vakit kaybettirir.

(Türkiye Yeraltından İşgal Edilmiştir ; 11 Aralık 1979)

Derneklere karşı valiler....Sizce sivil toplumcu Ilıcak hangisinden yana....

Ancak; Anayasa ve kanunlar çerçevesinde kalındığı takdirde, demokratik haklara saygı gösterilir.

"Irkçı, şoven, asimilasyoncu eğitime son verilsin ve halklara kendi dilinde eğitim yapılsın" fikrini müdafaa eden TÖB-DER yasa dışıdır.

Siyasetle uğraşan eyleme katılan bütün öğrenci dernekleri yasa dışıdır.

Buna mukabil, valinin lüzum gördüğü dernekleri faaliyetten alıkoyması kanunidir. Bölücülük ve komünizm propagandası yapanları yargılamak kanunidir. Devlet Güvenlik Mahkemelerini kurmak tamamen kanunidir; üstelik Anayasa'nın 136. maddesinin gereğidir.

(CHP Dışındaki Sol; 13 Aralık 1979)

Kaynak: www.acikistihbarat.com

Dostlarıma Açık Mektup...

2010-03-01T14:45:00.000-08:00

Dün gece saat 2 sularında televizyonda izlediğim bi haber kanalındaki görüntü ve haberin içeriği ile sarsıldım.

“acıkistihbarat.com adlı internet sitesinin sahibi ve Tümgeneral Ali İhsan Gürcihan’ın oğlu Behiç Gürcihan, “Ergenekon” soruşturması kapsamında göz altına alındı!”

Peki kimdir bu Ali İhsan Gürcihan ve oğlu Behiç Gürcihan?

Ali İhsan Gürcihan, benim Edirne’de okuduğum dönemde İl Garnizon Komutanı’ydı. Genelkurmay İstihbarat Daire Başkanlığı yapmış, 37 yıllık başarılı bir asker, NATO Savunma Kolejini bitirmiş, emeklilik sonrasında geçmiş deneyimlerini ve birikimini eğitim ortamında paylaşmaya karar verip, hala bir şirket bünyesinde Genel Müdür olarak Sınav Dershanelerinde yöneticilik yapmakta, Trakya Üniversitesi Fen Edebiyat Fakültesi Tarih Bölümünde 20. Yüzyıl ve Türk Tarihi araştırmalarında Metot derslerini vererek öğrencilerine faydalı olmaya çalışıyor… Bu bilinen kısa özgeçmişi…

Kendisine sormuştum; “-Paşam sizin mevkiinizde olan biri neden bir dershanede yöneticilik yapmaya karar verdi? Çünkü bildiğim kadarıyla genel olarak, özellikle savunma sanayi ile ilgili şirketlerin yönetim kurullarında sadece ismen var olup büyük paralar kazanılabiliyor.” Verdiği cevap; yeni mezun olup artık para kazanmaya başlayıp iş arama süreci içinde herc-ü merc olan bana tokat gibiydi. Gerçi ilk şaşırmışlığım değildi bu… “–Savunma sanayii ile ilgili bir yerde yönetimde yer alabilir veya çalışabilirdim Alper, ama her ne kadar yıllarca askerlik yapıp, silah tutmayı, silah kullanmayı ve savaşmayı öğrettiysem de özel de savaşı ve silahı asla tasvip etmedim. Silahı meslek hayatımda ülkemizin bekası, gönenci ve barışın tesisi yolunda savunma (nefs-i müdafaa) ve caydırıcı bir yaptırım unsuru olarak değerlendirdim. Cehaletle savaşmayı diğer bütün savaşlardan üstün gördüm.”

Atatürk’e sormuşlar cumhurbaşkanı olmasaydınız ne olurdunuz diye: “-Milli Eğitim Bakanı olurdum” demiş. Kimse şaşırmasın TSK niye en güvenilir kurum diye… Kaç eğitim kurumu var ki, Atatürk’ü dogmalardan arındırıp içselleştirerek, onu bir yaşam felsefesi, bir doktrin kabul edip, öğrencisini böyle terbiye eden…

Kabul edelim, biz gençler ve asıl bizden sonraki nesiller, KAYIPTIR!

Geçtiğimiz Milli Eğitim Şurası’nı ve istifaları hatırlayın o unutkan tarih hafızamızı zorlayarak. Yakında ders kitaplarından kalkacak o Kocatepe’ye çıkan Kalpaklı Adam, artık 10 Kasımlar da sap gibi de dikilmeyeceğiz belki… Uyuştuk, uyu(tul)maya da devam edeceğiz… AB-D morfini yüzünden silkinemeyeceğiz. Kaçımızın umurunda ki türbanmış, bölücülükmüş, enflasyonmuş, AB’ymiş, Irakmış… varsa yoksa hadi eller havaya, kop kop… nerde parti var, kim kiminle, o ne giymiş, bu ne almış, haaa denk gelirse arada açar izlerim 32. gün olur biter, ama Beyaz’ın tükürükleriyle süslediği espriler, Acun’un kutusu, Popstar Alaturka’da Bülent Ersoy tadından yenmez. Enflasyon dendiğinde, doğruyu söyleyin, aklımızda ilk beliren o gazete köşelerindeki yeşil sevimli çizgi kahraman değil mi? Çoğumuzun bir siyasi görüşü bile yok! Sorarsak herkes Atatürkçü… hepimiz milliyetçi, ama hepimiz Hrant… Ulusal Egemenlik bayram sebebidir ülkemde, ulusalcılık suç! Milliyetçilik ona keza… Çünkü benim ne anayasamda ne devrim kanunlarımda yeri yok değil mi! Devrim yazdım sanırım yukarı, şimdi ben darbeci miyim, solcu mu? Türkçülük desem, içeri atarlar sen bölücü müsün diye, tabi Avrupa Birliği dururken Türk Birliği’ni istemek de abesle iştigal… Ne Mutlu Türküm Diyene, Tük olana değil! TC vatandaşlığı var üst kimliğimiz, “Türk, Öğün, Çalış, Güven” in başına yarın ne gelecek bilmiyorum. Namık Kemal ki Atatürk kendisi için “fikir babam” der, bugün yaşasa yaka paça içeri… Hem Türk, hem jön… Sosyal Adalet, Soysal Güvenlik bi de ne vardı, Sosyal Bilgiler… pardon o ilkokul müfredatımızdı. Bu kadar “sosyal” aynı cümle içinde kullanılmaz ki, kominist miyim neyim… Küreselleşme, serbest piyasa ekonomisi dediğin adamı liboş yapar, insan içine çıkamazsın… Sağcı desen, bir bakmışsın faşist olmuşun, haberin yok… Demokrasi dediğin bi yerden bir yere gidip sonra geri gitmek için ineceğimiz, son istasyonu bizim bilmediğimiz bir tren… Laiklik; tanımlanamayan cisim; (U)ndefined (F)lying (O)bject, UFO deyin kısaca, kim görmüş, nerde görmüş bilmiyoruz… Üniter devlet de çok demode, dünyada esamesi mi kaldı, farklılıklar bizim zenginliğimiz ne de olsa… Hukukun üstünlüğü, yargı bağımsızlığı denen şey, juridocrasi değil… İnsan Hakları dediğin; Türban hariç, hep kaybettiğimiz ve istediğini yaptıramayınca zırlayarak gidilen Avrupa’da bir Mahkemenin adı galiba… Nerden geliyorsun sorusuna “Cuma Namazından” değil, cenazeden geliyorum de ki, şeriatçı sanmasınlar, “başın sağolsun kimdi” deseler, “babamın bi arkadaşı” de geç… Mehmet Akif Ersoy ki; “tek dişi kalmış canavar” derken Hugo’dan bahsetmiyordu; bu millete İstiklal Marşı yazmış, 12 Mart sade bir darbenin değil, İstiklal Marşı’nın kabul yıldönümü Arkadaş! Artık o gün yapılan törenler çok ince bir çizgi de gidip geliyor, Osmanlı mı, saltanatçı mı, dinci mi, milliyetçi mi, Türkçü mü, ne dersiniz bilmiyorum, O’na sorarsanız Asım’ın nesli, bana sorarsanız bizim nesilden… Tören demişken; Menemen’de başı gericiler tarafından kesilen Teğmen Kubilay’la; Sarıkamış’ta ki 90.000 şehidimizi Enver Paşa nezdinde anmayı aynı gün yaparız ki, kim laik kim şeriatçı ortaya çıksın… O tarih yaklaştı mı bütün devlet ricalini bi telaştır alır… Enver Paşa demişken, kendisine az değiniyor oluşum, zat-ı muhteremi tanımlayacak sıfatlar karşısında kelime dağarcığımın kifayetsiz kalmasındandır. Hadi bırakın her şeyi, Çanakkale’ye gidin bir 18 Mart günü, mahşer yeri… mangal yakanlar, ip atlayanlar, top oynayanlar… Seneye Efes sponsor olmalı törenlere, zira her taraf bira kutusu… Öte yanda ellerinde dini kitaplarla işportacılar, sakallısı çarşaflısı dilencisi, tam bir panayır… Konuşulanlara kulak kabartın; dersiniz ne çok evliyamız varmış bizim de kazanmışız bu savaşı, Allah muhafaza gökten inip gelmeseler halimiz harab… İnsanın sorası geliyor Viyana kapılarına dayandığımızda nerdeydi bizim bu evliyalar, Sarıkamışta, Balkan Savaşında, Kudüs’te nerdeydiler… Bir de 19 Martta gidin Gelibolu’ya, in-cin çiftleşiyor… Facebook’ta grup açtım “Çanakkale Geçilmez” diye, 400 kişi üyesi var, yahu bu millet nasıl buluyor bu 1 milyon kişiyi aklım ermiyor, hepsi analarından PR cı doğmuş sanki… Uzatmayayım…

Aynı gece Fatih Altaylı’yı izliyorum… 4 konuğu var, 2 si türbanlı, 2 si laik kızlar… Türbanlı kızlardan biri diyor ki, Humeyni’yi çok seviyorum, öbür türbanlıya soru yöneltiyor Altaylı, “-Peki sen Atatürk’ü seviyor musun?” El-cevap: “Başıma bir hal gelmeyecekse bu soruya cevap verdiğim için, SEVMİYORUM! Ama bişi gelirse başıma Fatih Bey sizden bilirim” Öbür iki laik diye orda oturan kızların bu cevaba sessiz ve tepkisiz kalmalarını ise şok geçirmelerine bağlıyorum, “kal gelmiş” olmalı, “oha falan olmalılar” diye düşündüm. Güler misin ağlar mısın… Tabi Cumhuriyetimizin Başsavcısı soruşturma açmış hemen… Be hey Amerikalarda üniversite okumuş bacım, bırak Atatürk’ü, Cumhurbaşkanına Hakaret diye bir bölüm dahi var TCK’da (Madde 158), kaldı ki Atatürk’ten bahsediyorsun, O’nun için ayrıca 5816 sayılı Atatürk Aleyhinde işlenen suçlar diye de ayrı bir kanun var… SAVCILAR İŞİNİ YAPIYOR!

Bu olay karşısında hemen iki husus geldi aklıma… 1932 yılında, yani Atatürk henüz yaşarken, H. C. Armstrong adlı Türk düşmanı bir yazar Atatürk aleyhine “Bozkurt” diye bir kitap yayınlar. Dönemin hükümeti olaya el koyup kitabı yasaklar. Atatürk kitabı getirtir, bir gece sofrada geç vakte kadar tercüme ettirerek okutur. Gerisini Kılıç Ali, yani yaveri anlatıyor: “Armstrong, Atatürk’ün herkesçe malum içkisinden bahsediyor ve bunlara garazkârâne görüşlerini ilave ediyordu. Fakat bunları sayıp dökerken, memleketin herhangi bir felaketi veya memleketini ve milletini ilgilendiren herhangi bir önemli olay meydana geldi mi, onun içkisini de, eğlencesini de bir tarafa bırakıp pençesini olayların üzerine atarak bir arslan gibi kükrediğini de belirtip yazmayı ihmal etmiyordu. Atatürk kitabı sonuna kadar dinledikten sonra; “ bunun ithalini men etmekle hükümet hata etmiş. Adamcağız yaptığımız sefahati eksik yazmış, bu eksiklerini ben tamamlayım da kitaba müsaade edilsin ve memlekette okunsun” diye latife etmişlerdi. Yani kısacası Atatürk sallamamış bizim neslin tabiriyle… kitap hala yayında, bazı yerleri çıkarılmış olarak tabi mahkemece… SAVCILAR İŞİNİ YAPMIŞ!

Atatürk’ü; heykelleri okul bahçelerinde olan, fotoğrafları resmi dairelerin duvarlarını süsleyen, 10 Kasımlarda ağıtlar yakıp andığımız siyasal bir kişilik olmaktan öte, etten kemikten yapılmış, zaafları ve hataları da olabilecek bir insan olduğunu anımsatarak sahte Atatürk sevgisinin yerine, inanılmaz azmi ve tartışılmaz zeka ve cesaretiyle, ülkesini içine düştüğü felaketten kurtarmayı başarmış, askerlik ve dünya siyasetine yeni doktrinler kazandırmış bir deha olarak anlatabilmeyi başardığımız gün o türbanlı kızımızın içinde olduğu aymazlık yerini akılcı bir sevgiye bırakacaktır. “Velev ki” sevmesin, kimin umurunda… Ben de onun “makyajını” sevmemiştim zaten…

İkinci husus; Behiç Abimin de Cumhuriyetimin Başsavcısı tarafından Ergenekon kapsamında sorgulanmasıydı.

Behiç Abi, ülkenin geleceği konusunda kendini daima sorumlu hissetmiş, idealist bir yaklaşımla Türkiye’nin yakın bir gelecekte dünyanın 7. büyük ülkesi olması umuduna ve gayretine katkıda bulunmak üzere yıllar önce 2023 platformunu kurdu. Bu platform da “ülkenin geleceğini; kurşun atarak örgütlenenler değil, beynini son hücresine kadar kullanarak çalışanlar kurtaracaktır” felsefesi ile hareket ederek, arkadaşları ile birlikte sürekli düşünce ve fikir geliştirmeye çalıştı. Bu platform, idealist gençleri düşünce ve çalışma bazında bir araya getiren arkadaş dayanışmasından öte bir şey değildi benim bildiğim kadarıyla. www.acikistihbarat.com adlı siteyi de kendisini de uzun süredir takip ediyorum. Yargı süreci işlediğinden denecek bir şey yok. Adil yargılamayı etkilemek bi kenara benim buna titrim yetmez. Ama ürkmedim dersem yalan olur.

Üniversite yıllarımda ben de klüpler kurdum, üye oldum, derneklere devam ettim hala da ediyorum. Çete üyesi miyim yoksa diye şimdi kendimden şüphe eder oldum. Yarın hepsinden istifa etmeliyim, bir siyasi partiye falan üye olmayı hele aklımdan bile geçirmemeliyim. Yarın öbür gün ola ki bir darbe olursa Zincirbozan’ın bir ziyaretçisi de ben olmak istemem. Yahut mahkemece kapatılan bir partinin yasaklı üyesi…

Behiç Abi; yasal olmayan her türlü faaliyet ile kendi çapında yazarak mücadele eden, Ergenekon - Gladyo karşısında olan ve onu açığa çıkarma gayreti ile bu konuda “GLADYO’ya MEKTUPLAR” adlı kitap bile yazmış biri olarak , şu akibete bakın ki aleyhine tavır aldığı bir yapının üyesi olmakla suçlanarak tutuklanmıştır.

Ona bu nokta da Ulu Önder’in “BURSA NUTKU” nu anımsatmaktan başka bir şey gelmiyor elimden.

Nihayet gece geç de olsa uyuyabilmiştim. Kalktığım da ilk iş olarak Paşamı aradım geçmiş olsun demek için. Babacan, samimi, vakur, zaman zaman üzgün bir tonla konuştu. İlk kez hüzünlü tonuna şahit oldum o sesin. Babaydı…

Üniversite de ödev konumla ilgili olarak randevu talep etmiş ve öyle tanışmıştık kendisiyle. İlginçtir, ödev konum Yerel Yönetimler ve TSK İlişkileri… Darbe döneminde Belediyeler kaldırılmış kimileri birleştirilmiş, sıkıyönetim komutanları idare ediyorlar falan… Üslubu öylesine etkileyiciydi ki, hem darbenin savunulacak bir tarafı yoktu, hem sağ-sol olayları her gün yüzlerce gencin canına mal oluyordu, olayları anlatan kişi ise, yani karşımda oturan kişi, TSK’yı temsil eden, Edirne Garnizon Komutanı bir Tümgeneral’di… Görüşme bittiğinde kapıdan beraber çıkarken yol vermek istediğimde önce bana işaret etti… Alçakgönüllüydü… Makamdan çıktığımızda hazır bekleyen araca işaret ederek şehir merkezine kadar bırakabileceğini söylediğinde az önce ki fikrim perçinlenmişti. Vaktim olduğunu öğrenip beni de denetime götürmesi ve orada yaşadıklarım ise ayrı bir bahis konusu… Sonraki günlerde gerek ödev konumla ilgili araştırmalarımda gerekse Çanakkale Savaşı hakkında üniversitede verdiğim konferansları askeri birliklerde de vermek istememe ilişkin talebime gösterdiği hassasiyet tarif edilemez. Ne olmak istiyorsun diye sorduğunda hala kamu yönetimi okuyan bir öğrenci olarak “Vali olmak istiyorum Paşam” demiştim. Bir sabah telefondaki sesin “Sayın Valim Günaydın! Hala uyuyor musunuz? Gençlerimizin en büyük handikaplarından biri bu geç kalkmak, günü öldürüyorsunuz, erken kalkıp çalışınız, öğlen müsaitseniz orduevinde yemeğe davet etmek istiyorum” dediğinde karşımdaki kişinin bir tümgeneral olduğunu bana kim inandırabilirdi… öylesine babacan ve samimi… Gençliğe ve genç neslin ideallerine değer veriyor, güven duyuyordu… Askerleriyle de, biz gençlerle de gurur duyuyordu… Bu çok belliydi… Halkla bu kadar mı iç içe ve samimi olurdu bir asker, bu doğru muydu… Valisiyle de Belediye Başkanıyla da değişik ortamlarda bir arada bulundum, onlar neden böyle değildi…

Bunları sizinle niye paylaşıyorum…

2 mail vardı bu sabah posta kutumda… Ali İhsan Paşamdan…

SUSKUN KELEPÇE

Ali İhsan GÜRCİHAN

Kelepçe imal eden ya da satan biri, kelepçelerin kimlere takıldığını hiç düşünmüş müdür acaba ?

Onun için önemli olan çok üretmek ve de çok satmaktır. Ne kadar çok üretir, ne kadar çok satarsa işler o kadar güzel ve de iyi gidiyor demektir.

Bunca yaşa, tecrübeye ve kelepçeli çok insan görmeme rağmen, açıkçası ben de insani açıdan çok derin, duyarlı ve uzun düşünmemiştim kelepçeli gördüğüm kişiler hakkında.

Nedeni belli. Çünkü kelepçe deyince çocukluğumuzdan beri ya onu kullanan polis ya da hepimizin bildiği hırsız, katil ve asker kaçağından başka bir suçlu gelmezdi aklıma. Korkardım o insanlarla göz göze gelmekten ve onlara doğru bakmaktan.

Kelepçelenmiş birini görünce, deli dolu etrafa saldırıp cana ve mala zarar verecek ya da kaçacak diye zaptetmek maksadı ile kelepçe taktıklarını düşünür geçer giderdim fazla derin düşüncelere dalmadan.

Oysa ne insanlar varmış o kelepçeler arasında hiç kimseye saldırması ve zarar vermesi mümkün olmayan.

Ne insanlar varmış, ömründe kavga dahi etmemiş. Kendisine vuranların canı acır diye onlara elini dahi kaldırmamış ne suskun insanlar varmış da o kelepçeler içerisinde,insan olarak anlama zahmetine bile girmemişim ben.

Saldırgan olduğu ya da kaçacağı için kelepçelendiğini düşündüğüm tüm bu suskun insanlardan, bu güne kadar ki hatalı yaklaşımım nedeni ile özür diliyorum.Boşa yaşamışım, körmüşüm, anlamamışım bazı kelepçeli insanların neden suskun kaldığını.

Çok geç de olsa anladım o insani noktayı ve kelepçelenmiş bazı insanların neden suskun olduğunu.

Kendisini ve yaşadığı gerçeği anlatamayıp, ya da anlatsa da bir türlü anlaşılamayıp küsmenin ve kahredip suskun bırakılmanın ne demek olduğunu yeni anladım.

Bu ülke,bu insanlar ve ortak değerlerimiz konusunda hiçbir çıkar gözetmeksizin dürüst ve açık bir şekilde çalışırken yanlış ve eksik bilgi,kuşku,endişe ve yakıştırmalar yüzünden işgüzar ve hatta illegal duruma düşürülmenin, yenilmenin, çaresiz bırakılmanın suskunluğunu gözlerimle gördüm ve de aynı suskunluğu bunca geçmişime hayıflanarak ben de paylaştım.

Bedenin kelepçelendiği noktada, nemlenen gözlerle bakışırken tertemiz cesur bir yüreğin için için nasıl kanadığını ve insanlık adına dolu bir beynin karanlığa ve umutsuzluğa nasıl sürüklendiğini gördü bu gözlerim, yaşadı bu yüreğim.

Sonuç mu? Ne sonucu. İnsanların birbirini anlamak istemediği ve de güven duygularının yitirildiği bir ortamda sonuç; SUSKUN BİR KELEPÇE ve de SUSKUN BIRAKILAN BİR İNSAN.

Başa gelenler acıklı ve düşündürücü de olsa, Bu Vatan ve Bu Devlet hepimizin ve de bizim. Bu uğurda bedenimizin tutsak ve gerektiğinde canımızın feda edilmesinden de hiçbir şekilde kaçınmayız ve de gerçek anlamda asla küsmeyiz.

Ancak, bu ülkenin ortak değerleri ve geleceği adına yasal çizgide fikir ve düşünce ağırlıklı gayret gösterirken yanlış yere konulmak, yüreklere korku salınmak ve beyinlere baskı kurulmak, işte o dayanılmaz bir acı ve ölümcül bir tutsaklıktır kanımca.

Bedenleri tutsak alın ama ne olur, insanlık adına kendince bir şeyler yapmaya çalışan beyinleri, hele genç beyinleri doğru anlamak için tüm gücünüzle çalışın.

Düşünmekten, iyi niyetli çalışmaktan ve kalemine sarılıp yazı yazmaktan başka suçu olmayan birini, bir diğerini, hatta öteki diye saldırdıklarınızı bile anlamak için gayret gösterin.

Bir güzel dinleyin önce, anlamaya çalışın karşınızdakini. Eğer güçlüsünüz diye son darbeyi siz vurmak istiyorsanız, ne olur bir an sabredin ve bakın karşınızdaki güçsüz kişinin gözlerinin içerisine, insanlığı ve insan sevgisini orada görebilmek ve tadabilmek için.

HÜRRİYET BİNASINDA DARBE GÜNLÜKLERİ BULUNDU

Ali İhsan GÜRCİHAN

Evet, Ulusal geçinen ve de çok havalı bir gazetenin çok güvenilir muhabiri Ali İhsan Gürcihan’ın haberine göre;

’Hürriyet binasının en yetkili yöneticisinin odasında halının altında darbe günlükleri çıktı.Halının altında saklandığı anlaşılan 43893 sahife kuşe kağıda basılmış yeni darbe günlüklerinin tozları, apartman hizmetlisi tarafından temizlendikten sonra, tüm belgeler ile birlikte genel müdür ve oda sorumlusu sekreter hep beraber, Emniyet Terörle Mücadele Şubesine götürüldü. Komşu apartman genel yönetmeninin verdiği gizli ve çok önemli bilgilere göre ,darbe hazırlıklarına binadaki tüm yetkililerin ve köşe dizicilerinin de uzun süredir geceleri mum ışığında çalışarak katıldığı, Türkiye’nin her yeri ile de temasta oldukları belirtiliyor.’’

Nasıl, bu da benim bomba gibi darbe haberim. Ortalığı alt üst edecek bu haberi, çok özel çalışmalarla hem de çok gizli olarak elde ettim. Ama ortalığı karıştıracak bir gazetem ya da televizyonum yok ki. Kimse bana bu fırsatı vermediği gibi kendim de böyle bir imkanı yaratamıyorum ki.

HÜRRİYET denen gazetenin, benim alay konusu yaparak uydurduğum sözüm ona bu haberle, senin Toygun ATİLLA isimli sözde muhabirinin aşağıda özeti verilen haberini bir karşılaştırın bakalım. İşte sizin haberiniz, işte kaliteniz;

6 Haziran 2008 günü Toygun Atilla denen bir sorumsuzun verdiği haber;

‘’ Behiç Gürcihan’ın bilgisayarında Sarıkız ve Ayışığı Darbe planlarının benzeri yeni bir darbe günlüğü bulundu. Babası Tümgeneral olarak hizmet ediyor. Kod ismi verilen darbe planlarına emekli generallerin de katkısının bulunduğu söylendi.’’

Ya gerisi?

Ne gerek var gerisine. Nasılsa haber yaptıkları insanların, kendi çıkarlarına zarar verebilecek maddi bir gücü yok. Seslerini duyuracak güçleri de yok. Ne endişe ediyorsun insan yerine koymaya bile değmez, güç sizde ya aklına ne gelirse yaz gitsin.

Günlük varsa neden koymuyorsun? Emekli generallerin ismini neden açıklamıyorsun ?

Soruyorum benim haberimle, senin haberin arasında fark var mı? Elbette var.

Ben örneklemek için gayri ciddi bir şeyler yazdım ve dalga geçtiğimi de açıkça söyledim. Siz ise ortalığı karıştırmak için, sözüm ona gazeteci görüntüsü ile kışkırtıcı ve saptırıcı bir yalan haberle kirli emellerinize uygun bir yayın yaptınız. Ayrıca birçok kimsenin bu haberi kaynak kullanarak aleyhimizde yazı yazmasına ve de yorumda bulunmasına neden oldunuz. Dostlarımızı endişe ve şüpheye sevk ettiniz. Ama sizin için bunlar nasılsa bir anlam ifade etmiyor ki. Sizin için önemli olan, doyasıya para, zevk ve sefa.

Benim alaycı haberimle, sizin ciddi yalanınız arasında bir fark daha var.

Siz ortalığı karıştırma gücüne ve üzücüdür ki bu ülkede milyonlara kişiye ulaşıp yalan haberle onları inandırma gücüne sahipsiniz. Ben ise attığınız bu pisliğin yanlışlığını ancak ve ancak bin kişiye ulaşarak anlatabilme gücüne sahibim.

Üstelik sizler ne doğru düzgün tekzip etmeyi,ne de özür dilemeyi bilirsiniz. İnsanlara kıymet verip telefonlara bile çıkmazsınız. Zaten ,insan kıymeti ve onur nedir bilseniz böyle bir haber yapar mısınız ve bunu yayınlar mısınız ?

Türk yazılı basınının sözüm ona büyük gösterilen ve lokomotif süsü verilen HÜRRİYET başlıklı gazetesi, ben kendimce düşünüyorum ve size soruyorum ;

Bu haber sizin başlığınıza yakışıyor mu? Hürriyet anlayışınız bu tür haberleri yapmanıza uygun mu ?

Sizin insan hakları ve özgürlük anlayışınız gerçekten bu mu ?

Güvendiğiniz muhabirinizin ve onun başındakilerin gazetecilik seviyesi ve kaliteleri gerçekten bu haber seviyesinde mi?

Basın ilkelerinden ve kurallarından anladığınız bu kadar mı ?

Bizleri, attığınız bu pisliği sizler gibi pahalı kokular kullanarak giderecek kadar yüzsüz ve de bol paralı bir insan olarak mı düşünüyorsunuz?

Üzüntümüzü, sizler gibi cumartesi akşamı Paris’e, Pazar gecesi Miami’ye gidip gece klüplerinde atabileceğimizi mi zannediyorsunuz ?

Yargıyı ve soruşturmanın gizliliğini kale almaksızın oğluma haksız bir suçlama yapan ve emekli generalleri işin içerisine çekmeye çalışan siz Hürriyet Gazetesi’ni, bu haberin içeriği ile ilgili ispata davet ediyorum. Bilgisayarda olduğunu iddia ettiğiniz yeni darbe günlüğünü çıkarmanızı ve hemen yayınlamanızı bekliyorum. Bu darbe günlüklerini ben de görmek istiyorum. Hangi emekli generaller yardım etmiş onların isimlerini de açıklayın, bilmek istiyorum.

Yok bunu gizlilik nedeni ile yapamayız, biz soruşturmanın gizliğine saygı duyuyoruz diyorsanız, zaten gizli olması gereken bu haberi gizlilik kuralını hiçe sayarak daha önce nasıl verebildiniz, neden soruşturma safhasının gizliliğine riayet etmediniz ?

Çok dürüst ve idealist geçinen yöneticileriniz ortaya çıksın, gizli olduğu iddia edilen bir soruşturmayı işinize gelince gizlilik filan tanımadan nasıl, kimlerle işbirliği içerisinde ve hangi amaçla sulandırdığınızı, insanları zan altında bırakmaktan esas amacınızın ne olduğunu açıklasın.

Yoksa sizi ortalığı bulandırmakla, insan hak ve özgürlüklerine saldırgan davranmakla ve böylece bir yerlere hizmet etmekle itham ediyorum.

Darbe yapma ve darbe ortamını hazırlama gücünün; oğlum gibi geçimini dahi zoraki sağlayan, paradan önce onuruna kıymet veren kanaatkar, idealist ve asil bir gençte değil, çıkar için her yolu uygun gören ve olayları da saptırma gücüne sahip olan sizlerde olduğuna inanıyorum.

Haklarının Devlet güvencesinde olduğuna inanan bir TÜRK vatandaşı olarak, gizlilik konusunda duyarlılık gösteren Savcılığımızdan; bahsi geçen bu haberle ilgili gerçek durumu ortaya çıkarmasını, tarafımıza yöneltilen haksızlık nedeni ile HÜRRİYET GAZETESİ hakkındaki bu açık şikayetime gereken yasal işlemin yapılmasını talep ediyorum.

Devletime ve Hukuka olan sonsuz güven duygusu içerisinde, gerçeğin ortaya çıkarılmasını, sesimizi duyuracak aynı imkanların benim içinde sağlanmasını istiyorum.

HAZIRIM ve BEKLİYORUM.

Çeteci olarak suçlanan

Behiç GÜRCİHAN’ın Babası

Ali İhsan GÜRCİHAN

Washington'daki Gizli Toplantı Sonrası Yakılan Kıvılcım

2010-03-01T09:36:00.000-08:00

Turkiye gundeminde uzun tartismalar yaratan konularin topluma ne derece dogru yansitildigi daima bir muamma olmustur. Merak edilen gercekler, bazen hicbir zaman acikliga kavusturulamadigi gibi, bazen cok gec de olsa su yuzune cikmaktadir.

Bugun islemeye karar verdigimiz konu da, gec de olsa ortaya cikan bazi gercekleri toplumumuz ile paylasmak adina bulunulan bir calismadir.

Gelismekte olan ulkelerin bir cogu, Turkiye gibi emperyalizmin kulturel ve siyasi somurusu altindadir. Somuru ve emperyalizm sadece ekonomik olarak kendisini gostermez, daha vahsi bir sekliyle sosyal ve siyasi alanda da yapilanir. Iste esas tahrip edici etkisi de toplumda kendisini bu alanlarda gostermesi ile baslar. En guvenilir bildigimiz kurumlar, kisiler, liderler bir bir yipranir, sanki her defasinda yikanan gomlegin parlakligini kaybetmesi gibi, esas tanimlarindan uzaklasir, gunluk kavgalarin icinde kimlik degistirirler.

Turkiye ile Amerika’nin yakinlasmasinin temelleri, 1947 yilinda ABD kongresinde Turkiye uzerine yapilan gizli oturumda saklidir.

Ikinci dunya savasinin akabinde Sovyetler ve Sosyalizm histerisinin ortaya cikmaya basladigi bu yillarda Turkiye’ye duyulan ihtiyac neticesinde istihbarat ve askeri alanda bazi iliskilerin dogmasina yola acar.

Fakat bu iliski gelistikce ve yillar gectikce emperyalist guc kurumlarin icinde orumcek misali oyle bir ag orer ki, kimin hangi ulusal cikar adina ne yaptiginin izi surulemez bir konuma gelinir. Bizim cocuklar adina darbe yapilir, solcular ve sagcilar idam edilir, ulusal cikarlar adina Incirlik ussunden kalkan ucaklar Irak’taki Muslumanlari bombalar, Irak ve Afganistan’dan kacirilan, suclarini bile bilmeyen insanlar, Incirlik uzerinden CIA’in Ukrayna, Romanya ve Polanya’daki gizli hapishanelerine goturulur.

Ve buna itiraz eden bazi subaylara goz dagi vermek icin, Turk ordusunun basina cuval gecirilir.

Oysa TSK, Turkiye’de belki de ABD ile en icli disli kurumlarin basinda gelmektedir.

Iliskileri sadece NATO baglaminda degil, Turk Silahli Kuvvetlerinin egitimi, donanimi, finansal desteklenmesi ve Jusmat’a kadar varan cok derin iliskileri icerir.

2 Haziran 2004 Gunu Washington’da yayinlanan, gazeteci Savas Suzal’in editorlugunu yaptigi Habergazete adli internet sitesinde bir haber yer alir (1).

Bu haberde isimler verilmeden, 28 Mayis gunu Washington’da ABD Disisleri bakanliginda gizli bir toplanti oldugu iddiasina yer veriliyordu.

Toplantinin konusu ise bir hayli ilgincti.

13 haziran gunu Aydinlik dergisinde bu toplanti ile ilgili ayrintilara deginilen bir baska habere yer verildi.

Habere gore

“ABD Dışişleri Bakanlığı'nda 28 Mayıs'ta yapılan gizli bir toplantıda, Türkiye'nin parçalanma sürecine girdiği değerlendirmesi yapıldı. Bu değerlendirmeye bağlı olarak Kuzey Irak'ta ve ülke ismi belirtilmeksizin bölgede kurulacak Kürt Devleti'ne Türk Silahlı Kuvvetleri'nin (TSK), AKP'nin, sermaye çevrelerinin ve medyanın tepkileri araştırıldı”(2).

Irak savasinin yogun bir sekilde surdugu, Turk-Amerikan iliskilerinin son elli yilda en kotu durumda oldugu, siyasi bir krizin yasandigi boylesine sikintili bir donemde bu haber bir hayli yanki yapmisti.

Kuzey Irak’ta faaliyet gosteren Turk askeri birimlerinin ABD tarafindan, bilhassa da neoconlar tarafindan istenmedigi asikardi. Barzani ve Talabani onderliginde, ABD desteginde bir Kurd Devleti'nin kurulma senaryolarinin yapilmasi asamasinda, bahsi gecen yapida ilginc bir toplantinin yapilmasi gayet dogal olup, gazetecilerin de bunu kendi sutunlarina tasimasi kadar normal bir durum soz konusu olamazdi.

Aksam gazetesinden Guler Komurcu bu haberi Savas Suzal’in sitesinden alarak kendi kosesinde “Gizli Toplanti" basligi ile yayinladi (3).

Guler Komurcu, Savas Suzal’a dayandirarak

“28 Mayıs'ta ABD Dışişleri Bakanlığı'nda düzenlenen, beş uzmanın katıldığı 'gizli' toplantıda Kerkük'ün Kürtler'e bırakılması ve Kürt Devleti konusunda AKP hükümeti ile TSK'nın neler düşüneceği, tepkilerinin ne olacağı tartışıldigini”

yazdi. Fakat ilginc olan bir nokta vardi ki; kimse haberin kaynagini yazmamisti. Ne Guler Komurcu, ne de Savas Suzal bu gizli oldugu iddia edilen toplantiya katilanlarin isimlerini vermislerdi.

Sadece Guler Komurcu, kosesinde

“Toplantıya katılan beş uzmandan üçünün Musevi asıllı olduğu, birinin Ulusal Savunma Enstitüsü'nde Irak uzmanı oldugu, birisi adı az bilinen bir üniversitede öğretim üyesi ve bir zamanlar PKK lideri ile görüşme talebinde bulunduğu ve diğerinin de ABD Kongresi'nde bir komisyonun yetkilisi olması dışında fazla bilgi vermek istemiyoruz,”

diyerek, diger uzmanlarin isimlerini vermeden gecistirmisti. Fakat toplantiya katildigi iddia edilen butun isimler Aydinlik dergisinin 13 Haziran sayisinda yayinlandi.

Toplam bes kisinin sunus yaptigi bu gizli toplanti ile ilgili Aydinlik dergisinde su satirlar yer aldi,

“Toplam 25 kişinin katıldığı gizli toplantıda, ABD Harp Akademileri Öğretim Üyesi Judith Yappe, ABD Dışişleri Bakanlığı eski Kürt uzmanı Henri Barkey, Clinton döneminin Beyaz Saray danışmanı Alan Makovsky ve CFR'den Steven Cook sunuşlar yaptılar.”

Bes kisinin katildigi iddia edilen toplantinin Aydinlik dergisi dort kisisinin ismini vererek yayinlamisti.

Peki besinci kisi nicin yayinlanmamisti?

Ayrica bu yapildigi bile supheli toplantida yine ilginc kisilerin isimleri geciyordu.

Guler Komurcu’ye gore

“Gizli toplantıda Erdoğan'ın en yakınındaki isimlerin Kürt milliyetçiliği bilincinin yüksek olduğu, bunlardan Mir Dengir Fırat'ın parti içindeki ikinci adam ve siyasi işlerden sorumlu olduğu, ikinci yardımcı Adana Milletvekili Ömer Çelik'in de Başbakan üzerinde büyük bir etkiye sahip olduğu, üçüncü yardımcının da iş dünyasıyla ilişkileri düzenleyen Cüneyt Zapsu olduğu belirtildi.

Gizli toplantıda ayrıca İlnur Çevik ve Cengiz Çandar'a göre AKP hükümetinin Kürt Federasyonuna karşı olmadığı, asker ve MGK zorlamalarıyla Kürt etnik federasyonuna karşı çıkmak zorunda kaldığı ifade edildi.”

Toplantiya katilan besinci kisi, 11 haziran gunu Turkiye’ye gitti ve takip eden hafta Ankara’ya vardi.

Ankara’da zaten bu toplanti ile ilgili bilgi almak isteyen Turk devlet birimleri mevcuttu, cunku onlar da bazi seylerden suphelenmisler ve gelismelerin gercek yonunu ilk agizdan dinlemek istemislerdi.

Cunku bu haber yabana atilacak bir bilgi parcasi degildi ve Turk Devleti'nin Irak politikalarinda degisiklik yapilmasina neden olabilecek hassasliktaydi.

Amerikan Disisleri bakanliginda nicin boyle bir toplanti yapilmisti, nicin Turk Silahli Kuvvetlerinin tepkisi olculmek istenmisti, acaba Turkiye’nin cok hassas oldugu Kuzey Irak’da bir Kurd devletinin ilan edilmesi asamasi mi, Amerika tarafindan planlaniyordu?

Zaten Turk devlet yetkililerinin askeri ve istihbarat birimlerinin buyuk bir cogunlugu, Amerika’nin taninmasi planlanan bir Kurd Devleti'ni, Turkiye’yi bolmek icin destekledigine cok uzun bir suredir inaniyorlardi. Yalnizca gerekli olduguna inandiklari ve bir turlu kanitlayamadiklari delilleri bir araya getirmek istiyorlardi.

Oysa simdi aradiklari cok uzakta degildi. Delil, kendi ayagi ile Ankara’ya gelmis ve Ali Nihat Ozcan adli emekli yarbay vasitasi ile Turk askeri birimleri ile bulusmustu. Yine bir iddiaya gore, haberin kaynagi Ankara’da karargahta donemin ikinci baskani Ilker Basbug ile bulusmustu.

Bulusmada, yapildigi iddia edilen toplantiya katildigi iddia edilen besinci kisiyi, TSK yetkilileri oneme alarak dikkatlice dinlemisler, not almislar, alinan notlarin askerlere yakin, daha guclu bir basin gurubu ve yazari vasitasi ile kamuoyuna duyurulmasina karar vermislerdi.

Bu amacla Milliyet gazetesinden Fikret Bila ile Hakan Yavuz, yine emekli askeri bir yetkilinin gozetiminde bulusmuslar, Fikret Bila bu toplanti ile ilgili cok ilgilendigi icin, yazmaya karar vermisti.

Fikret Bila Milliyet gazetesindeki kosesinde 22 Haziran gunu

“ABD Kerkuk sinavinda”(4)

baslikli bir makale kaleme aldi.

Bu makalede ve haberde ilk defa yapildigi iddia edilen bu toplantiya katilan besinci kisinin, yani Hakan Yavuz’un adi geciyordu.

Fikret Bila yazisinda;

“Konu: Türkiye'nin Irak'ın geleceği konusundaki muhtemel politikaları. Yer: ABD Dışişleri Bakanlığı. Tarih: 28 Mayıs 2004”

olarak haberi veriyor ve

“ABD, son günlerde, Irak'taki muhtemel gelişmeler karşısında Türkiye'nin verebileceği tepkileri saptamaya çalışıyor. Örneğin, Kerkük'ün Kürt etnik federasyonu içinde kalmasına Türkiye ne der? Nasıl tepki verir? Hükümetin tavrı ne olur? Türk Silahlı Kuvvetleri'nin tepkisi ne olur? Medya, iş dünyası nasıl bir tutum alır? ABD-Türkiye ilişkileri ne hale gelir?”

sorularina yanit aramaya calisiyordu.

Fakat diger bir ilginc gelisme de ayni zamanda Ankara’da ki Amerikan Elciligi'nde yasaniyordu.

Bila'nin yazisindan sonra ABD Elciligi, bu konu ile ilgili bir basin aciklamasi yapma ihtiyaci hissetmisti (5).

Amerikan Elciligi, yapildigi iddia edilen bu toplantiyi reddettigi gibi, “Turk Amerikan iliskilerine darbe vurmak isteyenler" diye suclamada da bulunuyordu.

Ankara’daki Amerikan Elciligi'nin basin bildirisi soyleydi:

“Bugünkü Milliyet gazetesinin manşetinde, ABD Dışişleri Bakanlığı'nda Kerkük’ün geleceği konusunda toplantı düzenlendiğini iddia eden bir haber yeralmaktadır. Sözkonusu haberde, bu toplantıya Amerikan hükümet yetkililerinin yanı sıra kuzey Irak konusunda uzmanlaşmış bazı isimlerin de katıldığı ileri sürülmektedir.

Buna benzer haberler daha önce “Akşam” gazetesi ile “Aydınlık” Dergisi'nde de yeralmıştı. İddialara konu olan böyle bir toplantı yapılmamıştır. Esasen, toplantıda bulunduğu iddia edilen şahıslardan bazıları, o tarihte Amerika Birleşik Devletleri’nde bile değildi. Bu tarz haberler ABD’nin Türkiye ve Irak politikasını yanlış yorumlama çabası olup, Türk-Amerikan ilişkilerine zarar vermeyi amaçlamaktadır. Basın mensuplarına, ABD Dışişlerini ilgilendiren konularda kaynağı meçhul haberleri yayınlamadan önce, doğruluğunu Büyükelçilik basın bölümünden teyit etmelerinin önemini hatırlatırız.”

Elbette emperyalizmin sozune inanmak aymazlikti, fakat acaba sorusu sorulabilir miydi?

Hepsinden ilginc olan bir baska konu ise, toplantiya katildigi iddia edilenlerin isimlerin hepsi, bir agizdan, boyle bir toplantiya katilmadiklarini soylemeye baslamislardi. Henri Barkey, toplantinin yapildiginin iddia edildigi 28 Mayis gunu degil Washington’da, Amerika’da bile olmadigini belirtiyordu.

Fakat Fikret Bila, 23 Haziran tarihli “Hesap” (6) baslikli yazisinda boyle bir toplantinin yapildigini Hakan Yavuz’a dayandirarak yaziyor ve Amerikan Elciligi'nin basin aciklamasina yer verdikten sonra soyle diyordu:

“ABD Büyükelçiliği toplantı yapılmadı diyor ama, toplantıya katılan Türk Akademisyen, Utah Üniversitesi Öğretim Üyesi Dr. Hakan Yavuz'la görüştüm ve bu toplantının yapılıp yapılmadığını, kendisinin bu toplantıya katılıp katılmadığını sordum. Yanıtı şu oldu:

"Bu toplantı yapıldı. Ben de katıldım. Bu toplantıyla ilgili bazı haberler Washington'da da basına yansımıştı. Milliyet'teki kadar detaylı olmamakla birlikte Türk basınında da bu toplantıdan söz eden haberler yer aldı."

Bila daha sonraki gunlerde de bu toplantinin yapildigini israrla savunmayi surdurdu, cunku Bila’yi Hakan Yavuz yani haberin kaynagi ile tanistiran kisilerin hata yapmadiklarini dusunuyordu.

Oysa maalesef ki yapmislardi ve herkes asilsiz bir haberin maalesef ki daha buyuk olan bir operasyonun bilerek veya bilmeyerek bir parcasi haline gelmislerdi.

Toplantiya katildigi iddia edilen kisiler yogun bir sekilde bu toplantida bulunmadiklarini iddia ettikleri gibi, diger gazetelerin yazilarinda konu ile ilgili haberler yer almaya baslamisti.

Kuresel demokrat Cengiz Candar ise 24 Haziran’da Ilicak’larin Tercuman’inda yazdigi yazida (7), Henri Barkey kaynagina dayali olarak boyle bir toplanti yapilmadigini vurguluyor ve de Bila’nin haberinin dogru olmadigini soyluyordu.

Cengiz Candar, daha sonra Henri Barkey ile gorusmesine dayanarak soyle yaziyordu:

“Bu tür toplantılar Amerika'da yapılır; bunu biliyorum. Bildiğim bir başka şey daha var: Henri Barkey'in, yapılmışsa bile, o toplantıda olmadığı. Çünkü, Henri Barkey, o tarihte, yani 28 Mayıs'ta Türkiye'deydi. Kendisiyle Türkiye'deyken ben de görüşmüştüm. Bir insan, 28 Mayıs'ta hem Türkiye'de, hem de Washington'da aynı anda herhalde olamaz.“

Bu satirlarin yazarinin Cengiz Candar ile ayni goruslerde oldugu dusunulemez, fakat Candar bu sefer dogru soyluyordu. Barkey, Hakan Yavuz tarafindan yapildigi iddia edilen bu toplantida degildi, cunku kendisi gercekten Turkiye’deydi.

Ote yandan Fikret Bila, hala kendi haberinin dogrulugunu savunmaya calisiyordu, 26 Haziran tarihli yazisinda ise

“Ben haberi ABD'den biriyle telefonla görüşerek yazmadım. Yazımı, bu toplantıya katılan Utah Üniversitesi Öğretim Üyesi Dr. Hakan Yavuz'la, Milliyet'in Ankara Bürosu'ndaki odamda görüşerek yazdım. Dr. Yavuz, 21 Haziran 2004 Pazartesi günü, beni, Ankara'da, büromda ziyaret etti. O gün Ankara'da bulunan Genel Yayın Yönetmenimiz Mehmet Yılmaz da odamdaydı. O da Dr. Hakan Yavuz'la tanıştı,”

diyerek kendi kaynagi olan Hakan Yavuz’u desifre ediyordu (8).

Washington Gizli Toplanti haberini kendi siyasi ve kisisel cikar hesaplari icinde kullananlar mi vardi?

Tercuman Gazetesi'nden Nazli Ilicak, haberi kendi kosesinde, “Basinda Yeni bir Andic mi" (9) basligi ile yazdi ve 28 Subat donemine benzer bir andic olabilecegini iddia ediyordu.

Oysa ne bir andic, ne de herhangi bir gizli plan vardi. Bir Turk atasozunundeki gibi ‘bir delinin kuyuya attigi tasi, kirk akilli cikaramiyordu.

Kuresel demokrat Cengiz Candar’in yazdigi gibi bir komplo teorisi degil, aslinda cok basit bir dezenformasyon mevcuttu. Cengiz Candar ve Nazli Ilicak da, Fikret Bila vasitasi ie 28 Subat’in kuyruk acisi kini ile, yeldegirmenlerine Kizilelma koalisyonu diye saldiriyorlar, kendilerince, guzel bir firsat yakalamis olduklarini saniyorlardi.

Milliyet gazetesi icin haber olaya donusmus ve vahim bir hal almisti. Bu nedenle Milliyet’in Ombdusmani Yavuz Baydar okur temsilcisi olarak bu haberi arastirmakla gorevlendirildi. Hakan Yavuz’a ulasmayi denedi, fakat Hakan Yavuz Antalya’da tatilde ve telefonu da kapaliydi. Baydar, israrli arayislari sonucunda bir kac kez Hakan Yavuz ile telefonda konusabildi.

Kisa konusmalar sonrasinda HakanYavuz, Baydar’a, "lutfen bu olayi unutalim, beni rahatsiz etmeyin" cevabi ile konuya noktayi koymak istemisti.

Fakat Yavuz Baydar olaydan suphelenmisti. 28 Haziran tarihli Milliyet’teki okur temsilcisi kosesindeki yazisinda Baydar (10), hayali toplantiya katildigi iddia edilen ABD’de Ulusal Savunma Universitesi (11) ogretim uyesi Judith Yappe’nin kendisine gonderdigi notu yayinliyordu.

Bu notta Yappe,

"Bunların tümü yalandır. Böyle bir toplantıya katılmadım, dile getirdiğim söylenen yorumların hiçbiri bana ait değildir. Sayın Çandar'la yıllar önce ABD'de bir kez karşılaştık. Sayın Barkey'i birkaç aydır görmedim. Ben asla Türkiye uzmanı olmadım, uzmanıymış gibi de yapmadım. Türk basınında adım yanlış biçimde ilk kez geçmiyor. Ne yazık ki bu entelektüel ahlaksızlıklar yüzünden Türk basınına karşı kendimi bezgin hissediyorum.

Sayın Hakan Yavuz'u çok daha dikkatle dinlemeliydiniz: Evvelce de yapılmayan toplantıların yapıldığını iddia etmiş ve kişilere, onlara ait olmayan sözler atfetmiştir"

diyordu.

Baydar, ayni yazisinda Hakan Yavuz icin ise sunlari soyluyordu:

“Hakan Yavuz'u bulup birkaç kez konuştum. İlk konuşmamızda "Ben Fikret Bila ile hiç görüşmedim. Telefonda da başkası konuşmuş"

dedi. "Beni bu işe neden çekmek istiyorlar anlamıyorum" diye ekledi.

Bir sonraki konuşmamızda ise, ısrarla sormama rağmen, Bila ile Ankara bürosunda görüşmesine, telefonda konuşmasına ilişkin her yanıtı kaçamak oldu.Ertesi gün beni bir daha arayıp "Lütfen bu konuyu unutalım, benim için kapanmıştır" diye ricacı olması üzerine hayretim arttı.”

Akabinde Yavuz Baydar, Milliyet’teki okur temsilciligi gorevinden iki ay sonra ayrildi.

Hakan Yavuz’u Genel Kurmay’a lanse eden Ali Nihat Ozcan, Hakan Yavuz icin bir yakinina, “benim ustlerime karsi guvenirliligimi sarsti” demek ihtiyaci hissetmisti.

Sarsilmakta olan yalnizca kendi guvenirliligi olmayip, temsil etmekte oldugu kurumun da guvenilirliginin sarsildigini soylemeye cekinmisti belki.

Ayni kisinin Amerika’ya vize basvurusu Amerika’nin Ankara Konsoloslugu tarafindan beklemeye alindigi gibi, bu kisiye, size vize verilebilmesi icin Washington’a danismamiz gerekiyor denilmisti.

Askerlere yakin bir gazeteci olarak bilinen Fikret Bila’nin guvenirliligi de bu olayla sarsilmis oldu. Aydinlik, Milliyet ve Habergazete bu haberi bir daha kullanmadi.

Eger izlemisseniz, Usual Suspects (12) filmindeki Keyser Soze kim idi gercekten?

Bu toplanti oldu mu, olmadi mi? Gizli oldugu iddia edilen toplantinin olup olmadigina simdi siz karar verin.

Ayni Usual Suspects filminde Keyser Soze'in kim olduguna seyircinin karar verdigi gibi, bu gizli toplanti olarak adlandirilan gazetecilik faciasina da, bir hayalperestin asparagas haber tutkunlugunun, iki ulke iliskilerini ne sekilde etkileyebilecegine ve de gazetecilerin nasil yanlis yonlendirilebilecegine toplumumuz cok dikkat etmelidir.

Yine dikkat edilmesi gereken bir baska husus daha vardir. Bu husus da; Pentagon kelimesinin gectigi yerde esas durusa gecenlerin, Genel Kurmay duzeyinde yankilar bulabilecek dezenformasyon icerikli yorumlarindaki dayanilmaz hafifligi, siglikla bagdastirmakta zorluk cekenlerin bilinmez cekinceledir.

Hepsinden onemlisi ise; "Washington'daki Gizli Toplanti" olarak anilan bilgi kirliliginden hemen sonra, Ergenekon olarak adlandirilan operasyonun, kivilcimi yakalamis olup olmayacagidir.

28 Mayis 2004 tarihinde Hakan Yavuz tarafindan yapildigi iddia edilen bu toplanti acaba 4 Temmuz 2003 tarihinde Kuzey Irak’ta Turk ordusunun basina gecirilen cuvalin devami miydi?

1) Savas Suzal’in editorlugundeki internet sitesi, http://www.habergazete.com

2) “ABD Disisleri Bakanligin’da Gizli Toplanti,” Aydinlik Dergisis, 13 haziran 2004, sayi 882.

3) Gizli Toplanti, Guler Komurcu, Aksam Gazetesi, 8 Haziran 2004.

4) “ABD, Kerkuk Sinavinda,” Fikret Bila, Milliyet Gazetesi, 22 Haziran 2004.

5) http://ankara.usembassy.gov/PRESS/PR0622t.htm

6) “Hesap” Fikret Bila, Milliyet Gazetesi, 23 Haziran 2004.

7) “Basinda Guven;Basinda Dezenfermasyon” Cengiz Candar, Tercuman Gazetesi, 24 Haziran 2004.

8) “Haber ve Kanitlar” Fikret Bila, Milliyet Gazetesi, 26 Haziran 2004.

9) “Basinda Yeni Bir Andic mi?” Nazli Ilicak Tercuman Gazetesi, 25 Haziran 2004.

10) “Washington Toplantisi” Yavuz Baydar, Milliyet Gazetesi, 28 Haziran 2004.

11) National Defense University, http://www.ndu.edu

12) The Usual Suspects, (1995) Gabriel Byrne, Kevin Spacey, ve Stephen Baldwin

Tuğrul Keskingören - Açık İstihbarat

Alper Coşkunçay Tabloları

2010-02-05T00:00:00.000-08:00

"Yârim İstanbul" Kişisel Resim Sergisi'nde yer alan tablolarından seçmeler...

Tarabya Sahili

(50x90) Gravür - Özel Koleksiyon

Hayal

(50x70) Yağlıboya - Özel Koleksiyon

Gebze Manzarası (Osman Hamdi'ye İthaf)

(50x90) Guaş Boya - Lale Yenidoğan Koleksiyonu

Cami Avlusu

(50x75) Suluboya - Tekirdağ Namık Kemal Evi Müzesi Koleksiyonu

Kız Kulesi

(50x60) Suluboya - Serap Şahin Koleksiyonu

Şerbetçi

(50x75) Suluboya - Özel Koleksiyon

Galata Kulesi

(40x70) Karakalem - Özel Koleksiyon

II. Mahmut / 10 Para

(30x50) Guaş Boya - Rauf R. Denktaş Koleksiyonu

Natürmort

(50x60) Guaş Boya - Özel Koleksiyon

Kuleli Askeri Lisesi

(50x75) Renkli Kalem - Murat Emre Kervancılar Koleksiyonu

Selimiye Cami Fotoğrafları

2010-02-04T12:49:00.000-08:00

Ara Güler

KAYNAK:
http://www.deviantart.com/
http://www.fotokritik.com/index.php

.

Eski Edirne Fotoğrafları

2010-02-04T12:37:00.000-08:00

Sultan II. Beyazıt Külliyesi Sağlık Müzesi

2010-02-04T12:00:00.000-08:00

KAYNAK:

http://saglikmuzesi.trakya.edu.tr/
http://www.fotokritik.com/index.php
http://www.deviantart.com/

.

Eski Tekirdağ Fotoğrafları

2010-02-04T10:56:00.000-08:00

KAYNAK: Mehmet Serez

.